Leven, liefde & gezin

Tieners en Facebook-censuur

Sinds een week of twee heeft stiefdochterlief er een nieuwe app bij op haar smartphone.
Facebook heet het ding.
Of ‘muileboek’ zoals ik het wel eens noem in mijn niet zo aardige Oost-Vlaams. You can take a girl out of Oost-Vlaanderen, but you can’t… zoiets dus.

Ik vind dat een mijlpaal.
Het wil zeggen dat dat kleine meisje dat ooit op mijn arm zat met haar armpjes rond mijn nek niet meer zo klein is.
En al zeker niet meer op mijn arm past. Ik pas ondertussen al meer op haar arm.
Het kind wordt groot. Ze wordt al een echte tiener. Of puber.
Zonder de streken.
Tot nu toe. Laat ons hopen dat dat zo mag blijven.

Dertien is ze. Een ‘eerste middelbaar-kind’ ondertussen.
We hebben het dus best wel lang kunnen uitstellen, vind ik dan, dat Facebook-gedoe.
Als ik even rondkijk in onze dichte omgeving alleen al zie ik kinderen op hun soms nog maar 8 jaar al rondhossen met een smartphone waar dan ook iedere mogelijke app op geïnstalleerd staat.
Who the hell are you going to call? Uwen teddybeer?
Vriendschapsverzoeken op mijn persoonlijke Facebook pagina en Instagram account van koters van 9 jaar vliegen me soms om de oren. Ik weet dan ook nooit goed hoe daarop te reageren.
Aanvaard ik die of niet? Iedereen weet dat mijn taalgebruik niet altijd… euh… koosjer te noemen is. Ik zal dan maar net iets met het F-word in de wijde wereld in sturen op het moment dat er een kleuter online is.

0a82b2ba8a61efe1b0cc268206dc2354

Nu, net zoals ik vind dat niemand er zaken mee heeft hoe wij onze 3 wilden opvoeden, heb ik er ook geen zaken mee hoe een ander zijn offspring opvoedt. Van mijn part duw jij je kind al een smartphone in zijn pollen nog voor het rechtop kan zitten en leer je het al appjes sturen naar zijn fopspeen nog voor het fruitpap kan eten.
I don’t give a damn.
Waar ik wel een klein probleempje mee heb is als je dan datzelfde kind een Facebookprofiel laat aanmaken, wetende dat daar vanalles op circuleert en er grote mensjes vanalles op posten, er achteraf over gaat zeuren dat jouw engeltje ‘die nogal confronterende post met zijn door God gekuste oogjes gezien heeft’.
What goes around comes around zeg ik daartegen.

Het is ook meteen de reden waarom het ten huize Mrs. Curly zo lang is uitgesteld, dat geFacebook (Ha, nieuw woord!).
Social media is niet voor kinderen ontworpen, zie je. Dat is dan mijn bescheiden mening. Zelfs mijn ogen draaien soms nog 10 keer in hun kassen bij het zien van wat sommige mede-volwassenen wel niet allemaal posten.
Maar wie ben ik, hè.
Eerlijk? Zelfs nu vind ik het nog steeds vrij vroeg. Dertien jaar, zeg… Toen ik die leeftijd had zat ik met mijn plastieken miniatuur keukentje te spelen en terroriseerde ik mijn broer door hem te dwingen mee te spelen met mijn Barbie’s ondertussen mijn moeder smekend om twee vlechtjes in mijn haar te doen en mijn nageltjes te lakken met roze glitterlak (wat ik nog steeds allemaal doe by the way).
Maar tijden veranderen.
En ik verander dan maar mee.
Want ik ben een hippe (stief)mama.
Die luistert naar wat haar (stief)koters te zeggen hebben.
En loslaat.
En vertrouwen schenkt. Al is het soms met een bang hartje.
En ook soms wel met een beetje controle hier en daar. Zonder dat ze het weten natuurlijk. Haha.

Dan komt het moment dat die aanstormende puber in een schooljaar zit waar iedereen Facebook heeft en zij alleen maar WhatsApp.
Hoe gruwelijk zielig is dat niet. Walgelijke ouders zijn we.
En dan installeer je die toestand maar.
En geef je uitleg van wat kan en mag en niet kan en niet mag.
Want hoe slim het kind ook is, die wijde internet-wereld is nog altijd slimmer.
Of valser. Hoe je ’t bekijkt natuurlijk.

En meteen na het geïnstalleer, de eerste uploads van foto’s en het invullen van haar info kreeg ik het vriendschapsverzoek.
En wederom wist ik niet goed wat ermee te doen. Want dat taalgebruik van mij? Dat zal nooit koosjer worden.
En ik wil ook geen (stief)ouder zijn die eerst toestemming geeft aan d’r koters om zich aan te melden op social media om daarna te gaan zeuren dat er toch veel te veel zaken op staan die niet voor mijn engeltjes bestemd zijn.
‘Moet ik mezelf nu gaan censureren?’ dacht ik nog. ‘Moet ik nu iedere keer mijn sarcastische zelf een halt toeroepen?’

Neen, dat moet ik helemaal niet. Waarom zou ik ook? Als wij vinden, en stiefdochterlief zelf dat ook vindt, dat ze oud genoeg is om te gaan Facebooken en Instagrammen, dan is ze ook oud genoeg om met mijn gelul om te gaan.
Besides, het kind woont ondertussen al bijna 7 jaar met me samen. Ketterend en al. Ze leeft nog steeds. En ze is veruit de meest normale van ons vijf.
Hier geen censuur dus.
Het enige dat anders is is dat mijn roots nu nog meer naar boven komen in mijn Facebook-taaltje, want dat begrijpt zij toch lekker niet als geboren en getogen Leuvense.
En dat de sterretjes-toets van mijn laptop sinds 2 weken al wat slijtage begint te vertonen.

hi

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

Advertenties

6 gedachten over “Tieners en Facebook-censuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s