Leven, liefde & gezin

Ontsnapping aan de Nieuwjaarsheisa

ontsnapping-aan-de-nieuwjaarsheisa-mrscurlyblog-wordpress-com

Oké, oké, de titel is misschien wat zwaar geladen 😀

Het zit er weer op. Het hele Kerstgedoe en de hele Nieuwjaarsheisa.
We hebben het weer gehad.

Allemaal gezellig en leuk, dat wel. Maar toch ook altijd dat tikkeltje blij dat het allemaal terug achter de rug is.
De jacht op hét perfecte cadeautje, de twijfel over wat klaar te maken voor het diner (want de één weigert vlees te eten terwijl de ander geen stuk vis door zijn strot krijgt), de vraag waar het feestje dit jaar doorgaat, de stress over wat aan te doen en dan hebben we het nog niet gehad over de uurtjes juist voor het feestje begint en je de strijd met kapsel en make-up moet aangaan.
Om dan net voor je de deur uitgaat, en juist voor de zoveelste zenuwinzinking, nog snel die selfie te posten (je haar besloot plotseling wel in de plooi te vallen) met de hashtag #zoooooooozinin.

Uiteindelijk kom je toe op het feestje van de avond (je vrienden/familie en jij zijn er twee dagen daarvoor aan uitgeraakt wiens kot er dit jaar nog een week een vuilnisbelt mag zijn) en bevind je je waarschijnlijk tussen 50% mensen waar je eigenlijk die avond gewoon geen zin in hebt.
Die nonkel hangt bij aperitiefje 2 al schuin tegen je aan te lullen terwijl je zijn spuug probeert te ontwijken, die nicht die je anders amper ziet/hoort deelt je mee dat je een ‘mooi, maar speciaal kleedje’ aanhebt (maw: het trekt op geen kl*ten, maar ze brengt het aardig), die vriend van je partner heeft de zoveelste stoeipoes meegebracht en staat wat tegen haar te dry humpen in een donker hoekje terwijl jij de aandacht van je koters op iets anders tracht te richten dan op voorgenoemde vriend’s vunzige bewegingen.
En dat allemaal nog voor je aan het voorgerecht begint.

Eens aan tafel merk je dat niks van wat er op tafel komt eetbaar is. Zelfs de hond van de gastheer en -vrouw moet het verlepte vlees niet hebben.
Tegen 22 uur is drie kwart van de gasten al zo boven zijn theewater dat het vuurwerk er al doorgejaagd is.
Die middelbare kerels zie je door de tuin strompelen met in hun ene hand pint 15 en in hun andere een vuurwerkstok.
Yolo.
Daar gaat die spetterende middernacht.
En waarschijnlijk ook hun vingers.

Om middernacht vind je je partner en koters nergens meer terug.
Ladderzatte kennissen des te meer. Die staan pal voor je neus te grijnzen en lallen op een halve centimeter van je oor ‘GELULLIG NIEUWJAALLLLL!!!!!!’ en geven je een natte bierkus op je wang.
Je voeten doen pijn want je wou per se die torenhoge, nieuwe stiletto’s aan. En je jurkje zit te krap omdat je je hebt volgepropt met desserts.
Toch nog iets eetbaars in die pens van je gekregen.
Iedereen om je heen begint oeverloos te lullen over goede voornemens waarvan jij weet dat ze ze alweer vergeten zijn tegen dat ze terug nuchter zijn.
Binnen een dag of vier dus.
En jij… jij vraagt je af waarom je in godsnaam niet gewoon thuis op de bank kon hangen, in je pyjama, met je nest gekken naast je en een grote pot ijs op je schoot.

Dit is het rampscenario der rampscenario’s natuurlijk 😀
Maar ik kan me voorstellen, afgaand op de gekheid van sommigen in mijn omgeving (mezelf incluis), dat het ook soms effectief gebeurt.

Herkenbaar? 😉 Voor sommigen misschien niet. Good for all of you 😉
Voor anderen weer wel.
In iets mindere mate als het verhaal hierboven dan misschien wel weer.
I’m one of you guys. *boks*
Don’t get me wrong. Ik houd van een feestje bij tijd en stond, maar die feestjes op Oudejaarsavond zijn zo goed als altijd een bummer.
Je verwacht er veel te veel van, het moet DE avond van het jaar worden en that, my friend, is what f*cks it up 😀

We kunnen het natuurlijk anders doen. Er minder van verwachten. Maar dat is niet altijd even makkelijk als de rest van je omgeving er zo’n zwaar gewicht aan gaat hangen.
Je wordt er automatisch in meegesleurd.
Of je kan de hele reutemeteut achterlaten en gewoon je zin doen.
Geen kat die vreemd opkijkt omdat je op Instagram een foto post van jezelf op de bank op Oudejaarsavond met #zooooooozinin eronder.
Ik durf te wedden dat half feestend België met je wilt ruilen op dat moment terwijl ze pleister zoveel op hun pijnlijke voetjes leggen.

Ik heb ook geen #partyhardy-foto’s gepost op Instagram op 31 december.
Nope.
Wij ontsnapten aan de hele heisa.
Geen zin in het zoveelste feestje waar iedereen buiten ik ladderzat is (iemand moet bob zijn) en geen zin in de zoveelste keer dat ik degene ben die 2 weken later nog glitters van ieder siliconerandje in d’r huis mag zitten pulken.
In plaats daarvan reserveerden Husband en ik 2 zeteltjes op de Thalys richting Parijs.
Yep, we escaped.

We startten met een cappuccino in La Maison Bleue dat een beetje onze vaste ochtendplek begint te worden net na het afstappen, waarna we richting Galeries Lafayette wandelden.
I was on a mission, ik wou de befaamde kerstboom zien.

Teleurstelling alom toen ik het ding zag.
Het grote groene Hulk-achtige beest was vervangen door euh… iets in karton ofzo.

dsc_0062

Soit. We drentelden wat rond en deden wat aan window shoppen.
En genoten van de vele lichtjes en de gezellige drukte die er heerste.

Daarna wandelden we over de Pont Neuf richting het Louvre en de Notre Dame.

dsc_0079
Onder het mom ‘Where’s Waldo? is overrated’… ‘Where’s Husband?’ 😀
dsc_0072
‘Where’s Husband?’ 😀

Na wat ‘Where’s Husband?’te hebben gespeeld (42 en 33 jaar, go figure…) werd het stilletjes aan tijd voor de lunch.
We placeerden onze ondertussen bevroren konten bij Le Louis IX voor een croque.
Na onze magen terug gevuld te hebben en de ijspegels van onze neuzen verwijderd te hebben wandelden we naar Place Des Vosges.
Een prachtig plein met galerijen rond die de meest leuke winkeltjes herbergen.
Waar de gewone werkmens geen reet kan kopen aangezien de gemiddelde aankoopprijs van een stukje daar om en bij de €500 is.
Wel leuk om naar te kijken, dat wel 😀

dsc_0086

dsc_0088

We genoten verder van een ontspannen middag met dat zalige ‘niets moet, alles mag’-gevoel en het in- en uitlopen van leuke kleine winkeltjes en het bekijken en bewonderen van al het moois dat Parijs rijk is.

Toen onze magen weer begonnen te knorren zetten we onze tocht verder richting Montmartre waar we hadden gereserveerd bij Da Marcellino, een klein (PIEPklein) Italiaans restaurant juist om de hoek bij Sacré-Coeur.
Mensen, ben je in Parijs, dan (ook al gebruik ik dit woord niet graag, deze keer doe ik het lekker toch :p ) MOET je daar eten.
Geen grote kaart (altijd goed 😉 ), maar wat je op je bord krijgt is vinger-aflikkend-lekker.
En nog niet te duur ook.
You’re welcome 😉

Na het eten bewonderden we nog even de schoonheid van Sacré-Coeur in het maanlicht en was het alweer tijd om afscheid te nemen van ons geliefde Parijs.
We stapten op de trein en tuften terug huiswaarts.

dsc_0094

20161231_205514
Someone was tired (and annoyed by the crazy lady with the selfie stick)… the other was not.

Om 23 uur trokken we onze achterdeur terug open, sprongen we in de douche en maakten we ons klaar voor het aftellen.
Wat ik heb gemist.
Ik ben er nog steeds van overtuigd dat mijn klok niet degene is die verkeerd staat.

We slurpten nog wat champagne terwijl we nagenoten van onze dag.
In pyjama.
Op de bank.
Geen verwachtingen.
Geen stress.
Yep, perfect night it was.

20170101_000651
’s Middags in Parijs. Om middernacht in pyjama in onze eigen zetel. Looking sharp as ever.

kus
Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

 

Advertenties

9 gedachten over “Ontsnapping aan de Nieuwjaarsheisa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s