Leven, liefde & gezin

En dan, 7 jaar later…

En dan, 7 jaar later... - mrscurlyblog.wordpress.com

En dan, 7 jaar later… haal ik mijn telefoon uit mijn fietstas en zie dat er een sms’je is binnen gekomen.
Van ‘papa’.
Ik denk eerst nog ‘Hé, heb ik nu mijn schoonvader als papa opgeslagen in mijn gsm?’, pas dan valt het kwartje: er loopt nog ergens iemand rond die ik ooit papa noemde.

Zeven jaar geleden is het ondertussen al dat ik het woord uitsprak. Papa. En niet in de context dat ik brul naar de koters dat ik het erover ga hebben met papa, hé!!!!!. Neen, maar als in mijn papa.
Ik heb het nog steeds niet uitgesproken trouwens. Mijn vader, dat dan weer wel. Of pa.

Maar ik dwaal af. Dat doe ik al eens. Veel te vaak trouwens.
Zeven jaar geleden zag ik voor de laatste keer mijn vader de oprit afrijden.
Veel tranen en gedoe.
En een andere vrouw.
Ik heb hem niet meer terug gezien.

Ik deed nog enkele verwoede pogingen. Hij deed nog enkele pogingen.
En dan deed de andere vrouw ook nog wat pogingen.
Tè snelle pogingen.
En dan volgden er enkele jaren van verjaardagen zonder vader, feestdagen zonder vader, zoonlief die opgroeide zonder zijn grootvader, mijn trouwen zonder een vader, vaderdagen zonder een vader, …

Tot blijkbaar maandag.
Tot ik mijn telefoon uit mijn fietstas griste en dat envelopje op mijn scherm zag staan.
Met de naam papa bij.
Needless to say, ik wist even niet waar ik het had. Iets met bijna pipi/kaka in de broek en zweten gelijk een rund.
Wreed zicht.

Ik had het er die middag nog over gehad met E.
Een tijdje terug nog met Husband.
Maar alles werd weer in de verste krochten van mijn geest weggestopt in het vak ‘Ain’t gonna happen’.
But it did.

Want waar mijn leventje verder ging de voorbije jaartjes en ik er niet te vaak meer aan wou denken, toch koesterde ik ergens nog die hoop dat hij ooit weer in mijn leven zou komen.
Want wij twee, wij waren twee handen op enen buik. I was a daddy’s girl. Big time.
Een band die niets of niemand ging kunnen breken. Dacht ik…

Uren konden we samen zijn zonder amper vijf woorden te wisselen. Zonder enig probleem. Waar la mamma en broerlief decibels voortbrengen waar drie discotheken samen een puntje aan kunnen zuigen, zaten wij gewoon.
Wij konden genieten van stilte en rust.

Mijn muzieksmaak kreeg ik ook van hem mee.
Mijn goesting om de wereld te ontdekken ook.
Het ene moment de rust zelve en het andere moment het grootste zwijn? Niet afgaan op een uiterlijk en iedereen gelijk behandelen? Live and let live?
Yep, allemaal Mr. Daddy.

De rest van maandag ging mijn hoofd in overlevingsstand en moest het allemaal even bezinken.
Buiten het bezinken, moest alles ook even gefilterd worden.
Incoming: mijn twee persoonlijke ‘psychologen’ Husband en E. God bless them.
Hoe die twee mijn gelul soms nog kunnen aanhoren is me een raadsel.
Hoe jullie het soms nog kunnen lezen ook, maar soit :p
Mr. Daddy kreeg pas dinsdagnamiddag zijn antwoord.

Ik denk terug aan enkele weken geleden toen ik eraan dacht dat het binnenkort terug vaderdag is. En dat ik dit terug zonder vader ging moeten doorbrengen.
En hoeveel pijn dat soms wel niet doet.
En ik kan alleen maar blijven hopen dat het vanaf nu geen pijn meer zal moeten doen.

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

19 gedachten over “En dan, 7 jaar later…

  1. Niets zo moeilijk als dit.. ik ken het gevoel maar al te goed. Het zal niet voor niks zijn, je zult reden genoeg hebben om je zo te distancieren van hem, ook al was het nog zo moeilijk. Maar die pijn blijft, het wordt draaglijk maar hij blijft..
    😘😘😘 be strong Power-woman!

    Liked by 1 persoon

  2. Moeilijk, hé. Hier van hetzelfde. Vechtscheiding, nieuwe vrouw (de boze heks) en tot overmaat van ramp kreeg ik een burn-out. Er kwamen ook andere dingen aan de oppervlakte tijdens mijn stresstherapie. Werk op 1, opgroeigezin op 2 in het lijstje met stressoren. Daar kan hij niet mee om en dus hoor ik al drie jaar niets meer van hem.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je, lieve Nesrin :*
      Jammer, maar helaas, het leven is inderdaad niet altijd even makkelijk. Maar een mens leert er natuurlijk altijd uit. *altijd ergens een positief iets trachten te zien*

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s