Leven, liefde & gezin

We survived the week(end)! – photo diary #28

We survived the week(end)! - photo diary - mrscurlyblog.wordpress.com

Weer een week voorbij! Dat is weer een week dichter bij de zomer! Hip hoi!
Al moet ik zeggen dat de voorbije week al serieus lente-achtig aanvoelde.
Is dat een woord, lente-achtig? Ik weet het niet… Vanaf nu dus wel. Zo.

Wat hebben we allemaal uitgevreten de voorbije week? Here we go!

Maandag begon met een loopje. En meteen een loopje met mijn nieuwe schoenen.
Za-lig! Ik had echt geen idee hoe slecht mijn vorige loopschoenen waren totdat ik met deze ging lopen. Bij deze lijkt het alsof ik met mijn vorige gewoon met twee betonblokken aan mijn voeten liep. No wonder dat mijn enkel wat moeilijk begon te doen…

IMG_20170313_111532_378

De rest van de dag vulde ik met bloggen en administratie wegwerken. Vrij rustige maandag. Niks spannends. Zoals een maandag hoort te zijn.

Na schooltijd verraste zoonlief me nog met de quote der quotes.
Ik vraag me nog steeds af wat hij juist probeerde goed te maken.

1489419664806

’s Avonds vulden we ons met een rijstschotel met tonijn en boontjes en hingen we de rest van de avond een beetje murw in de zetel, nog te bekomen van een heavy weekend.

Dinsdag was lente ten top. Ik kon zowaar mijn was buiten hangen. No sh*t, maar dat kan echt mijn dag maken. Ein-de-lijk eens geen was tot op de trapleuning toe. All those other moms will understand.

20170314_102413

Husband vertrok die ochtend ook voor een tweedaagse met zijn collega’s. Iets met teambuilding ofzo. Zou ik al meteen schreeuwend van weglopen. Teveel sociaal gedoe ineens voor mij.
Ik verstopte me netjes in mijn badkamer op het moment dat ze hem kwamen oppikken, maar mijn schuldgevoel en beleefdheid wonnen van mijn (amper make up op mijn gezicht-)schaamte en ik ging nog even hallo zeggen (and I do actually love his colleagues). Met één oog in de eyeliner en het andere niet.
Living on the edge.

Nadat ik Husband de deur had uitgewerkt vertrok ik voor een kwebbel-uurtje (hoppa! Nieuw woord nummer 2!) naar vriendinnetje E. Girls time, you know…

In de namiddag werkte ik nog wat strijk weg en dan was het alweer tijd dat de koters richting thuis kwamen.
Maar niet nadat zoonlief en ik nog even langs het kapsalon gingen.
Het kind heeft zowaar terug een gezicht.

Capsones much?

’s Avonds maakte ik nog tomaat-basilicum kip met pasta (wordt nog gedeeld 😉 ) en nadat de offspring in hun nest lag, installeerde ik me voor een avondje met me, myself and I.

Woensdagochtend is normaal gezien tijd voor naailes. Voor de tweede week op rij moest ik passen. Zoonlief had namelijk geen school. Extra dagje verlof voor hem. En mij 😉
Er werd redelijk wat gelummeld in de ochtend.
Hardcore.

Husband kwam ergens in de voormiddag al terug thuis van zijn tweedaagse (volgens mij hadden ze allemaal een kater en kon er niks zinnigs meer gedaan worden), wat ervoor zorgde dat we van een beetje extra tijd samen met zoonlief konden genieten.

Terwijl stiefzoonlief en stiefdochterlief ’s middags eropuit trokken voor voetbaltraining en paardrijles, trokken Husband, zoonlief en ik eropuit voor wat gewinkel.
In de speelgoedwinkel mocht zoonlief iets uitkiezen met de cadeaubonnen die hij had gekregen voor zijn verjaardag. Het werd een WiiU-game. Die jeugd van tegenwoordig…

Keuzestress…

20170315_163213

Er werd nog een tussenstop gemaakt in het Kruidvat (mijn speelgoedwinkel), waar ik nieuwe oorringen kocht en een nieuw ringetje (aan mijn wijsvinger op de foto)…
dat nu al terug in de kast ligt, want Husband vindt dat eigenlijk niet mooi. Zeurkous, die vent van me.

Eindelijk ringen in mijn oren.

DSC_0304
Dit plantje ging ook mee naar huis. Het gaat nu door het leven als ‘Da ding mee die piemel’. Waar Husband dat stengeltje dus mee bedoelt.

Terug thuis gaven Husband en zoonlief al baskettend nog het beste van zichzelf terwijl ik mijn hortensia’s snoeide.
Someone’s gotta do the dirty work.

’s Avonds genoten we van aperitieven op het terras en trakteerde ik iedereen nog eens op wat nu al hun favoriete gerecht is: Italiaans gehaktbrood.
De rest van de avond teerden we verder op een indigestie van het teveel aan eten.

20170316_181718
Nothing but love voor zulke vroege lente-dagen.

Donderdag had Husband een dagje verlof. Goed zo. Kan hij het over- en weer fietsen naar school eens op zich nemen.
Het werd dus een make-uploze dag. Want buiten voor het lopen, kwam ik de deur niet meer uit die dag.

We startten de dag allebei met een loopje. Ik ging voor de 20 km waarvan Husband mij tijdens de eerste 10 vergezelde.
Een aangename afwisseling met het eeuwige alleen lopen. Of met de muziek die ik sinds kort beluister tijdens het lopen.
Niet dat we veel zeggen tegen elkaar tijdens het lopen. We zijn het meest boring koppel ever tijdens het sporten. Buiten ‘Kijk, een eend’ of ‘Reiger!’ of ‘Auto!’ komt er niet veel uit. Wij zijn stille genieters tijdens het sporten.

1489663231917

De rest van de dag was voor naaien, verbouwen en wat creatief bezig zijn. Met de assistentie van Husband. Af en toe bewijst hij eens zijn nut.
Het resultaat van het creatief bezig zijn wordt deze week nog gedeeld 😉

Ik prepareerde nog verse paprikasoep en de rest van de avond was voor bekomen van ons loopje.

Vrijdag was voor poetsen, wassen, schuren en schrobben.
Blèh.

Ik was net op tijd klaar toen ik alweer moest vertrekken om zoonlief op te pikken van school. Ik heb dus welgeteld 10 minuten kunnen genieten van een proper, opgeruimd huis.
Dan kwamen mijn wilden thuis… *zucht*

20170317_150611
Ik heb het propere en opgeruimde huis vastgelegd. Je weet wel, voor die momentjes van heimwee enzo.

Nog geen twee uurtjes later wenste ik alweer dat er WEL rommel werd gemaakt, want ze vertrokken alweer. Stiefzoon- en stiefdochterlief voor een weekje naar hun moeder en zoonlief voor een weekendje naar zijn vader.

Husband en ik deden ons nog te goed aan wat comfort food (frietjes-avond!) en ik blogde nog wat.
Rocking Friday night.

20170317_212501

Zaterdag begon vroeg. Niet voor leutige dingen. We moesten namelijk naar de begrafenis van één van onze buren.

Na de begrafenis waren Husband en ik allebei nogal murw (dat doen begrafenissen met je) en presteerden we bijna niks meer.
We deden nog de weekboodschappen, ik werkte nog wat administratie weg en Husband verbouwde nog wat verder.

’s Avonds had geen van ons beiden ook maar een beetje goesting om te koken, dus besloten we te gaan uiteten.
Het werd Mexicaans. We looooove Mexican food.
Een spontane date night. Moet kunnen.
En het deed goed.

Tot na het eten dan. Ergens na het dessert kreeg ik een pds-aanvalleke om u tegen te zeggen dat ik even niet wist waar ik moest kruipen van de pijn. Ik spendeerde de rest van de zaterdagavond dan ook in de zetel. Met een dekentje en een kersenpitje tegen mijn buik.
Romantiek ten top 😀

Aangezien zaterdag nogal pijnlijk geëindigd was, besloten we zondagochtend maar even af te wachten. De zondag werd een beetje in de soep gestuurd, zeg maar.
We sliepen wat langer dan anders en ergens na het ontbijt begon het iets te beteren met mijn pds-darmkes.
Ik voelde me sowieso al niet zo geweldig. Zoonlief werd 10 jaar die dag en hij was niet bij me.
Klote is dat.
Zonder sterretje op de plaats van de ‘o’.

We besloten nog een rondje te lopen, ook al had ik er helemaal geen zin in. Maar ergens tijdens het lopen besefte ik dat ik niet moest neuten en dat het best egoïstisch van me was om het vervelend te vinden dat zoonlief op zijn verjaardag niet thuis was.
Diezelfde avond was hij toch terug thuis. Zo had hij het beste van de twee: op zijn verjaardag zowel bij papa en stiefmama en dan ’s avonds bij mama en stiefpapa kunnen zijn. En dat is waarschijnlijk net wat hij leuk vond.
All that matters dus.

Het loopje ging dus verbazingwekkend goed eens ik tot dat besef kwam.
De rest van de tijd liep ik huppeldepup happy, wetende dat zoonlief zich wel aan het amuseren zou zijn.

1489927559423

Na het loopje maakte ik nog een kaartje voor zoonlief en was het alweer tijd om mij klaar te maken voor onze tour de Belgique.

20170319_151047

Husband nam het rijden op zich zodat ik ondertussen een boel ballonnen kon opblazen voor op de achterbank. Zoonlief’s party mobile, you know.

20170319_170610

We stopten nog even bij la mamma en dan was het zover. Ik kon mijn ondertussen tienjarige zoon happy birthday wensen. En vooral, hem ne keer tegen mijne gilet trekken 😀
De laatste in dit huishouden die nog tiener moest worden.
De laatste die nog ‘klein’ was.
Een grote dag.
Zowel voor zoonlief, als voor de oudjes hier… ♥

Gepubliceerde posts van de voorbije week:

kusJe kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertenties

9 gedachten over “We survived the week(end)! – photo diary #28

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s