Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #42

We survived the week(end)! - photo diary - mrscurlyblog.wordpress.com

Lamme week dacht ik vorige week. Yeah right… Vorige week was frisser dan fris vergeleken met deze week.
Sweet mother of Jezus, wat een weer!

Maandag was het weer tijd voor een bezoekje aan de kinesist. Ik kon hem met plezier zeggen dat ik de week ervoor amper nog iets had gevoeld in mijn scheenbenen (wel in mijn enkels, but who cares about that, right?) en dat ik mij op vrijdag zelfs zo goed voelde dat ik een whopping 28.5 km had gelopen.
Zalig om iemand zijn oogballen bijna uit zijn kassen te zien rollen.

De rest van de dag was vreemd. Husband ging zijn tweede studieweek in, dus die lummelde hier wat rond in huis, vergezeld van een toren cursussen, een sh*tload kladblaadjes en zijne laptop.
En een Husband die thuis is wil ook zeggen dat ik wat uit mijn element ben. Er wordt dan namelijk net iets meer gepauzeerd dan anders enzo.

Ergens in de namiddag had ik het gevoel dat ik geen hol had uitgestoken.
Buiten wat bloggen dan.

Soit, we sloten de dag af met een pasta pesto rosso en het klaarmaken van Zoonliefs koffertje.
Ik had het netjes uitgesteld tot bedtijd. #emokip

20170619_202838

Dinsdag begon extreem vroeg. Zelfs de vogels hadden iets van ‘Mens, doe eens normaal’. Om 5 uur liep mijn wekkertje af en om 5u25 had ik mijn loopschoenen al aan en liep ik de deur uit.
Nog voor mijne nest gekken uit hun bedden waren gerold huppelde ik alweer het huis in. Klaarwakker en iets minder chagrijnig omdat Zoonlief die dag voor vier dagen op zeeklassen vertrok.
Wat een loopje al niet doet met een mens.

1497935428120

De rest van de dag ging wat aan mij voorbij. Ik slaagde er nog in om wat administratie weg te werken en dat was het dan ook.
De warmte en het afscheid van die ochtend hakten er meer in dan ik had gedacht.

20170620_101334

Uiteindelijk lukte het me om nog wat te eten op tafel te toveren voor Husband en de stiefkoters, een hoogstaand culinair kunstwerkje in de vorm van Zwitserse cordon blue (en voor mij een veggie burger) en couscous.
Nog net niet weggesmolten aan de eettafel.

Woensdag was voor naailes. Ondertussen begonnen aan een T-shirtachtig iets voor mezelf waarvan ik twijfel of het ooit wel gaat afraken. En hoe.
Walgelijk irritant stofje dat ik heb uitgekozen.

’s Middags was voor schoenenshoppen met Stiefdochterlief. Waarvan ik nu al heb gezworen dat het de laatste keer was. Het kind heeft een uur staan twijfelen tussen twee paar schoenen. Dertien jaar, mensen… dat belooft.
Op die tijd heb ik een heel winkelcentrum leeg geplunderd.

Uiteindelijk had Little Miss Perfect haar zin gevonden en konden we huiswaarts keren en ik richting grootwarenhuis. Het moment waar ik al sinds vorige week tegenop keek.
Dit is namelijk een taakje dat Husband op zich neemt, maar omdat het mannetje moest studeren deed ik het een keertje.
Ik wist plotseling weer waarom ik dit met plezier aan hem had overgedragen.
Wat een gedoe, zeg.

Bij thuiskomst merkte ik ook nog eens dat de niet zo beleefde kassier me nog eens meer dan 30 f*cking euro’s teveel had aangerekend.
Ik gooide wat met potten en pannen en niet veel later stond een frisse pasta salade met meloen op tafel.
Collèrig zijn is soms nog goed voor iets. Alles gaat sneller dan.

Donderdag begon met overslapen. Husband moest vroeg vertrekken voor zijn eerste twee examens, dus we hadden niet bepaald de beste dag uitgekozen om te lang in onze nest te blijven stinken.
Soit, hij geraakte op tijd op locatie en enkele uren later rolde hij rood aangelopen en bezweet weer binnen met het nieuws dat hij voor beide geslaagd was.
Slimme vent.

20170622_081731

De rest van de dag vulde hij met verder studeren voor de volgende examens en ik met poetsen, aftellen naar de thuiskomt van Zoonlief en het zweet uit mijn ogen wrijven.

’s Avonds mikte ik nog een ovenschotel met kabeljauw en aardappelen in de oven (een geweldig goed idee bij temperaturen van 33 graden) en called it a day.

Vrijdag was nog vroeger dan dinsdag. Om  5 uur liep mijn wekkertje al af en om 6 uur huppelde ik de deur al uit voor een extreem vroeg ochtendloopje.
Ik heb Husband (en den kinesist *eyeroll*) beloofd dat ik een beetje normaler ga doen als het op lopen aankomt en in plaats van iedere week als een gek boven die 25 km te proberen raken, het om de twee weekjes eens bij 20 ga laten.
Moest ik nu nog weten hoe me normaal te gedragen…

1498200012625

Om iets voor achten stond ik weer al stretchend de achtergevel om te duwen en was ik nog netjes op tijd om Stiefdochterlief en Stiefzoonlief  uit te zwaaien op weg naar school.

Ik hing nog wat ondersteboven op mijn yoga mat, flikkerde nog een kilo of 50 vuile was in de wasmachine en werkte nog wat zaken uit voor de blog.
Husband had die dag zijn laatste examens (voor nu dan toch…) en ook voor die  was hij met glans geslaagd.
Strever.

Rond 15u trokken we samen richting Zoonlief’s school, want hij kwam eindelijk terug naar huis. Jammer, maar helaas, we hebben er nog een uur staan behangen. Om iets na vieren zagen we vanuit de verte de bus toekomen en kropen er een bende oververmoeide koters af.
Ik knuffelde hem nog net niet te pletter en overstelpte hem met duizend en één vragen vooraleer hem alweer te moeten afgeven aan zijn vader voor een weekendje.
Bummer.
Maar ik heb hem op zijn minst toch nog even gezien. Jeej!
En heb ondertussen toch de kans gekregen om te controleren of hij nog alle tien zijn vingers en tenen heeft.

20170623_162151
Wallen tot aan zijn ballen.

Nadat ook Stiefdochterlief en Stiefzoonlief naar hun moeder waren vertrokken, sloten Husband en ik de dag af met ‘frietjesavond’ en scheef hangen op de bank.

Zaterdag begon relax. We bleven iets langer dan anders in ons bed liggen. We hadden namelijk een zwaar avondje voor de boeg.

Ergens rond de middag kwamen een vriendinnetje van mij en haar man toe en terwijl de mannen de weide in Werchter al onveilig gingen maken, installeerden wij ons nog wat op ons terras met een glas cava, wat hapjes en een heleboel verhalen die we elkaar nog moesten vertellen.

In de late namiddag besloten we om ook maar eens richting de festivalweide te vertrekken en te gaan kijken of onze mannen nog in een iets menselijke staat waren of al compleet van de wereld waren.
Mannen en festivals. Het blijft toch een vreemde combinatie. Worden ze plotseling terug pubers enzo. Ik begrijp het nog steeds niet.

20170624_192917

We sloten de avond af met festivalfrieten en in de regen naar Guns n’ Roses staren.
Een bende oude rockers op dat podium. Maar ze kunnen het nog steeds. Respect.

Toch maar een mottig manneke, ze, dienen Axl…

20170624_235708

Na een uurtje of vijf slaap was het alweer tijd voor zondag. Ik strompelde na die veel te korte nacht mijn bed uit en sleepte mezelf naar de badkamer.
Na een hopeloze poging om mijn wallen te camoufleren kwamen mijn vader en zijn vrouw, die ik voor de eerste keer ging ontmoeten, toe om samen te lunchen in de stad.

We trokken richting PepeNero (aanradertje 😉 ) in het centrum van Leuven en genoten van lekker eten en wat bijpraten.
Kleine voetnoot: het was dus de eerste keer dat ik haar zag en I’ve kept my cool. Toch wel trots op mezelf. *vuistje*

20170625_130032

We gaven ze nog een kleine rondleiding doorheen Leuven en installeerden ons nog voor een koffie’tje op een terras.
Gezellige middag it was.

In de namiddag trokken we dan terug richting Oost-Vlaanderen om Zoonlief op te pikken bij zijn vader en het tweewekelijkse bezoekje aan La Mamma.
We karden achteraf moe huiswaarts.
Maar wel met Zoonlief terug op de achterbank ♥

Blogs van de voorbije week:

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

3 gedachten over “We survived the week(end)! – photo diary #42

  1. Alee, zeg, en ik ben nog zo content dat ik stilaan terug richting de 25 ‘mag’! Doorheen de Canadese bergen dan nog! Mijn lief is ook niet altijd akkoord, maar begrijpt stilaan dat hij moet kiezen tussen half uurtje minder Lien, maar dan wel een Lien in tophumeur daarvoor terugkrijgt :-D. Wat een schatjes, die mannen van hardlopers

    Liked by 1 persoon

    1. Alles boven die 20 brengt de meeste voldoening hier 😉 Maar moet het af en toe eens een beetje rustiger aan doen voor dat arme lijf van me 😀
      Oei, ben je geblesseerd ofzo? 😦 Hopelijk niet al te erg!
      Mensen die niet lopen begrijpen niet dat het of lopen is of een hele dag chagrijnig zijn is. In mijn geval is het sowieso het beste dat ze mij laten lopen 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s