Leven, liefde & gezin·Organiseren

Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd.

Ik heb zo’n dingetje. Sommige begrijpen het, sommigen niet. Waarschijnlijk de meeste niet.
Om de zoveel tijd sla ik aan het opruimen.
Niet van de-rommel-die-zich-op-het-keukeneiland-en-de-tafel-heeft-verzameld-opruimen, maar van de ergste soort.
Die soort dat je alle kasten opentrekt, alles eruit haalt, afstoft, uitwast, bekijkt, de helft ervan weggooit en de andere helft herschikt.
Meestal heb je dan een week ofzo later net dat ene stuk nodig dat je net hebt weggegooid.

Husband is één van die gevallen die het niet begrijpt. Hij steekt het op de hormonen en geeft dan ook steevast als opmerking ‘Dienen tijd van de maand, ja?’.
Lekkere seksistische kl**t, die vent van me.
Zijn straf is dan ook dat hij geregeld mag meehelpen met dat kasten-uitruim gedoe van mij.
Bounding enzo.
Meestal eindigt het in gekibbel omdat hij meer dan de helft van de rommel wil houden en ik alles het liefst asap het huis uitkeil.

Terwijl de rest van het land de voorbije week aan het genieten was van de zon en die langverwachte warme temperaturen, stortte ik mij op kleerkasten, herinneringendozen van de koters, keukenkasten en onze administratiekast.
Goe zot. Ik weet da ook. Ik zou ook liever met mijn witte benen in die zon gezeten hebben in de hoop er eens als een… iets minder wit mens uit te zien.
Maar als die drie savages eens twee weken aan een stuk bij de exen zijn, moet ge d’ervan profiteren om zo’n dingen te doen. We weten allemaal waar het eindigt als je zoiets tracht te ondernemen mèt drie koters in huis.
In een zenuwinzinking.
Voor mezelf.
En 15 minutes of fame in het 7 uur journaal voor de koters.

Vol goede moed begon ik eraan.
De kleerkasten waren de eerste die eraan moesten geloven. Als ik niet beter zou weten, ik zou denken dat die koters kleren aan het hoarden waren voor de komende 20 jaar.
Als ze stoppen met groeien dan.
Hele dozen werden volgepropt.
En werden een ‘probleem’ dat we met plezier doorschoven naar schoonzusjes met jongere koters.
Let them deal with it.
Zo lang onze kasten maar uitgeruimd waren.

In mijn eigen kleerkast is warempel ook ruimte over nu. Waar ik eerst alle kapstokken tegen elkaar moest proppen om dat ene bloesje er van tussen te kunnen sleuren (ge moogt da letterlijk nemen), heb ik nu een net overzicht.
En nog minder kleur dan voorheen.
Basics, basics, basics.
Jani Kazaltzis zou zich ten buiten gaan op mijn garderobe.

De keukenkasten waren de volgende op het lijstje. Als je alle troep die we hadden verzameld in de loop der jaren bij elkaar zag, zou je denken dat er hier een tienkoppig gezin woont.
Of een Italiaanse mamma die driekwart van haar dag al roerend in potten verslijt.
Niet dus.
En hoeveel fruitpersen heeft een mens eigenlijk nodig?!
Dus ja, Husband, al die sh*t gaat richting de kringwinkel.
Echt wel.

Maar dan kwam wat voor mij het moeilijkste was. Die herinneringendozen van de koters.
Hoe selecteer je daar in godsnaam in?
Want die 25 blaadjes met ochere enen krabbel op waren toch echt wel kunstwerkjes voor hun toen nog maar anderhalf jaar?
En al die vingerverf-toestanden kan je toch niet wegflikkeren? Kijk toch eens wat een kleurkeuze die koters toen al maakten!
Ware Picasso’s in de dop.
Maar ik deed het. Ik maakte van mijn hart een steen en selecteerde.
Of ik probeerde het althans.
Marie Kondo zou friggin’ trots op me zijn.

Die administratiekasten waren een gedeeld project waar we de voorbije zondag op vlogen.
Husband deed de administratie, ik deed de foto’s en kaartjes. Een schamele 25% van die kasten dus. Dat ik handig oploste met alle losse foto’s in een mandje te flikkeren met de mededeling dat ik die op een gure winterdag wel eens in nen album zou plakken. *insert heksenlachje*
De arme stakker zat voor de rest van de dag te zwoegen op duusd fardes met documenten over van alles en nog wat.
Ondertussen zwijmelde ik nog wat verder bij de babyfoto’s van Zoonlief.

We kunnen nu wel met een opgeruimd hoofd in een opgeruimd huis aan dat nieuwe schooljaar beginnen.
En weer volop knutselwerkjes verzamelen om die herinneringendozen vol te proppen en zodanig veel bewaardoosjes voor fruit en koekjes kopen dat de deurtjes van onze keukenkastjes gedoemd zijn om voorgoed op een kier te moeten blijven staan.
Oh, wacht…

Na de zoveelste zomervakantie met wederom enkele dagen met mijn kop tussen het stof en binnenshuis opgesloten te zitten, heb ik het volgende geleerd: ik beloof plechtig om vanaf nu echt geen spullen meer te kopen die we niet echt nodig hebben.
Ik moet alleen vanaf nu alle Action’s en Ikea’s zien te vermijden.
En dat ne mens echt wel teveel brol heeft.
Ook al denkt hij van niet.
En dat ik werkjes zoals dit vanaf nu in de winter inplan.

Dus, alle Marie Kondo’s en minimalisten, u heeft een nieuwe volger.
Dedeze is bekeert. De hard way.
Maar is het misschien heel even mogelijk om eerst een afkickgroep op te starten? I’ll need it. Big time.

Je kan me ook volgen op Facebook, Instagram en Bloglovin’!

Advertenties

8 gedachten over “Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd.

  1. Herkenbaar. Ik kon af en toe ook als een zot te keer gaan, maar heb dat enkel als ik alleen thuis ben. Nu de weekenden meestal samen worden doorgebracht, heb ik er geen ‘last’ meer van. Maar nu er een verhuizing voor de deur staat, zal er gelukkig ook weer het nodige worden opgeruimd.

    Liked by 1 persoon

    1. Oh, maar als je verhuist is dat DE gelegenheid om alles eens goed uit te ruimen! Net dàt vond ik het leukste aan verhuizen, dat je dan iedere keer echt bijna letterlijk een frisse start kan nemen met een volledig opgeruimd huis 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Wij hebben dit 2 weken gedaan, niet zo grondig als jij, en hebben een hoop meuk op de rommelmarkt verkocht. We kwamen met winst thuis en een stuk minder spullen 🙂 Ruimt wel lekker op. De administratie kast durf ik niet aan te beginnen en Tommy ook niet. De la gaat nu al bijna niet meer dicht.. 😀

    Liked by 1 persoon

    1. Zou ik eigenlijk ook beter doen, zo’n rommelmarkt. Heb ik nog iets aan die rommel van ons 😀
      Wij hebben zo’n rommellade 😀 Iedere keer als we iets hebben waarvan we niet weten wat ermee te doen of waar het te leggen verdwijnt het in die lade. Om er nooit meer uit te komen 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s