Leven, liefde & gezin

Mijn lijf en ik – deel 3: ‘Mevrouw’ in plaats van ‘Juffrouw’

Mijn lijf en ik - deel 3- Juffrouw wordt mevrouw - mrscurlyblog.wordpress.com

Ouder worden. Het doet wat met een mens. Ook al houd je jezelf nog zo voor dat ‘getting older is a privilege denied to many’, toch wringt het af en toe.
Althans bij mij toch. Voor al diegenen die het met beide armen omringen: you go, ladies! Nothing but love for y’all.

Daar komen ze, de eerste grijze haartjes, de eerste lijntjes (ik weiger om ze rimpeltjes te noemen), een huid die op bepaalde plaatsen misschien niet meer zo strak zit als vroeger en mensen die je beginnen aan te spreken met ‘Mevrouw’ in plaats van ‘Juffrouw’.
De volgende stap is dat anderen voor mij opstaan in de bus in plaats van ik voor hen. De horror.
*huilt nog een beetje verder op de badkamervloer*

Ik vind het niet zo makkelijk te aanvaarden dat dat lijf van mij enkele jaren verder zit dan mijn geest. Want in mijn hoofd ben ik nog steeds dat jong springend veulen dat met haar strakke lijf tot drie uur ’s nachts op de dansvloer stond te shaken om enkele uurtjes later met een fris gezicht op haar werk te verschijnen.
Als ik dat nu doe, ga ik net niet door mijn rug op de dansvloer en zie ik er drie dagen later nog uit alsof een bokser me heeft toegetakeld. #wallentotaanmijnballen

Om die klok wat tegen te houden ben ik iets van een twee en een half jaar geleden als een gek beginnen sporten. Squats, roeien, zwemmen en lopen.
De squats en het roeien zijn ondertussen al vervangen door meer lopen en yoga. Want die oude knieën van mij konden dat precies toch niet zo goed aan.
Mijn doel: zo strak mogelijk in dat vel zitten.

Maar voor die kop bestaat er natuurlijk geen enkele fitness oefening.
Ik weet da, want ik heb da opgezocht. Gene zever.
Het enige dat daarvoor helpt is snijden. En daar ben ik emotioneel niet klaar voor. Ik schijt nog juist niet mijn broek onder bij de tandarts als die een naald ergens in mijn gezicht wil steken, laat staan dat er een scalpel bij te pas komt.

Mijn gezicht is scherper dan vroeger. Waar er vroeger nog een vleugje wangen zaten, zit er nu niks. Buiten putten dan.  Rond mijn ogen krijg ik lijntjes. En die felrode lipstick, die laat ik ondertussen ook al in de kast liggen. Die hangt na een half uur in plaats van op mijn lippen toch maar tegen mijn neus waardoor ik meer op een Gremlin lijk. En voor dat haar dat grijs begint te worden? Laat ons hopen dat granny hair lang in de mode blijft.

Mijn lijf kan ermee door. Putjes en/of cellulitis heb ik nog niet gevonden. De wekelijkse inspectieronde hebben me dat al meerdere keren bewezen.
Mijn buik is plat, maar de huid zit toch niet meer zo strak als ik zou willen. Tenzij ik nooit meer ga zitten of ga buigen. Kortom, bewegen.
Na een heuse zoektocht vind je ergens nog wel borsten terug. Die worden kleiner en kleiner met de jaren. De stevigheid is evenredig met het volume. Naar beneden.
Mijn armen zijn al jaren een doorn in mijn ogen. Ze gaan door het leven als ‘mijn Madonna-armen’. De zangeres Madonna that is.
En net als Madonna gaan ook mijn armen erop achteruit. Die worden alleen maar magerder en magerder.

Maar misschien vind ik het ouder worden van mijn lijf wel erger als dat lijf mij letterlijk fysiek in de steek gaat laten.
Rimpeltjes, lijntjes, grijs haar, een niet zo strakke huid, we gaan het allemaal moeten ondergaan. Oud en verrimpeld worden we allemaal.
Als we ooit zoveel geluk mogen hebben om onszelf oud te mogen noemen.

Misschien is de gedachte dat mijn lijf ooit bepaalde dingen niet meer gaat kunnen wel zwaarder om te verwerken dan de gedachte dat ook ik ooit een putje zal ontdekken op die kont. Want wat als dat lijf binnen x-aantal jaren niet meer zulke kilometers gaat kunnen lopen? Bestel alvast die dwangbuis maar al…
Of niet meer van hot naar her gaat kunnen hossen voor haar (klein)kinderen? Wat als mijn lijf zelfs reizen niet meer zou aankunnen?
Ja, dat vind ik moeilijker te dragen dan een lijntje hier en daar.
Ik blijf mijn lijf nog steeds iedere week onderwerpen aan een grondige inspectieronde, maar zal bij het ontdekken van een lijntje of putje misschien iets minder erg vinden.
Als dat lijf van mij die jonge geest maar kan blijven dragen.

51b91b54709b4b31a706c3ad315bbf1d
Deel 1 en 2 vind je hier en hier

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

Advertenties

7 gedachten over “Mijn lijf en ik – deel 3: ‘Mevrouw’ in plaats van ‘Juffrouw’

  1. en al word je lichaam nog slapper en gaat de boel wat meer hangen, so what ??
    Jezelf kunnen zijn, trots zijn op hoe je bent en uitziet en je lekker in je (half-slappe) vel voelen is veel belangrijker dan jezelf afrekenen op je ouderdoms-kwaaltjes!
    ..jij mag zeker niet klagen over hoe je uitziet, power woman! 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Liefde voor jouw (jonge) geest. Woman wij moeten een keer handjes schudden want we do look alike. Mooi geschreven. Ik ben trots op mijn lichaam en accepteer het ouder worden MAAR het mag rustig met hele kleine stapjes gaan en eigenlijk moet het ouder worden zo langzaam gaan dat als ik 80 jaar ben er nog uitzie als een 40-jarige 😉

    Wees trots op je geest en lichaam want woman je ziet er prachtig uit.

    Liked by 1 persoon

    1. I’m all up for het handjes schudden! 😀
      Thanks! We mogen inderdaad best wel trots zijn op onszelf (elke vrouw trouwens), maar ik volg je helemaal in dat langzaam aan gaan. Nog geen zin in om een ‘langs achter een lyceum, langs voor een museum’-gevalletje te zijn 😀 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s