Leven, liefde & gezin

Een klein beetje loslaten…

Een klein beetje loslaten... - mrscurlyblog.wordpress.com

And there he goes… een paar meter voor mij wandelt die niet meer zo kleine Zoonlief van mij met achter zich aanslepend een zwarte trolley volgepropt met alles wat er op het bagegelijstje stond.
Bestemming: Oostende.
Doel: zo veel mogelijk het zwijn uithangen tijdens de vierdaagse met school.
Zeeklassen enzo.
Naar ’t schijnt helpt hen dat bij hun sociale ontwikkeling en het loslaten.
Of zoiets.

Wat nog net niet in die trolley paste was ikzelf. En geloof me, ik heb het geprobeerd.
Tijdens het inpakken trachtte ik mezelf in tientallen onmogelijke yoga poses te wringen, maar het mocht niet zijn. Ergens tussen de mini boxershorts, zwembroeken, strandhanddoeken en strips zat geen plekje meer voor mezelf.
Volgens mij was dat haar van me er teveel aan. Dat krijg je zelfs niet in ne big ass Samsonite.

Dinsdagochtend vertrok Zoonlief dan uiteindelijk zonder mama voor 4 dagen naar zee. Vergezeld door 5 juffen (of 4, still don’t know for sure…) en nog een stuk of 79 zotte kinders.
Je zou denken dat, als stukje van een nieuw samengesteld je dat, na al die tijd toch al een beetje gewend zou zijn, niet?
Nope. It never gets easier.
En die zeeklassen zijn, voor mij persoonlijk, dan nog een pak moeilijker dan Zoonlief enkele dagen moeten ‘afgeven’ aan zijn vader.
Per slot van rekening ken ik die begeleiders niet zo goed en zij al zeker niet Zoonlief.
Ik sta zelf soms nog versteld van dat klein wonder der natuur dat ik heb voortgebracht.

Het deed me terug denken aan een moment toen Zoonlief amper 3 jaar oud was en iemand mij vroeg ‘Dat went op den duur wel, zeker, uw kind af en toe ne keer moeten afgeven?’, inspelend op het feit dat Zoonlief voor een weekend naar zijn vader ging.
Mijn antwoord was, en blijft: ‘Dat went nooit. Je leert ermee omgaan, maar het went nooit. Er is niks dat zo tegen uw natuur en uw gevoel ingaat als uw kind te moeten missen, al is het maar voor een paar dagen en al weet je dat hij bij zijn vader is.’
En dat is vandaag niet anders.
Het mens kreeg er mijn alom bekende bitch face gratis en voor niks bij.
Die krijg je er vandaag nog steeds gratis bij, trouwens.

Maandagavond maakten we samen zijn koffertje klaar. Het zou hem een worst wezen wat ik er allemaal in stak. Van zijn part gaf ik hem maar één onderbroek mee en voor de rest niks, hij fixte dat wel en liep gewoon 4 dagen in zijn half blote flikker rond. He doesn’t care. Yolo.
Zolang die knuffel en die strips maar meegingen. Maar een tandenborstel en douchegel zou hij maar al te graag vergeten. Voor de één of andere reden stinken jongens nu eenmaal graag.

Maar dan was het bedtijd en begon het hem plots te dagen dat mama er drie avonden lang niet ging zijn om hem een dikke kus en knuffel te geven. Dat er drie dagen lang geen mama onderaan de trap nog eens ‘IK ZIE JE GRAAAAAAG!!!!!’ naar boven ging brullen. En sprongen er tranen in zijn ogen.
Lap. 
Laat dat moederhart nog maar wat meer breken.
Er werden een stuk of tien meer kusjes gegeven en de knuffels werden verdubbeld en een pak steviger. Een wurggreep was er nog net niks bij.
Ik ontving en beantwoorde het allemaal met plezier.

Dinsdagochtend was het dan zover. Op het moment dat ik terug thuis kwam van een stevig rondje lopen, hobbelde Zoonlief de trap af. En waar er de avond ervoor nog tranen in zijn ogen stonden, zag ik nu nervositeit.
Het kind heeft nog nooit zo snel ontbeten, zich aangekleed en zijn tanden gepoetst. Tien minuten voor we moesten vertrekken stond hij al volledig klaar, koffer in de hand, van de ene op de andere voet te wiebelen aan de achterdeur.
Hij had er duidelijk zin in.

Op school aangekomen werden koffers in de kofferruimte van de bus geschoven, kinderen nog een keertje op het toilet geduwd en mama’s en papa’s nog eens voorzien van een dikke kus en knuffel.
Dat kind van mij kreeg er nog een extra (luide) ‘Ik hou van je!’ achterna.
Iemand moet voor dat jeugdtrauma zorgen, nietwaar?

Daar gingen ze. De bus zette aan en zowel Zoonlief als ikzelf zwaaiden tot onze armen er bijna afvielen.
En we bleven zwaaien tot die bus uit het zicht en om de hoek was. Een mama in het midden van de weg achterlatend. Die stilletjes hoopt dat die zoon van haar een geweldige tijd heeft de komende vier dagen, het briefje dat ze tussen zijn pyjama heeft verstopt vanavond nog vindt, maar ook dat die vier dagen best wel snel voorbij gaan…
Dat loslaten? Ik vind er maar niks aan.

20170619_202838

20170620_101334

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

3 gedachten over “Een klein beetje loslaten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s