Leven, liefde & gezin

‘Zeeklassenstress’

Zeeklassenstress - mrscurlyblog.wordpress.com

Trouwe volgers zullen zich misschien nog het stukje herinneren dat ik hier ergens begin dit schooljaar neerpende.
Onderwijs in België gratis?, heet het ding.
Enkele weken geleden kregen we dan ook, bovenop De Brief, terug een briefje mee.
Dat Briefje vroeg ons aanwezig te zijn op een infoavond.
Jeej. Even in een halve sauna-refter gaan zitten om zaken te horen die we eigenlijk al weten.
Ik keek er al naar uit.

Maandag trok ik dan maar richting de refter van Zoonlief’s schooltje en installeerde om stipt 20 uur mijn derrière op een stoeleke.
Want dat had Briefje mij gevraagd.
En ik luister altijd flink.

Er werd een fancy PowerPoint-presentatie onder onze neus geschoven.
Met de opmerking dat we die nog per mail gingen krijgen ook.
What the f*ck zit ik hier dan eigenlijk te doen, was het eerste dat in mij opkwam.
En toen begonnen ze aan de slides. En wist ik wat ik daar zat te doen.
Mijn kas opvreten. Dàt zat ik daar te doen.

Er werden wat foto’s getoond met hoe de slaapplaatsen er uitzien. Een paar ‘Oooooh’s en ‘Aaaahhh’s.
Sjieke dinges allemaal.
Die koters hebben maar geluk. Zelfs ik heb al in viezere hotels geslapen.

Maar ook foto’s van welke juffen er meegaan op die beruchte vierdaagse aan zee.
Vier.
Met een beetje chance vijf.
Voor 80 kinderen.
*hartverzakking*
Geen ‘Oooooh’s en ‘Aaaaahhhh’s nu, maar stilte.

Ik vind dat nogal ambitieus, 4 juffen voor 80 kinders.
Wij hebben er hier 3 rondhobbelen en zelfs ik kom nog ogen tekort en pluk af en toe enen nog net niet van het dak.
Als we even het rekensommetje maken is dat één juf die 20 kinderen in het oog moet houden. Vier f*cking dagen aan een stuk.
It’s an accident waiting to happen.

Laten we eerlijk zijn, duw 80 koters samen en je hebt een bende ongeleide projectielen die je na dag 1 al uit de lusters moogt trekken.

Eens uit die lusters gehaald, gaan ze er gezellig mee naar het strand. Dat werd toch meegedeeld op de infoavond.
Dat zou je ook kunnen verwachten. Het zijn namelijk zeeklassen.
‘Maar we gaan maar tot aan de knietjes in het water, hoooooor.’
Wees maar zeker dat er een paar tot boven hun knietjes in dat sop zullen geraken.
En hebt g’al ne keer gezien hoe groot zo’n strand is?!
Ik stel mij er nu al rampscenario’s bij voor.
Maar vier paar ogen… remember?

Er werd door één van de ouders de vraag gesteld of de kinderen een herkenningsteken zouden hebben zodat men weet bij wie die kinderen horen indien er iets zou gebeuren of als ze verloren zouden geraken.
Sweet mother of Jezus, she said The Word. ‘Verloren’!
‘Er worden sjaaltjes voorzien met de naam van de school en info op.’
Oef.
‘Maar uit ervaring weten we dat die sjaaltjes even snel uit gaan als ze aan gaan…’
Say whuuuuut?

Ouders een beetje geruststellen en eventueel een andere oplossing zoeken dan, kwam niet in hen op.
Obviously.

Maar we mogen hen altijd een polsbandje aandoen met hun naam en telefoonnummer op.
Yep, iedere ouder van al die 80 koters heeft dat thuis liggen *eyeroll*
Niet alleen gaat Zoonlief zijn polsbandje aan hebben, ik naai ook nog een fluo hesje vast aan zijn lijf en kleef nog een zwaailicht op zijn hoofd.
Nu alleen nog iemand vinden die een chip bij hem wil inplanten…

Tussen alle activiteiten door trekken ze blijkbaar ook nog de stad in om te gaan ‘shoppen’.
Want dat hoort blijkbaar bij een pedagogische uitstap. Moesten mijn ogen uit mijn kassen kunnen rollen, ik liep er nu achteraan.
De meerwaarde ervan ontgaat me even.
Buiten dan een extra risicofactor.
We mogen hen maximum €10 meegeven.
Geen verplichting.
Nu, als je er mijn vorige stukje bijneemt, zal je weten waarom ik hierover struikel.
Maar voor het geval je mijn stuk literaire perfectie hebt gemist, let me explain…

Die zeeklassen kosten ons €160. Niet min, vind ik.
Maar uiteindelijk no problemo. Krabbel onder De Brief en het wordt overgeschreven.
Maar wat als het wel problemo is? Je moet er maar de statistiekskes bijnemen en je weet het al…
Wat met de ouders die na het neertellen van €160, die €10 niet meer kunnen/willen meegeven? Want die zeeklassen waren toch all-in?
Dan heb je een groepje kinderen die zich in de stad te buiten gaat met hun zakgeld en een groepje die dat ook wil, maar niet doet terwijl ze een beetje triest vanop de zijlijn meekijken omdat mama/papa geen €10 heeft meegegeven.

Dan heb je scenario’s zoals vorige week, toen diezelfde koters richting Pairi Daiza trokken voor een dagje.
Want vier dagen aan onze tropische, turquoise Noordzee is niet genoeg…
Enkele kinderen hadden geld meegekregen van thuis  en een groot deel niet.
Waaronder Zoonlief. Het was gewoon niet in mij opgekomen om geld mee te geven. Het is een schoolreisje. Dan hebt ge geen geld nodig, denk ik dan.
Zoonlief zou Zoonlief niet zijn moest hij niet al zijn charmes in de strijd hebben gegooid bij één of ander snel mokske van op school.
Hij had chance, want zijn charme-offensief had hem toch een ijsje opgeleverd. Er werd gretig getrakteerd door de kindjes die wèl centen mee hadden.
Lief, vond ik dat.
Totdat Zoonlief zei dat het eigenlijk best wel zielig was voor degenen die géén ijsje gekregen hadden van schoolgenootjes (omdat ze niet genoeg centjes mee hadden om iedereen te trakteren en/of omdat ze selectief waren in wie ze gingen trakteren) en ook niet zelf geld mee hadden om eentje te kopen.
Let that sink in for a minute.
Mijn zoon van 10 jaar denkt nu dus al verder en met meer empathie dan de leerkrachten op zijn school.
Want zij vinden dat blijkbaar niet zielig.
Wil je het makkelijker maken voor de kinderen en hun ouders? Laat hen geen geld meenemen.
Geen kloof tussen ik wil het wel/ik wil het niet/ik kan het niet.
Punt.

Ik schijt al lichtjes in mijn broek bij het idee alleen al dat ik Zoonlief binnen een maand moet meegeven met 4 vreemden en er maar ga moeten op vertrouwen dat hij heelhuids weerkeert.
Ik hang nog net niet in de gordijnen van schrik bij alle rampscenario’s die door mijn hoofd schieten.

Ligt dit nu aan mij? Ben ik nu zo’n overbezorgde moeder aan het worden?
Nope. Er waren duidelijk nog mama’s en papa’s die zich daar vragen over stelden.
En terecht.

En ik ben volledig voor het meer loslaten van onze kinders. Om hen meer en meer zèlf de wereld te laten ontdekken en om hen niet zo te betuttelen.
Maar er is nog een groot verschil tussen henzelf de wereld laten ontdekken terwijl mama/papa ergens om het hoekje een oogje in het zeil houdt of 4 mensen die je eigenlijk niet kent die ondertussen ook nog die andere 79 wilden in toom moeten houden.

Wie dus spion wil gaan spelen aan onze mooie *ahum* Belgische kust, mag zich nu aanmelden.

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

Advertenties

10 gedachten over “‘Zeeklassenstress’

  1. Vier leerkrachten voor 80 (losgeslagen) kinderen? Op de (kleuter)school van de dochter moeten er minstens 2 ouders mee voor een klasje van 24 en dit voor een wandeling van amper 500m.
    Iets in mij zegt dat hierover toch niet goed is nagedacht en al zeker niet voor de geldzaken. Maar wie zijn wij é, maar “simpele” ouders toch?

    Liked by 1 persoon

    1. Dat is nu net wat ik dacht dat er ging gebeuren, dat er eventueel ouders zouden kunnen meegaan als extra begeleiding, maar het lijkt wel alsof we langs alle kanten geweerd worden…
      Het zou nochtans heel veel rust geven, bij de ouders, maar waarschijnlijk toch ook bij de juffen zou ik zo denken en al zeker bij de kinderen.
      Inderdaad, soms krijg je inderdaad het gevoel dat de scholen iets hebben van ‘die ouders kennen er toch geen hol van, ze moeten maar volgen’. Allemaal heel frustrerend.

      Like

    1. Ik ben blij dat ik niet de enige ben 🙂
      Ik moet blijkbaar (quote) vertrouwen op hun ervaring. Maar kinderen zijn nu eenmaal onvoorspelbaar en ieder kind is ook weer anders.
      Het zullen alvast slapeloze nachten worden voor deze mama…

      Liked by 1 persoon

  2. Begrijpelijk! En 10 is euro is best veel geld ook. Wat lief dat de andere kinderen dan delen, maar ook wat een naar gevoel moet dat onderling hebben gegeven.
    Ik ben benieuwd hoe dit afloopt. Pakken ze het ieder jaar zo aan?

    Liked by 1 persoon

    1. Inderdaad, zo voelde ik het ook aan. Heel lief van de kindjes die geld hadden meegekregen, maar echt wel niet zo leuk voor degenen die dan net uit de boot vielen…
      Dit is inderdaad blijkbaar altijd zo de gang van zaken. En ik heb de indruk dat ze niet echt open staan voor suggesties…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s