Leven, liefde & gezin

Ochtendstress

Dinsdag.
Twee dagen ver.
Twee dagen school that is. En de ochtendstress heeft ons nu alweer in de greep. Byebye ontspanning en relaxed gevoel dat we hadden ontwikkeld tijdens de krokusvakantie.
Hello, extra uit de Walking Dead die me aanstaart als ik in de spiegel kijk.

Let me explain.
Zoonlief is een engel. Echt wel.
Slim. Heeft hij van mij.
Lief. Geweldig. Allemaal van mij.
Knap. Geen idee vanwaar dat komt.
Kortom: een mega kind.
Maar (ja, er is een maar), my God, wat is dat kind traa-aag!
Heeft hij duidelijk niet van mij.

Geef je hem een bord worst met patatten en appelmoes en hij kiepert het zo in één keer binnen. Letterlijk.
No sh*t.
Zou je eens moeten zien.
En nog voor hij het doorgeslikt heeft vraagt hij alweer een tweede portie.
Zeg hem dat hij een ijsje van de ijsjeswagen mag hebben en hij rent er Bruce Willis-gewijs achteraan en doet het ding stoppen door op de capo te springen.
Maar vraag hem zich klaar te maken om naar school (or anywhere else for that matter) te vertrekken en je kan ondertussen die worst met patatten en appelmoes klaarmaken. Op uw gemak.
En misschien zelfs nog een desserke prepareren ook.
Terwijl je nog een rondje door het dorp rijdt met die ijsjeswagen.

5a2e014291b90cb7b9f703fce4f4fab0

Om 7u.15 komt hij naar beneden gedrenteld en ontbijten we. Met een beetje chance gaat hij voor 8u. terug richting bovenverdieping om zijn tanden te poetsen.
Ca va’kes nog, hè?
Ik heb op die 3 kwartier maar 25 869 keer moeten vragen om in godsnaam aan die ene boterham te beginnen en om die cornflakes IN die kom te doen. Maar soit. Het kind is gevoederd. Punten gescoord dus.

Maar dan begint het. Nog voor 8u15 begin ik al mijn eyerolls te oefenen. Dat is namelijk het moment dat ik zoonlief (naar beneden) roep om zich klaar te maken om naar school te vertrekken.
Om 8u30 moeten we op onze fiets zitten willen we op tijd aan de schoolpoort staan. En in dat friggin’ rijtje.
‘Een kwartier, dat moet toch lukken voor een bijna-tienjarige?!’, zegt u?
Hahahaha.
Ha.
No.
Het nijgt al naar 20 minuten.
Minimum.
Mi-ni-mum.
Voor een f*cking jas, schoenen, muts en sjaal.
That’s it.
Tegen dat hij dat aanheeft ben ik al zo rood aangelopen en nat van het koud zweet dat ik zelf die fietshelm op zijn hoofd prop en wat mompel in de trant van ‘For …… sake. We. Zijn. Alweer. Te. Laat.’
Ondertussen is hij alweer vrolijk aan het vertellen over wat hij graag zou krijgen voor zijn verjaardag.
Oh, en wat hij wil dat ik nog eens bak.
‘Mijn schoen zit niet lekker, mama…’ *doet schoen voor de derde keer uit*
En dat hij zijn turnzak moet meehebben naar school. Om 8u35. Vijf minuten NADAT we op onze fiets moesten zitten. *zenuwinzinking*
En dat die fietshelm niet lekker zit. Waarna hij hem tien keer af en terug aan doet.
Als afsluiter: ‘We zijn toch altijd op tijd, mama?’
Zijn versie van de cherry on top.

Tegen dan heb ik al een paar keer met mijn hoofd tegen de muur gebeukt, datzelfde hoofd onder de espresso machine gehouden en het goedje gewoon rechtstreeks in mijn mond laten lopen en op handen en knieën rondgekropen door de keuken terwijl ik ‘Why, God?! WHY?!’ huil naar de opkomende zon.
Alles om onze cool te bewaren.
Breathe in, breathe out.
Tot tien tellen.
Of tot 1000.

Het kind heeft een punt. Over het algemeen komen we op tijd. Zijn ‘op tijd’ dan. Dat is binnen stormen in de klas nog voor de rest zijn kont de stoel heeft geraakt.
Ik krijg het niet in dat slimme kopje van hem dat op tijd komen wilt zeggen ‘op tijd om met de rest van de klas in de rij te staan bij het belsignaal om dan samen naar die klas te kunnen gaan’.

ff7d591424bf32279988d1400a92560e

Maar misschien moet ik blij zijn? Want waar ik het belangrijk vind dat onze koters stiptheid meekrijgen van thuis uit en dat ze leren dat er ook later, als ze volwassen zijn, regels gaan bestaan in de maatschappij die ze moeten naleven, vind ik het ook belangrijk dat ze niet altijd in het rijtje lopen.
Dat ze hun eigen ding mogen doen. En hun eigenheid moeten behouden. Dat ze geen klonen en kopieën moeten worden van de miljoenen anderen enkel en alleen omdat de maatschappij hen dat oplegt. Of omdat het zo hoort. Dat iedereen uniek, speciaal en mooi is op zijn eigen manier.
Hoe gek ook.
Kijk maar naar je moeder, voeg ik net niet toe.
Zoonlief neemt dat op dit moment nogal heel letterlijk zou ik zo zeggen.
En waar ik nu net niet de haren uit mijn hoofd snok (en ik heb er veel. Heel veel), ga ik binnen x-aantal jaar uber trots naar hem kijken, wetende dat ik die sterke kerel die zijn eigen weg volgt mee heb opgevoed.
Met een pruik op mijn hoofd. Dat dan weer wel.

Stress gaat hij nooit kennen.
Opjagen? Wa is da?
Nope.
Die zoon van me, die gaat de meest relaxte dude ever zijn. Terwijl de hele wereld rond hem vergaat gaat hij rustig een drankje inschenken, zich in een zetelke placeren en vragen waarom iedereen zo aan het doorslaan is. Er is namelijk toch niks aan de hand?
Je zou het een kwaliteit kunnen noemen natuurlijk.

En misschien moet ik blij zijn dat er gewoon zulke ochtenden zijn? Binnen nog geen twee weken wordt hij alweer 10 terwijl het nog maar gisteren lijkt dat ik richting het ziekenhuis hobbelde om te bevallen.
Het cliché is echt wel waar, het gaat echt allemaal veel te snel.
Misschien moet ik nu ook zelfs van die rommelige stressmomenten voor vertrek ’s ochtends genieten.  Voor ik het weet is hij oud genoeg om het nest te verlaten, is het hier muisstil ’s ochtends en zou ik alles geven om nog maar één keertje zo’n rommelige stressochtend te mogen meemaken.
En om nog één keertje dat fijn stemmetje ‘Ik zie je ook graag, mama!’ te horen roepen juist voordat hij richting de klas rent.
Een kwartier na het belsignaal…

46a5efea6bc34021443bcac841b1904b

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

Advertisements

5 gedachten over “Ochtendstress

    1. Vandaag slaagde hij erin om er minimum 5 minuten over te doen om zijn fietshelm aan te doen. Uiteindelijk zette hij het ding opzettelijk achterstevoren op zijn hoofd. Ik hing nog net niet in de lusters 😀 Chance dat we ze zo graag zien! 😀

      Liked by 1 persoon

  1. Ah zo leuk om te lezen hahaha. Ik hoor hier het hele jaar door wat mijn dochter met haar volgende kinderfeestje wilt doen, en dan echt hele verhalen terwijl we in de ochtendspits zitten. Kinderen zijn geweldig.

    Liked by 1 persoon

    1. Hahaha! Typisch, hè! Op de meest onmogelijke momenten komen die koters daar mee aanzetten. Zit je op de wc, moet je dringend ergens heen, sta je onder de douche, … beginnen ze honderduit te vertellen… 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s