Leven, liefde & gezin

We survived the week(end), photo diary.

photo-diary-1

Nieuw schooljaar, nieuw begin, nieuwe dingen.
Waarom dan eens niet met een photo diary beginnen, dacht ik. Ik loop toch de hele dag door met dat ding aan m’n hand vastgeplakt.
En neem er dan ook op regelmatige basis foto’s mee. Tot grote ergernis van de 3 koters .
Neen, lieve engeltjes (lol van de dag), ik stop daar niet mee. Jullie snoeten blijf ik vereeuwigen. En toon ik binnen x-aantal jaar aan jullie liefjes.
Binnen 20 jaar ofzo.

En aangezien mijn trouwste volger Husband is (*Hi5*, Husband!) en die op dit moment voor een paar weken in het buitenland zit, is dit ook een leuke manier om hem een beetje up to date te houden 😉
Kan hij ons nog een beetje meer missen.
Goed zo. Weet hij tenminste naar wat hij moet terugkomen.

Here we go!

Maandag begon in mineur. Er werden koffers gevuld en Husband vertrok die ochtend vroeg naar zijn werk om dan ook voor een week of 3 niet meer terug te komen…

2016-09-05-07-47-26_wm
Ik vind dat het best nog wel meevalt. Je ziet het niet zo goed, hè, dat het vol-le-dig tegen z’n zin is?

De rest van de dag rommel ik wat aan in huis en loop compleet verloren.
It s*cks. Big time.

Maar ’s avonds bij het slapen gaan wacht me toch nog een leuke verrassing, Husband had zijn pyjama aan mijn kant van het bed onder de dekens verstopt.
Ik val nu al de hele week in slaap met het ding in wurggreep.

20160905_231144

Dinsdag trek ik mijn loopschoenen aan en tracht mijn frustratie eraf te lopen.
In which I failed.

screenshot_2016-09-10-20-57-00

Zowel dinsdag als donderdag geraak ik niet boven die 10 km.
Iets met mijn vitamientjes die ontbreken. In de vorm van mijn bende gekken.
Husband die in het buitenland zit en de oudste 2 koters die nog tot vrijdag bij hun moeder zijn.
It’s just me, myself en zoonlief. En dat zijn we al lang niet meer gewend, zoveel rust in huis.

’s Avonds hangen we nog wat het zwijn uit met Joss’ke the bird.
Die verwoede pogingen onderneemt ons eten te stelen.

2016-09-06-19-04-33
Het feit dat zijn snavel oranje is toont aan dat hij er dus in geslaagd is. Kleine etter.

Woensdag is een spannende dag voor yours truly! Ik heb dan namelijk mijn eerste naailes.
Ik vroeg me wel oprecht af of ik m’n haar niet beter grijs had geverfd.
Upside: ik voel me vreselijk jong.

2016-09-07-13-21-14_wm
Ik kan al draad opzetten. En rechte lijntjes stikken. Volgens mij ben ik klaar voor een eigen webshop.

Op donderdag ga ik terug lopen, maar is het weer van hetzelfde pak een paar mouwen.
F*ck it. Volgende week zal wel beter gaan.
Hoop ik.

Ook ga ik wat ‘oogsten’ in onze postzegel-moestuin.
Inderdaad, het ding is maar zo groot.
Ik haal er een sh*tload komkommers en bonen uit.
Ik eet niet eens graag komkommers.
De buren zullen weer komkommers moeten eten tot ze erbij neervallen.

2016-09-09-14-42-07_wm

Het begint een beetje ruilhandel te worden, want plots stond de buurvrouw aan de deur met dit:

20160905_190104
Ik heb geen idee wat ik met het ding aanmoet.

Vrijdag was lopen, vliegen, vallen en weer opstaan.
Ook letterlijk. Zo lomp ben ik dan.
Na het poetsen van onze varkensstal (lees: woning), snel ik om zoonlief om dan samen boodschappen te doen.

1473428290838

Meteen ook het meest hatelijke taakje van de week voor mij.
Maar het werd leuk afgewisseld door berichtjes van een vriendin.
Die me dan weer jaloers maakte met foto’s van haarzelf aan haar zwembad.
Ik pak ze nog wel terug. Wacht maar.

Maar hooray, hooray! ’s Avonds komt m’n yoga teacher/friend langs en vergezelt me naar de voetbaltraining om daarna gezellig samen te eten met de 3 koters en mezelf.
Gedachten verzetten. Tetteren. Lachen.
We both needed it. Really, really bad.
Wat moet een mens meer hebben?
Niks dus.

Zaterdag is pokkevroeg uit bed om vervolgens een uur in de auto te zitten voor een voetbalwedstrijd voor zoonlief.

img-20160910-wa0001

Die ze dan nog verliezen.
Maar deze voetbalmama is sportief. En trekt haar dat niet aan. Ze hebben hun best gedaan.
En het is en blijft maar een hobby. Punt.

Daarna is het richting ”t stad’ en gaan we wat winkelen want moeder, de vrouw heeft materiaal nodig voor de naailes.
Ben ik plots meer dan €60 armer en je ziet amper dat ik iets mee heb.
Ik koop beter schoenen. Die zie je tenminste.

Daarna eten we nog een ijsje en koop ik nog dit leuke armbandje:

2016-09-10-17-08-14_wm

Een klavertje voor geluk.
Eentje voor mezelf. Om de komende Husband-loze tijd goed door te komen. En voor Husband. Zodat ie safe and sound terugkeert.
En eentje voor een vriendin. Want ook zij verdient een extra geluksbrengertje.

Zondag is yoga-time! Het me-momentje van de week.
Mijn lijf hard laten werken op een aangename manier. Want het wordt afgewisseld met liggen. Ik ben daar namelijk goed in, in liggen.

Achteraf nog een wandeltochtje/ijsje-fret-momentje in het park in de buurt met zoonlief (die keihard zijn best doet om lief te zijn deze week. Moet ik mij voorbereiden op iets ergs?) en m’n yoga teacher/friend om dan huiswaarts te keren en naar Zambezia 3D te kijken…

20160911_181009
Volgens mij wordt dit een trend komende winter. We look hot.

… terwijl we ons avondeten voor tv opeten.
A first time for everything, right?

Chanel was geduldig het eten uit zoonliefs mond aan het staren.

En nu? Nu ga ik nog even rustig de zetel in met dit en geniet nog even na van een goed gevuld, maar leuk weekend:

20160911_204910

Nighty night, dolls!

kus
Je kan me ook volgen op FacebookBloglovin’ en Instagram!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s