Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #44: La vita è bella!

We survived the week(end) - photo diary #44 - mrscurlyblog.wordpress.com

We hebben het weer gehad. Het zit er weer op.
De voorbije week hadden wij onze jaarlijkse zomerreis en zaten wij in het prachtige (en overdreven warme) Italië.
Een lichtjes anders weekoverzichtje dus deze keer.
Bereid je maar voor op een overdosis vakantiespam.
I’m so not sorry.

Maandagochtend brachten we nog door in onze auto. Ergens in Italië, God weet waar, stopten we langs de weg, voor een ontbijt. We improviseerden wat met sandwiches, choco, kaas en gekookte eitjes en strekten de beentjes wat, vooraleer we onze tocht weer verder zetten.

20170703_071758

Rond het middaguur arriveerden we in Fano. Een klein kuststadje niet veraf van onze eindbestemming. We hadden nog eventjes voor we in ons vakantiehuis konden, dus maakten we gebruik van deze tijd om rustig te lunchen en al een eerste blik te werpen op een prachtig Italiaans strand.

We duwden wat lasagne naar binnen en wandelden richting het strand, waar de koters hun eerste ijsje binnen werkten en Husband en ikzelf onze eerste echte Italiaanse cappuccino dronken. Mèt zicht op het water. Ne keer wa anders dan cappuccino met zicht op de achterburen.

20170703_140039

Rond 16 uur, en na heel wat gevloek op onze gps, arriveerden we in ons vakantiehuis in Pergola.
Home sweet home.
Ik pakte alles uit en Husband deed al de eerste boodschappen en de koters die waren met geen stokken tegen te houden, die zaten binnen de vijf minuten in die kuip.
De rest van den berg had het geweten.

Na een eenvoudig avondmaal van wat brood en charcuterie (deze hier had zelfs geen fut meer om het brood te snijden), doken we allemaal vrij vroeg onder de wol.
Een nachtje in een auto doorbrengen kruipt in je kleren.
Of is dat oud worden?
Naaaahhh.

Dinsdag begon relaxxxxx. Terwijl de koters nog 25 000 bomen lagen door te zagen in hun bed, wikkelden Husband en ik ons in ne knoop op onze yoga matten.
Yoga with a view, people.

DSC_0354

De rest van de dag vulden we met relaxen aan het zwembad, het zwijn uithangen in het zwembad, aperitieven en barbecueën.
Allemaal heel lastig.

Woensdag had ik ze dan weer allemaal goed liggen. Om 5 uur liep ik al brullend doorheen het huis dat ze allemaal hun nest uit moesten. Alleen een bel ontbrak er nog aan.
Doel van mijn ochtendlijke gedoe: de zon zien opkomen in Italië.
Het was het walgelijk vroeg opstaan tijdens onzen congé dubbel en dik waard.
They will thank me later.

Na het ontspannen en romantische begin van de dag, kregen we stressmomentje één van de vakantie op ons talloor. Het meest cruciale had ik niet mee. Mijne mascara. En we weten allemaal dat een leven zonder mascara gewoon geen leven is.
Husband werd er dus op uit gestuurd en kwam een half uurtje later terug met de buit. Mascara van Maybelline. En ik houd niet van mascara van Maybelline. Maar het is beter dan niks natuurlijk.
Ik had die dag mascara aan mijn kin, linkerbil en rechter kleine teen, maar heel weinig aan mijn wimpers. Geweldig allemaal.

Na het ontbijt maakten we ons klaar voor een uitstap naar Perugia. Naar ’t schijnt een prachtige stad op iets meer dan uur rijden van waar we zaten.

We picknickten in een park aan de rand van de stad en zetten dan de klim te voet in. Perugia is namelijk op een rots gebouwd. Kuitenbijterkes, mensen. Teensletsen zijn zeer af te raden in deze stad.

We kuierden rond in de smalle en zeer oude straatjes en genoten van de mooie vergezichten en architectuur.
Perugia is inderdaad een heel mooie stad, ze liegen er niet om.

’s Avonds schoven we de voetjes nog eens onder tafel en genoten we van een dinertje op restaurant en dan was het terug richting huis.

…Wat een ritje van bijna 3 uren werd. De gps had een ‘Whatever’-momentje terwijl de koters op de achterbank het beste van zichzelf gaven (lees: de oudjes nog net niet tot waanzin dreven) en Husband sloeg helemaal tilt. Dit is ook soms vakantie dus.
Uiteindelijk bracht het ons wel in een godverlaten gat waar we nog een huge ass stekelvarken konden bewonderen.
In België moet ik daarvoor naar een dierentuin. In Italië gewoon verloren rijden.

Na ons nachtelijke stressmomentje, besloten we op donderdag om te ontstressen.
We sliepen ons allemaal eens goed uit en begonnen de dag terug met yoga.
Ontbijt werd brunch en de rest van de dag werd gevuld met in en rond het zwembad zoveel mogelijk zot doen.

20170706_100732

20170706_103449

20170706_155027

’s Avonds gaf Husband nog eens het beste van zichzelf aan de barbecue. Wat is dat toch met mannen en barbecue’s? Gaat dit terug tot in de oertijd ofzo? Vuur maken en vlees opbranden?
Whatever. Iedereen werd gevoederd en ik heb er geen reet voor moeten doen. Fantastisch.

DSC_0422

Vrijdag besloten Husband en ik om die drie verwende nesten eens wat van hun lui gat te laten komen.
Tablets werden grondig verstopt en hun middageten mochten ze zelf voorbereiden.
We were on a mission.
Kotsbeu dat geeneen van de drie geen 4 meter kon stappen zonder te zeuren om een ijsje/terrasje/cola/tablet/’Is ’t nog ver?’/’Waar gaan w’eigenlijk naartoe?’/’Ik moet pipi-kaka doen!’/… besloten we om de wilde natuur in te trekken.
Er is daar namelijk gene wifi.
En kakken doet ge gewoon in ’t bos.

We stapten in onze auto en reden richting Monte Catria waar we een skiliftje namen naar de top van de berg.
Skilift is misschien veel gezegd voor een geel ijzeren mandje waar je met tweeën in moet rechtstaan. Nog net geen pipi in mijn broek.
Eens bovenaan wandelden we een goed stuk tot we op een open plek kwamen en we konden picknicken aan de rand van het bos.

20170707_160516

DSC_0454

Nadat onze magen terug gevuld waren (en de rugzakken wat lichter), konden we onze tocht verder zetten. Niet veel verder kwamen we aan de top en werden we getrakteerd op één van de mooiste (misschien wel hèt mooiste) zichten dat ik ooit heb mogen zien.
Kilometers ver konden we zien. De wind raasde rond onze oren (en droogde ons zweet op) en buiten de wind en vogels was het buitengewoon stil. Allen wij vijf, de natuur en in de verte wat wilde paarden.
Zelfs de koters werden er stil van.
Mission accomplished.

20170707_145755

We wandelden een stukje verder vooraleer we besloten terug te keren en ons opnieuw aan de doodsangsten in de liftjes te wagen.

20170707_160934

Onderweg naar Monte Catria hadden we in de verte, op de top van een heuvel, het stadje Cagli zien liggen. Nog geen zin om al een einde te maken aan de leuke dag besloten we om daar nog iets fris te gaan drinken.
We zochten een gezellig terrasje uit op het dorpsplein en deden nog wat aan zonnebrilshoppen voor de Mrs. vooraleer we richting Il Casale reden voor het avondeten terwijl we uitkeken op zonnebloemvelden.

Zaterdag begon terug relaxed. We sliepen uit en startten de dag in het zwembad.
Ergens in de namiddag vertrokken we richting Pesaro, een kuststadje op iets meer dan een uur van ons vakantiehuis. En een jaarlijkse traditie ondertussen. Er is daar namelijk een restaurant waar wij compleet gek op zijn.

20170709_164610

We wandelden eerst nog door het centrum, kochten nog wat souvenirs voor het thuisfront en bewonderden de plaatselijke architectuur.
Pesaro is trouwens bekend vanwegen Rossini, de bekende componist. Al sla je me dood, ik wist het niet. Het was Husband die ermee kwam aanzetten.

DSC_0498

DSC_0499

DSC_0503

Tegen zonsondergang wandelden we richting het strand en l’Angelo di mario voor onze dinner with a view.
Ondertussen is het al het vijfde jaar dat we hier terug komen en die ene ober blijft ons iedere keer verwelkomen met ‘Aaaaah, les Belges!!!!’. Waarschijnlijk niet moeilijk, want we zijn de enige niet-Italianen die daar rond hobbelen.
Maar mensen, als ge in de buurt van Pesaro zijt, dan moet ge gewoon naar dit restaurant. Het zicht, het eten, de mensen, alles is gewoon magnifiek. En voor de prijs moet je het zeker niet laten. Een klein voorbeeldje: met ons vijfjes hebben we een aperitief gedronken, een hoofdgerecht en een dessert gegeten, 2 flessen water en nog 2 cappuccino’s gedronken. Prijs? €116.
Probeer dat eens te doen in België 😉

DSC_0515DSC_0525

Rond middernacht reden we de oprit van ons huis op en konden we Husband een gelukkige verjaardag wensen. Hij werd namelijk 43 zondag.
Oud worden is misschien niet leuk.
Ouder worden in Italië is dat wel.

Zondag was voor birthday luilekkeren.
En voorbereiden op de terugreis de dag erna.

De koters maakten het zwembad de hele dag onveilig terwijl ik al begon met alles in te pakken en Chanel nog eens een goed borstelbeurt te geven.
Nadat die verplichte toestanden allemaal achter de rug waren, nam ik ook nog een welverdiende duik.

’s Avonds installeerden we ons op de porch met een glas rosé en namen het uitzicht met volle teugen in ons op.
De laatste keer dat we vanop ‘onzen berg’ de zon zagen ondergaan.
Misschien tot volgend jaar…

Blogs van de voorbije week:

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

4 gedachten over “We survived the week(end)! – photo diary #44: La vita è bella!

  1. Welkom terug! Was weer super om je blog te lezen. Nee, mascare van Maybelline is ook niet aan mij besteed. Lijkt me overigens een mooi huisje. Zonder het op het www te zetten zou ik best wel eens willen weten waar je dat huisje hebt opgeduikeld….

    Like

  2. Hallo kroket, wat een lijf zeg! 🙂 Zag er zalig uit daar. Wij vertrekken deze nacht. Nu nog volop in stress modus… Mijn pas ontdekte nieuwe favoriete mascara is er trouwens eentje van Maybelline: the Colossal Big Shot Volum’Expres Mascara. (De naam liegt niet!).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s