Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #53

De eerste volledige week van het nieuwe schooljaar zit er alweer op.
Mag ik nu al beginnen zeuren achter vakantie?
Nee? Te vroeg?
Verdomme.

Maandag begon vroeg. ’t Was terug school, hè. Aja.
Nadat Zoonlief op school was afgezet, installeerde ik mij met een kop koffie aan de eettafel en werkte wat zaken uit voor de blog.

Er werd nog wat strijk weggewerkt en aan krachttraining gedaan en er werden nog wat halve fruitmanden door gejaagd.
Alles voor dat gezond lijf, nietwaar?

’s Avonds, na de voetbaltraining van Zoonlief, smikkelden we van mijn kip salsa verde en crashten we allemaal keihard.
Monday blues.
Big time.

Dinsdag trok ik terug mijn loopschoenen aan. Ik ging voor een intensieve duurloop van 15km. Dat is 5 km lui lopen/sightseeing en dan 10 km keihard gaan.
Altijd leutig.

Na thuiskomst werd ik verrast door een pakketje in de bus. Jeej! De t-shirt die ik had besteld bij Feeling/Essentiel was geleverd 🙂
Ik voorspel dat dit ding gaat gedragen worden tot het op den draad versleten is.

Ik draaide me nog wat in 1001 bochten op mijn yoga mat en gaf Chanel een goede borstelbeurt.

’s Avonds toverde ik een mega fantastisch gerecht op tafel: omelet met aardappelen en worteltjes.
Want sporters hebben veel eiwitten nodig.
En ik ben soms een lui wicht in de keuken.

Woensdag was voor mij ook terug de eerste schooldag. De eerste naailes van dit schooljaar werd ingezet.
Noem mij een ouderwets mens, maar ik vind da plezant. Met mijn handen bezig zijn, creatief zijn en leuke mensjes rond mij.

Ik bracht ook nog wat kleur in ieders grijze, regenachtige dag met mijn jasje. Ja, dat is speciaal voor deze #allblack woman 😀

Ik vond er in één van de lerares haar boekjes ook al een projectje dat ik dit jaar graag zou willen proberen maken.
Ik heb zo’n dingetje met capes, zie je…
Dat is gezellig en knuffelbaar.
En superhelden dragen nu eenmaal capes *boks*

’s Middags sprongen Zoonlief en ik op de fiets en fietsten richting schoenwinkel. Het kind had nieuwe sportschoenen nodig voor de turnles.
Een uur later (ge hebt geen twijfel gezien tot ge mijnen kleinen schoenen hebt zien proberen kiezen *eyeroll*) wandelden we de winkel weer uit met nieuwe schoenen voor hem en 2 shirts en een wollen vest voor mezelf.
En ik had nog maar juist mijn hele kleerkast leeg gehaald. Damn you, shops!

Er werd nog wat geknuffeld met cavia’s (luiwammes) terwijl moeder (ik dus) stront uit het konijnenhok ruimde en voor ik het wist was het alweer tijd voor het avondeten: pasta met scampi’s en zongedroogde tomaten.
Goedmakertje voor het eten de dag ervoor.

Donderdag was poetsdag. Ugh.

Na het geschrob en geboen, werd er nog wat geblogd en aan krachttraining en yoga gedaan.
Ik probeer dat op zijn minst 5 keer per week te doen.
Alez, 4 keer is ook goe…

Terwijl Zoonlief naar de voetbaltraining was, zag ik op mijn TomTom dat ik die dag meer dan 15 km had gefietst (en ik hààt fietsen) en bijna 10 000 stappen had gezet. En de dag was nog niet om.
Een duidelijk teken dat het schooljaar terug begonnen is.

’s Avonds kwamen de leftovers van de dag ervoor op tafel (pasta, mensen. Ge kunt da niet afmeten) en zakten we onderuit voor een reportage over 9/11.

Vrijdag was alle hens aan dek.
We vertrokken die dag namelijk op familieweekend, dus moesten er nog koffers gepakt worden, cakes gebakken worden en blablabla. En dat allemaal op de dag dat ik mijn lange duurloop moest doen.
Dat werd dus pokke vroeg uit mijn nest komen. Om iets na 5 liep het wekkertje af en iets na zessen liep ik de deur alweer uit.

Terwijl iedereen nog rustig en zalig lag te slapen, liep ik netjes mijn 25 km.
Nu mogen ze zeggen wat ze willen, en dat zo vroeg gaan lopen zot is weet ik ook best wel, maar het is toch het meest zalige gevoel ooit om al een boel kilometers in de benen te hebben nog voor de rest van de wereld nog maar aan opstaan dènkt.

Nadat ik thuiskwam van mijn loopje werd er nog aan yoga gedaan, werden de koffers gemaakt en werd er nog een banaan-notencake en chocoladecake gebakken om mee te nemen op weekend.

Ik maakte mezelf klaar en voor ik het wist huppelden de koters alweer door de deur en was het tijd om te vertrekken richting het weekendhuis in Voeren.

’s Avonds schoven we aan een meterslange tafel aan met een bende van 34 mensen die ik mijn schoonfamilie mag noemen en konden we het weekend officieel inzetten.

Zaterdag begon wederom vroeg. Husband had die dag zijn lange duurloop en aangezien hij zich in onze slaapkamer volledig moest klaarmaken om de rest van de familie niet wakker te maken, lag ik dus ook al te plafond-staren vanaf 6 uur.
Ik besloot dan maar buiten nog wat te genieten van de stilte vooraleer de rest van het huis wakker werd en we er weer invlogen.

We vulden onze dag met eten (veel eten. Ge hebt geen eten gezien tot ge bij mijn schoonouders geweest zijt. God bless them.), bijpraten, voetballen (ugh), rondhangen en wandelen.

Ergens na het middaguur had ik nood aan wat echte lichaamsbeweging. Er is maar een beperkte tijd dat ge mij stil kunt houden. Een hele dag in en rond een huis rondhangen is niet goed voor mijn mentale gezondheid (voor zover die er nog is). Husband en ik trokken er, in het gezelschap van mijn schoonzusje, dan maar op uit voor een stevige wandeling van iets meer dan een uur.

De frisse buitenlucht, de natuur, de beweging en de rust deden me meer dan goed. Puur genieten.

Schoonmama en Schoonpapa hadden ’s avonds voor een heuse barbecue gezorgd. De rest van de avond was dus terug voor eten (ik ga de komende week in met een indigestie van hier tot in Tokio), mijn schoonouders verrassen met cadeautjes en zoveel mogelijk leute maken samen.

Zondag begonnen we de dag iets meer uitgerust dan vrijdag en zaterdag. In tegenstelling tot andere jaren hadden Husband en ik het tijdens deze editie van het jaarlijkse familieweekend niet te bont gemaakt en waren als twee verstandige mensen (of twee vreselijke oude wijven) nog voor middernacht onze nest in gekropen.

In de voormiddag werden er nog enkele voetbalmatchen gespeeld (want met 7 kinderen, 7 schoonkinderen en 18 kleinkinderen kan je al een paar ferme voetbalploegskes opstarten), waar ik me heel bewust afzijdig van hield.
Ik heb nooit van voetbal gehouden, ik houd nog steeds niet van voetbal en ik zal het ook nooit doen. Echt, ik begrijp heel die heisa rond die sport gewoon niet.

Ik praatte dan maar wat bij met enkele schoonzusjes die die sport duidelijk ook niet zo begrijpen en genoot van het kijken naar kleinere neefjes en nichtjes die zich helemaal te buiten gingen met kikkers vangen in de beek naast het weekendhuis.

Na het middageten pakten we alweer onze koffers in en na het binnen proppen van stuk taart 25899 (wel de beste Petit Beurre taart van het westelijke halfrond. Daar heb je met plezier nog wat extra darmproblemen voor) namen we terug afscheid…

Moe van een goed gevuld weekend schoven we ’s avonds aan aan onze eigen kleine eettafel voor frietjes en praatten we bij over het weekend terwijl we momenten ophaalden waar we terug met plezier op zullen terugkijken ♥

Blogs van de voorbije week: 

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

Advertenties

5 gedachten over “We survived the week(end)! – photo diary #53

    1. Volgens mij gaat de rest van de maatschappij dit heel erg vinden, maar ik ben echt al serieus aan het aftellen naar de volgende vakantie 😀

      Ben je eindelijk van die vieze kaka-pampers van je koters verlost, krijg je een nest huisdieren op je dak waar je de stront van mag ruimen.
      Jeej.
      Not. 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s