Leven, liefde & gezin

De echte waarde van een mens.

Enkele weken geleden, op een trouwfeest. Glaasje wijn voor m’n neus. Een nog leeg bord ook. Knappe vent naast mij (chill people, het was Husband). Muziek en gekeuvel op de achtergrond. En een boel tafelgenoten die ik al een keertje heb gezien, maar eigenlijk niet echt ken.
Vrienden van Husband, kennissen van mij.
Een aangename bende, dat wel. Allemaal leuk en grappig in hun eigen craziness. My kind of people.
Ik voelde me best wel goed. En dat voor een sociaal incapabel mens als ik. Go figure.

Stilletjes aan ging het gewoonlijke ‘eerste vijf minuten-gekeuvel over het weer en de kinderen’ over naar zwaardere onderwerpen, zoals het werk.
Ik wist dat de persoon links van mij een doctor in de biologie was. De vrouw naast hem, zijn partner, was nog volop bezig met dat doctoraat. De man tegenover mij was een archeoloog en de vrouw daarnaast, zijn partner, deed iets met rechten. Al sla je me dood, ik weet nog steeds niet wat.
En dan heb je die kick ass vent van mezelf, die rechts van me zat. En die vliegt dan weer rond met die blikken dozekes, F16’s genaamd.
And than there’s good old me… the stay at home mom.

De dame die nog bezig was met haar doctoraat was relatief nieuw in de groep, er moest dus grondig voorgesteld worden natuurlijk.
Stel je er een rondje ‘Ik ben Anneke, ben 33 jaar, woon in Leuven en mijn hobby’s zijn…’ à la het eerste middelbaar bij voor. Met dit verschil dat de vraag naar de hobby’s vervangen werd door de vraag naar welke job je doet.

ce87e32c61794542f92c55035b70ddca

Ik zuchtte even en hield nog net een eyeroll van jewelste tegen toen het mijn beurt was.
‘Ik ben huisvrouw.’
Het gezicht vertrok even in een poging om uit te maken welke gelaatsuitdrukking ze moest aannemen. Moest het niet zo grappig geweest zijn, ik zou me even beledigd gevoeld hebben.
Husband voegde er nog aan toe dat ik ‘ook naai!’. En dan maar hopen dat ze het juiste naaien begrijpen natuurlijk.
Nice save, Husband.

Het is zo’n verplicht nummertje, hè, die vraag? Alsof we aan de hand van welke job iemand doet, iemand’s waarde kunnen meten.
En begrijp me niet verkeerd, ik ben trots op wat ik doe. Net zoals ik vind dat iedereen oprecht trots mag zijn op wat hij/zij doet.
En ik doe het met alle plezier van de wereld en met mijn hele hart. Maar soms, heel soms…. als je wordt omgeven door allemaal hoogopgeleide mensen die een bloeiende carrière nastreven (en daar soms graag mee uitpakken) en jij met trots zegt dat je bewust ‘thuisblijfmoedert’ en je dan de gelaatsuitdrukkingen ziet (en soms de opmerkingen moet aanhoren)… dat kwetst soms.

Misschien is het wat als we ‘Hé, wat doe jij zoal graag in je vrije tijd?’ vragen in plaats van welke job de andere doet.
Of ‘Wat doen jullie zoal graag op een vrije dag?’
Of iets in die aard…
We leren er de ander veel beter door kennen dan via zijn job. Want voor hetzelfde geld kotst die persoon nog net niet zijn bureau onder elke dag, maar associëren wij hem wel met die baan.

Ik heb geen vet betaalde baan (Husband weigert nog steeds opslag te geven) en ik ben niet hoog opgeleid.
Ik weet dat ik in sommigen hun ogen niet veel kan.
Maar wat ik wel als geen ander kan is voor mijn gezin zorgen en van hen houden. Waar ik volgens een buitenstaander misschien niet veel kan, kan ik volgens dat gezin van mij àlles (ze trappen er nog steeds in).
Er is geeneen die zo’n liefde voor hen kan voelen als ik.
Wat ik wel kan is een groot hart hebben voor anderen. En voor mensen in nood.
Ik kan luisteren. En ik kan mij in een ander zijn situatie verplaatsen.
Ik kan lachen als geen ander, maar ook huilen als geen ander.
Ik kan van dieren houden als van een medemens.
Genieten van het leven doe ik met een hoofdletter ‘G’. En dan vooral van de kleine dingen.
En nog zoveel meer.
Dat zijn allemaal zaken die geen hol met een job te maken hebben, maar wel de echte waarde van een mens bepalen.

Ik weet dat de nog doctorerende dame een immens groot hart heeft voor dieren. Dat het een taaie tante is en een ware moeder leeuw is als het op haar dochter aankomt.
Het is iemand die al veel had meegemaakt, maar nog steeds kon lachen en genieten.
Een echte vrouw, maar ook één die geen schrik heeft om haar handen vuil te maken.
En één met een goed gevoel voor humor.
Iemand die het liefst in een klein dorp blijft wonen, voor dat ‘gemeenschapsgevoel’. Dat gevoel dat ze mist in een grote stad. Het gevoel van ergens bij te horen.
Een mens met zoveel meer waarde dan alleen ‘maar’ de job die ze doet.
Weet je hoe ik dat allemaal weet? Ik heb haar van alles gevraagd, maar geen enkele keer naar haar job.

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertisements

24 gedachten over “De echte waarde van een mens.

  1. Wat heb je dit stuk mooi afgesloten! Eerst de mens dan de job. Jij bent een knaller en elke weer bij het lezen van jouw weekoverzichten denk ik WAUW! Het moederschap is echt de zwaarste job op de wereld.

    Liked by 1 persoon

    1. Thanks! Helemaal juist, eerst de mens dan de job! Perfect samengevat 😉
      Niettemin, als ik jouw weekoverzichten lees zit ik ook met mijn mond open, hoor. Volgens mij ben jij bovenmenselijk 😀

      Like

  2. Jij bent geen haar minder waard dan welke dame dan ook die wel een vet betaalde baan heeft met weet ik veel hoeveel titels!!
    Een thuisblijvende moeder zijn is een luxe! Een luxe die mensen zich maar zelden kunnen veroorloven en daar moet je verdomde trots op zijn !! Who the fuck gives a damn hoeveel diploma’s je hebt of welke opleiding je hebt moeten doen om daar te komen waar je nu bent, hoog op een ladder, werken als een paard, maar je misschien doodongelukkig voelen!?
    Jij bent er voor je kinderen, voor je man en je zorgt dat alles op rolletjes loopt (of gymschoenen) in huis.
    Weet je wat jij bent??
    jij bent een Mega-vrouw! 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Right back at ya, mega vrouw! 😉 Het is inderdaad een luxe, het kunnen thuis blijven voor mijn gezin. Maar niettemin ook werken 🙂
      Uiteindelijk maakt het allemaal niks uit wat we juist doen, vanbinnen zijn we toch allemaal gelijk 💙 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Wat een held van een vrouw ben jij, zeg! Ik zou niet weten hoe ik het allemaal gedaan zou moeten krijgen: jouw leven! Ik moet alleen voor mezelf zorgen en zelfs daarbij sta ik regelmatig met twee verschillende sokken te koekeloeren omdat lopen even voorging op ‘huishouden doen’… Maar jij hebt die keuze niet want dan staan er vier mensen in de kou… Prachtig ❤ 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Wat schrijf je heerlijk zeg! Ik las het zo weg. Herkenbaar! Ik ben ook zo goed als thuisblijfmommy, maar wat denk je ervan als je dan toch zegt dat je wel werkt en het om een eigen nagelstudio gaat. Nagels?? Ja i know als mensen hun handen kwamen brengen deed ik dit werk waarschijnlijk ook niet, maar al die verschillende mensen en verhalen die er gevoerd worden zijn heerlijk, en inderdaad ik leer ze kennen door die genoemde belangrijke dingen. Van de meeste weet ik hun baan niet eens!

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel! :*
      Dankzij mensen met een job als jij loopt driekwart van de bevolking met nette nagels en handen rond waar ze zelf niks voor hebben moeten doen 😉 En je bent er dan nog eens ondernemend bij! More power to you! 😉
      Ik kan me inderdaad voorstellen dat het sociale van je job ook wel zeer aangenaam is. Respect, vrouw 😉

      Like

  5. Wauw wat een mooi stuk! Ik ben ook bewust thuis voor mijn gezin, maar worstel soms wel met dat baan/waarde stuk. Mooi om te zien hoe jij de waarde van een mens zo beschrijft!

    Liked by 1 persoon

    1. Niet meer dan normaal, dat ermee worstelen 😉 Maar uiteindelijk weten we ook dat we doen wat we willen doen (of dat nu huisvrouw zijn is of gaan werken) en dat is uiteindelijk het belangrijkste 😉

      Like

  6. Via het moederfront kwam ik hier terecht. Wat een hartverwarmend stuk.
    Zo mooi hoe je zegt dat alleen jij, als geen ander, van je gezin kunt houden. Zo dacht ik ook vaak over mijn werk: ieder ander kan mijn baan doen, maar ik mijn gezin ben ik onvervangbaar.

    Liked by 1 persoon

  7. Ik snap wat je op die momenten voelt en denkt. Niks mis met thuisblijfmoeders. Ik heb wel een universitair diploma, blijf ook thuis (na 30 jaar onderwijs en een joekel van een burn-out) en vind dat prima. Zorgen voor en opstaan om de echtgenoot zijn bokes te smeren, om …

    Liked by 1 persoon

    1. Het is een meer en meer voorkomend iets, een burn-out, hè. Ik vind dat het je meer en meer in vraag laat stellen of het najagen van een carrière en zo’n druk leven dan wel de moeite waard is. Zorg dragen voor jezelf moet nog altijd één van onze prioriteiten zijn. Groot gelijk dat je dat doet! :*

      Liked by 1 persoon

  8. Amen! Ik vind het ook altijd zo stront vervelend als mensen als eerste vragen: wat voor werk doe je?? Ik probeer de vraag zelf nooit te stellen omdat ik het zo irritant vind om ‘m te krijgen. Al heb ik nu een leuke nieuwe baan, dat is niet wie ik ben. Ik vind het juist altijd leuk om te horen wat iemand graag doet aan hobby’s, of waar die het liefst gaat eten tijdens een avondje uit. Veel boeiender.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s