Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #34

We survived the week(end)! - photo diary - mrscurlyblog.wordpress.com

De week zit er alweer op. Een bewogen week als ik er zo op terugkijk.
Maar we hebben het overleefd en kunnen het navertellen. High five!

Maandag was een dag waarop we allemaal nog wat moesten bekomen van het verjaardagsfeestje voor stiefzoonlief de dag ervoor.
Er werd dus wat aangelummeld.

20170424_120005
Ook Chanel deed mee. Alsof het ooit anders is…

Nadat de koters richting school waren gestuurd blogde ik nog wat, deed ik de strijk en in de namiddag kwam vriendinnetje E. langs voor een koffie/kwebbel pauze.
Altijd leuk zulke onderbrekingen.

We verloren het uur wat uit het oog, want ik stond net te laat aan de schoolpoort. Om het goed te maken bij zoonlief gingen we nog even op bezoek bij het ‘schoollammetje’.
Dat in plaats van een Odette, een Odieleke bleek te zijn (ik moet de school nog informeren van onze hoogst originele naamkeuze btw).
En er ondertussen nog een zusje had bijgekregen.

20170424_161242

Na thuiskomst ontdekte ik dat ik een sms had gekregen van Mr. Daddy. Kleine kanttekening, ik heb hem al 7 jaar niet meer gehoord of gezien.
De rest van de dag bracht ik dus volledig zoned out door en kreeg Husband urenlang gezwets over zich heen.
De arme vent nam het allemaal maar voor lief en luisterde naar ieder dramatisch woord.

Ik had de fut niet meer om nog iets nuttigs te doen, dus moesten mijn huisgenoten het maar stellen met de leftovers van de dag ervoor.
Geen zorgen, peops, ik kon zelfs de buren nog voederen met die leftovers.

Dinsdag was voor lopen. Iets zegt me dat ik het loopje keihard nodig had…
Alles is ook zoveel duidelijker na een stevige run.

1493111244781

Ik maakte Chanel terug wat toonbaar en voor ik het wist was het alweer tijd voor de koters om na schooltijd het kot op stelten te zetten.

20170425_142435

Wegens schuldgevoel over het avondeten en mijn mentale afwezigheid van de dag ervoor, maakte ik iedereen hier in huis happy met mijn worstenbroodjes voor het avondeten.
Wat een beetje schuldgevoel al allemaal niet kan doen.

Woensdag had Husband vrijaf, wat wou zeggen dat ik werd geëscorteerd naar de naailes.
Met andere woorden: ik hoefde de bijna 5 km niet op mijn fiets te zitten door wind en regen om dan toe te komen met een Helena Bonham Carter-kapsel.
Ik naaide een eind weg en kwam thuis met… een nog steeds niet afgewerkt project. *zucht*

’s Middags hielden we het feestje voor de klasgenootjes van stiefzoonlief. Ik bakte meer dan twee uren aan een sh*tload pannenkoeken, waar ik er uiteindelijk nog genoeg van overhad om voor de rest van de week bij iedere maaltijd pannenkoeken te vreten.
Voor de één of andere reden gingen al die etters in een soort van hongerstaking die dag.
Of mijn pannenkoeken waren gewoon niet te vreten. Kan ook.

20170426_144336

Nadat Husband met al die kleine gewelden richting ijsbaan vertrokken was voor een namiddagje schaatsen, bakte ik nog wat chocoladecake voor stiefzoonlief’s traktatie op school de dag erna.
Ik had al mijn wilskracht nodig om er al niet een stuk af te snijden voor mezelf.

Ergens in de late namiddag werden de op suiker trippende-koters afgehaald door hun ouders en maakte ik me klaar voor een uur hardcore baantjes trekken in het zwembad.

Ik waggelde ’s avonds het huis weer in met kringen rond mijn ogen wegens een zwembril die ik te hard had aangespannen en een coupe frizée om u tegen te zeggen door al het chloor om ons te installeren voor het avondeten.
Je raadt het al: pannenkoeken.

Donderdagochtend begon met een doktersbezoek. Niks ernstig. Gewoon, een snelle, jaarlijkse check up.
Wat blijkt: ik ben kerngezond. ‘k Ben er zelf niet goed van.

Ik poetste de rest van de dag volledig weg. Alles werd grondig in het sop gestoken. Iets met kinderen en vettige pannenkoekenhanden…

Na schooltijd stond er nog een oudercontact voor zoonlief op het programma.
Is dat vreemd dat ik daar altijd een beetje nerveus voor ben?
Voor niks nodig, bleek achteraf, want het kind doet het geweldig.
Man, wat een geweldige kleine etters zijn die drie van ons toch.

Na de sugar overload van de dag ervoor gingen we die avond voor een iets gezondere maaltijd: mijn Vegetarisch gevulde paprika’s – mexican style.
Ik heb de verkeerde nationaliteit. Da’s duidelijk.

Voor de rest van de avond was alles heel geweldig en spannend. Husband en ik crashten keihard in de zetel en werden ergens rond middernacht wakker.
Ik sleepte me richting het medicijnkastje, want ik voelde terug een big ass koortsblaas opkomen, en daarna richting ons bed.
Keiharde party animals zijn wij toch.

Vrijdagochtend startte ik met meteen te bellen naar de huisarts voor mijn voorraad medicatie. Geen medicatie = een week niet eten, drinken en praten.
Je hebt geen koortsblaas gezien tot je die van mij hebt gezien. Het is alsof er een extra persoon op mijn smoel leeft.

20170428_175151

Mijn lijf voelde wrang en stram aan, maar toch besloot ik voor een loopje te gaan.
Het was niet mijn beste grote toer, maar ik deed het toch weer.
Na 16 km liep Husband huiswaarts en liep ik nog wat verder.
Een plensbui later rolde ook ik het huis weer in en voor de rest van de dag deed ik geen hol meer.

1493381393586

Ik werkte nog wat zaken uit voor de blog en na het afzetten van de koters bij de ex-en en het binnenwerken van wat frieten installeerden we ons voor een rocking vrijdagavond voor de buis.

Zaterdag was voor yoga. Na mijn woeste haar (dat die nacht blijkbaar had besloten een eigen leven te gaan leiden) in een side braid te forceren wrong ik me 1.5 uur in bochten en vervloekte dat stijve lijf van me.

20170429_080808
Zo rolde ik mijn bed uit. Krullen zijn toch makkelijk, zegt ge? My ass.

In a complete zen state of mind trokken we ’s middags nog even de stad in. We kochten wat stof voor nieuwe projectjes, een cadeautje voor schoonmama-lief die in het ziekenhuis ligt en spendeerden wat tijd aan koffieslurpen op ons favoriete terrasje.

20170429_163828

We waren beiden te lui om nog iets uitgebreid op tafel te toveren, dus maakten we samen een rijstschotel met pesto en tonijn en genoten nog wat verder van een ontspannen dag.
Hij was meer dan welkom.

Zondag begon laat. Ergens rond het middaguur rolden we onze nest uit. We hadden ondertussen al ieder uur zien passeren op onze wekker, maar wij geven niet op. We bleven volharden tot aan het middaguur dus. Wakker of niet.

Husband trok zich terug in stiefdochterliefs slaapkamer om verder te doen aan de verbouwingen en ik bakte nog wat kokosrotsjes voor mijn schoonvader.
Veel productievere zaken dan dat kwamen er niet uit.
Er werd nog wat geblogd en veeeeeeel pauze genomen en ’s avonds trokken we vroeger dan anders onze pyjama aan.
Maandag wordt een drukke en zware dag.
En wij zijn graag voorbereid 🙂

20170430_171044

Blogs van de voorbije week:

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

4 gedachten over “We survived the week(end)! – photo diary #34

  1. Oehhh die pannenkoeken zien er zooo lekker uit. He bah wat vervelend je koortslip en dat je echt aan de medicatie moet….
    Lekker dat je zo bezig bent met hardlopen woman. Tik em aan hoor.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s