Leven, liefde & gezin

Mijn lijf en ik – deel 2: a trip down memory lane

Mijn lijf en ik - deel 2- a trip down memory lane - mrscurlyblog.wordpress.com

Een reisje naar zelfliefde. Liefde voor dat lijf dan toch. Dat innerlijke van mij, daar ben ik al compleet gek op. Fabulous bitch kinda stuff.
Of toch zoiets.
Yep, dat lijf en ik moeten het al 33 jaar met elkaar doen. Een 33-jarig leventje dat soms gevuld was met pure liefde, maar ook soms met pure haat.
Wat heeft dat arme lijf van mij al moeten doorstaan? Misschien is het wel sterker dan ik denk?
Let’s take a trip down memory lane…

Op mijn zestiende kreeg mijn lijf het voor de eerste keer goed te verduren (al waren mijn kinderjaren ook niet altijd rozengeur en maneschijn naar ’t schijnt). Een accidentje met mijn scooter zorgde ervoor dat dat lijf en ik iets meer dan twee maanden aan een bed gekluisterd waren wegens een bekkenbreuk. Hoe iemand als ik, die nooit stil kan zitten, dat heeft overleefd, is beyond me. Maar misschien was ik toen gewoon een lazy ass puber. Zoals bijna elke puber.
Wekenlang lag ik in een ziekenhuisbed in mijn ouders’ keuken. Wreed plezant allemaal. Vooral als g’u als zestienjarige in bad moet laten steken door uw ouders. En in ’t midden van de keuken moet liggen kakken in datzelfde bed (op een pan en op zo ne wc-stoel, hè, mensen. Zo mottig en lui was ik nu ook weer niet). Creëert wel een unieke band, moet ik zeggen.
Maar dat lijf heeft dat opgelost. Wekenlange kinesitherapie en veel rust zorgden ervoor dat het genas. Want dat doet je lijf, het kan al eens zichzelf genezen in sommige gevallen.
Wonderbaarlijk.

Fast forward tot nog enkele maanden later en ‘ne kronkel in mijn hoofd’. Waar de depressie juist begon weet ik niet meer zeker. Maar volgens mij was het ergens in de periode dat ik aan het genezen was van dat ongeval. Als je aan een bed gekluisterd ligt, heb je namelijk veel tijd om na te denken. Iets dat in mijn geval niet altijd heel goed blijkt te zijn.
Ik sukkelde als jong meisje in een depressie, met als kers op de taart, een eetstoornis erbovenop. Kwestie van maar all the way te gaan.
Anorexia. Dat ding is jarenlang mijn beste maatje geweest. Toen zag ik niet in dat het eigenlijk mijn grootste vijand was en dat het kreng mij liever de dood injaagde in plaats van mij gelukkig te laten zijn.

Jarenlang heb ik me uitgehongerd. Ieder calorie’tje werd geteld en als ik al eens een ‘slecht’ moment had en toch een appel teveel had binnengewerkt, kotste ik de boel gewoon weer uit ’s avonds.
Mijn voedingsschema bestond uit appels, beschuit, een litertje of 6 water en wat mijn moeder me ’s avonds voorschotelde. Waar ik meestal de helft ervan stiekem in de vuilbak flikkerde of in de wc spuugde.

Ik hield die hele toestand hardnekkig vol tot op een absoluut dieptepunt rond mijn achttiende verjaardag en ik nog amper 38 kilo woog. Een serieuze mental breakdown rond die tijd zorgde ervoor dat ik uiteindelijk zelf meeging in stappen ondernemen naar genezing. Een lange weg die ik niet alleen heb kunnen afleggen en waar ik sommige mensen tot in de eeuwigheid dankbaar voor ga blijven.
Nog zo ne ‘kasseiweg’. Eentje waar ik af en toe serieus op mijn smoelwerk op ben gegaan. Flikkerde ik niet nog af en toe eens mijn eten in de wc-pot, dan kapte ik een hele doos antidepressiva binnen.
That’s right, little Miss Optimistic at all times.
Misschien juist door al dat dat ik het glas nu niet als half vol of half leeg, maar als serieus refillable zie.

Hield ik van mijn lijf in die periode? Nee gij. Het miezerige hoopje botten dat mij iedere dag aanstaarde in de spiegel vond ik heus niet geweldig. Als ge denkt dat ik nu geen tetten heb, dan had je mij toen eens moeten zien.
Het enige dat de anorexia mij gaf, was controle over het enige dat ik wèl kon controleren: mijn gewicht. Want mijn gedachten glipten door mijn vingers.
Maar mijn lijf mooi vinden? Not. At. All.

5f65af7b724a7b98fb4f65e27e5012d9

Maar enkele jaren later, na pure mishandeling door de eigenaar van dat lijf (me, myself and I), herstelde het zichzelf weer. Ik werkte keihard en dat lijf werkte mee. Kilo’s kwamen er weer bij, kleur keerde terug (alez ja… het beetje kleur dat ge vindt als ge goed zoekt), haar werd voller, Moeder Natuur klopte ook al iets normaler op de deur, kracht en energie vond zijn weg terug  en mijn gezondheid overall ging er op vooruit.
Mijn lijf genas. Het was mij dankbaar en ik haar.
Nog iedere dag.

Nog enkele jaren later onderging mijn lijf nog één van de meest ingrijpende veranderingen dat een lijf kan ondergaan. Ik werd zwanger. Praise the Lord! Dat arme lijf van mij kon een kind maken!
Maar man, wat heb ik het toch weer laten doorstaan. Niet alleen is een zwangerschap zo al heel ingrijpend voor een vrouw, ik zette dat nog eens extra in de verf door me vol te vreten. Let-ter-lijk.
25 kilo erbij. No sh*t. En toen was ik ‘pas’ 8 maanden zwanger. No way dat ik daarna nog op die weegschaal ging staan.
Wreed gezond allemaal, jezelf negen maanden aan een stuk volvreten. Hoe dat kind er niet als een tientonner uitrolde is me een raadsel.

Die olifantendracht eindigde met een keizersnede. Nu, ik begrijp (en weet) dat iedere soort bevalling iets groot en zwaar is, maar wat zou ik er voor ge(ge)ven (hebben) om toch maar een gewone bevalling gehad te hebben!
Want waar dat lijf eerst de horror van meer dan  25 kilo meesleuren moest ondergaan, mocht het daarna nog een keizersnede waar het moeilijk van herstelde en horror-pijnen door kreeg, meemaken.
Arm Lijf.

Maar Lijf herstelde. Een maand na de keizersnede liep ik er niet meer bij als een kromme chimpansee en nog een maand later waren de 25 kilootjes weg.
En Lijf had dan ook nog eens, tussen al die aanslagen op haar, een geweldig schoon kind gemaakt.

7baf7fe4159bbdacbddba7c5fcf83375

Mijn lijf heeft vele aanslagen moeten ondergaan de voorbije jaren. En zal er de komende jaren waarschijnlijk nog wel veel moeten ondergaan. Ook al let ik er nog zo goed op.
Maar doorheen de jaren heeft dat lijf van mij me ook al getoond dat ze iedere keer weer netjes hersteld. En dat ze misschien wel sterker, en zo ook mooier is dan ik eigenlijk wel zou durven denken.

Deeltje 1 vind je hier

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

8 gedachten over “Mijn lijf en ik – deel 2: a trip down memory lane

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s