Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #45

We survived the week(end)! - photo diary - mrscurlyblog.wordpress.com

Hoe ontspannen en relaxed het was vorige keer, deze voorbije week bracht dan weer zijn dosis stress en zorgen mee.
Al een chance dat we op reis waren geweest en uitgerust waren.
Of zoiets…

Maandagochtend begon vroeg. We wilden namelijk om 10 uur vertrekken uit ons vakantiehuis. Om 7 uur liep dan ook ons wekkertje af en terwijl de koters nog flink lagen te slapen onder de Italiaanse hemel, begon ik met me klaar te maken en Husband met nog wat laatste spulletjes in te pakken.

Mezelf klaarmaken bleef bij snel wat mascara aanbrengen terwijl ik mezelf over een stoel drapeerde. Ik kon mezelf amper rechthouden. Kletsnat van het koud zweet en zwart voor mijn ogen zakte ik nog net niet door mijn benen. En ik had nog een nachtje in de auto voor de boeg.
Moeder Natuur is soms al eens een trut.

Uiteindelijk slaagde ik erin mezelf iet of wat in kledij te hijsen, de koters te voederen en ons allemaal op tijd klaar te krijgen voor vertrek.
Maar dat was buiten Stiefdochterlief gerekend. Haar maag besloot een macarena te gaan uitvoeren waar Los Del Rio zelf jaloers op zou zijn geweest en begon lustig de boel onder te kotsen.
Het arme kind moest deze horror ondergaan tot ergens juist voor middernacht en ze uiteindelijk in slaap viel op de achterbank en er een ganse rol huisvuilzakskes had doorgejaagd.

We waren eerst van plan om op onze laatste dag nog een daguitstap naar Ferrara te doen, maar door mijn flauw op de benen staan en het gekots van Stiefdochterlief hielden we het bij een snelle stop om ons wat te verfrissen en de eerste apotheek binnen te vliegen voor medicatie en reden we weer flink door.

20170710_173119
Hot in the city.
20170710_161317
Ferrara.

’s Avonds stopten we nog even voor het avondeten in een stadje niet ver van Venetië, waar ik ook nog eens, als kers op de taart op de laatste dag van onze reis, 18 muggenbeten op mijn benen er cadeau bijkreeg.
It was one hell of a ride back home.

Dinsdag rolden we ergens juist voor de middag onze straat weer in. Stiefdochterlief voelde zich iets beter en ik stond ook al iets steviger op mijn poten. Husband daarentegen kroop nog net niet onze voordeur door. Het arme schaap had de hele 1400 km op zich moeten nemen omdat ik helemaal niet in staat was om het stuur, en de verantwoordelijkheid voor 4 mensenlevens, op mij te nemen de voorbije nacht.

De hele dag stond in het teken van uitpakken, opruimen en wasjes draaien (Husband en ik), luieren en niks doen (de koters), en na nog geen vijf minuten in slaap vallen voor tv ’s avonds (terug Husband en ik).

Woensdagochtend had ik er genoeg van. Ik had nood aan wat adrenaline en frisse buitenlucht. Ik trok dan maar mijn loopschoenen aan en trok er op uit voor een snelle 14,5 km.
Man, wat deed dat deugd na iets meer dan een week niet meer gelopen te hebben!

1499858748148

We deden verder met wasjes draaien en ons samen wat rustig bezig houden in en rond het huis.
Hoe wij zoveel was kunnen creëren op een week tijd, terwijl we bijna 24/7 in zwembroek/bikini hebben rond gehobbeld, is beyond me.

Ergens in de namiddag begon ik me toch echt wel zorgen te maken over Stiefdochterlief. Kotsen deed ze sinds maandagnacht niet meer, maar de buikpijn en maagpijn bleef, terwijl Moeder Natuur nog steeds niet op haar deur klopte. Vreemd allemaal…
Ik stuurde Husband dan maar naar de huisarts met haar…. Dankbaar voor mijn intuïtie, want niet veel later, terwijl ik in mijnen pot kip salsa verde stond te roeren, kwamen ze terug thuis met het nieuws dat ze naar het ziekenhuis moest.

Terwijl ik de boel hier thuis recht hield met twee compleet losgeslagen jongens, werd Stiefdochterlief midden in de nacht geopereerd.
En er is niks dat je op zo’n moment meer zou willen dan dat jij zelf op die operatietafel zou kunnen liggen en het allemaal zou kunnen overnemen van het kind. Of er nu een ‘stief-‘ of niet voor dat ‘kind’ staat…

Donderdag begon dan ook vreemd. Husband was bij Stiefdochterlief in het ziekenhuis en ik was thuis met Zoonlief en Stiefzoonlief, die zich natuurlijk allemaal vragen stelden.
Na het hen uit te leggen en te beloven dat we asap op bezoek gingen bij de zus, wandelde Husband door de deur.
Er werd nog wat verder gepland voor de ‘ziekenhuisshiften’ samen met De Ex en mezelf en de laatste updates over Stiefdochterlief werden doorgegeven.

’s Middags spendeerden Stiefzoonlief, Zoonlief en ik in het ziekenhuis en hielden we Stiefdochterlief gezelschap.
Oef, ze kon al wat lachen, had terug wat kleur, kreeg eten binnen en de pijn viel mee. Met een gerust hart trok ik achteraf huiswaarts en telde ik verder de uurtjes af naar haar thuiskomst.

20170713_170134
Haar competitiegeest was ook terug in orde.

Vrijdagochtend kreeg ik dan het verlossende telefoontje van Husband dat Stiefdochterlief die middag normaal gezien naar huis mocht komen. Jeej!

Er was nog een wisseling van ‘ziekenhuisshift’ en terwijl De Ex nog even bij Stiefdochterlief was in het ziekenhuis sleepte ik Husband en de boys mee naar het park hier in de buurt voor een uur ontspanning.
De emoties en de spanning van de voorbije dagen waren serieus beginnen doorwegen op ons allemaal.
Als er één iemand van onze bende ontbreekt, slaat de rest altijd door.

Nadat Stiefzoonlief en Zoonlief de speeltuin nog net niet een paar meter verhuisden, en Husband en ik even hadden bijgepraat met een koffie, trokken we richting het ziekenhuis en konden we eindelijk Stiefdochterlief gaan oppikken!

20170714_144345

’s Avonds maakte ik nog worstenbroodjes en verse rijstpap en genoten we simpelweg van het terug compleet zijn.

Zaterdag was relax to the max.
Stiefdochterlief begon zich beter en beter te voelen en de boys speelden om beurten voor verpleger. Goede voorbereiding voor tegen dat Husband en ik oud en versleten zijn.

We werkten wat in de tuin terwijl de koters buiten speelden en we amuseerden ons met ouderwets Scrabble spelen.
Waar ik ook nog eens hardcore in verloor.

’s Avonds maakte ik cajun pasta en konden we terug kijken op de eerste ontspannen dag van de week.

Zondag begon pokkevroeg voor dedeze.
En het was dan nog by choice. Go figure.
Om kwart na zes liep mijn wekkertje al af en om kwart na zeven liep ik al de deur uit. Er stond namelijk een lange loop op het programma die dag.

1500193161563

Hoe vroeg het ook was, man, wat deed dat deugd, na zo’n week!

Op het moment dat ik terug thuis kwam, kwamen mijn huisgekken net hun bed uitgerold. Terwijl zij aan het ontbijten waren (ik loop niet op een lege maag, dat ontbijt had ik dus al lang binnen) vertelde ik honderduit over de beesten die ik onderweg allemaal had gezien.
En de duusd wielertoeristen tegen het einde van mijn rondje. Die me blijkbaar allemaal ‘OLA POLA!!!!!’ wilden noemen… *eyeroll*

’s Middags kwam La Mamma op bezoek en even later rolde ook Broerlief de deur door. We spendeerden de namiddag in de tuin terwijl we ook de buren (en de rest van de straat) lieten meegenieten van onze conversaties.
Er werden ijsjes binnengepropt, cadeautjes gegeven aan Stiefdochterlief en cavia’s geterroriseerd.

Hoe kak de week ook was begonnen, we konden hem toch afsluiten met een terugblik op een leuk en ontspannen weekend ♥

20170716_170956

Blogs van de voorbije week:

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

Een gedachte over “We survived the week(end)! – photo diary #45

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s