Leven, liefde & gezin

Een mijlpaal in ons huwelijk.

Liefde is... - mrscurlyblog.wordpress.com

Husband stond onder de douche.
‘F*ck it’, dacht ik.
Ik hoorde het water kletteren onder m’n kont. De Niagara Waterfalls waren er niks bij.
‘OMG! Dees is een primeur!!! Ik zit te plassen terwijl jij erbij bent!!!!!’
Stonden we beiden elkaar wat trots aan te staren.
Alé ja, hij stond, ik zat.
Ware het niet dat het bleef stromen, ik sprong op en neer en deed een rondedansje.
Chance dat we ergens op een heuvel zaten op het Italiaanse platteland met als enige buren een paar Italiaanse enkelingen en een ezel.
Geeneen van die exemplaren die me begrepen.
Buiten die ezel misschien.

Een mijlpaal. Voor mij althans.
Voor anderen een doodnormale zaak.
Of voor de meesten toch.

Ik deed pipi in het bijzijn van Husband.
Say whut?!
Inderdaad.
Ik. Deed. Pipi. In. Het. Bijzijn. Van. Husband.
Terwijl we al 5 jaar getrouwd zijn. En 6 jaar samen.
Stel je voor.

Ik ben niet het type dat veel gêne kent. I don’t care.
I am who I am, take it or leave it.
’s Ochtends huppel (of kruip, ’t is maar hoe je ’t bekijkt) ik hier gewoon rond met m’n haar alle kanten op. Heb ik m’n benen es een dag of 4 niet geschoren, who gives a f*ck. (Wees gerust, ik maak ze weer spekglad voor ik de deur uitga, hoor. Ik zit wel nog in met mijn andere medemensen buiten Husband. No worries.)

Mijn huispak/onesie is m’n beste vriend als we de deur niet uitgaan. Dat dat ding he-le-maal niet sexy is weet ik best wel, en Husband bevestigt dat met plezier, maar soms gaat comfort boven sexiness. En op ’t eind van de rit, als ik het ding uitdoe, vind ie me best wel weer sexy.
Toch?

Als Husband een pukkeltje heeft, knijp ik die uit. (Ik noem die toestanden nu effe bewust niet ‘puist’, anders wordt ie boos)
Ben ik ongesteld, Husband krijgt in geuren en kleuren te horen hoe ik me voel of hoe de vloed van die dag is verlopen.
Of als ik weer eens last heb van mijn pds, krijgt ie het ook tot in detail voorgeschoteld.

Ik ben wie ik ben en ondertussen heb ik ook al enige tijd door dat Husband me wel neemt zoals ik kom/ben. En ik hem.
We hoeven ons helemaal niet mooier of beter voor te doen dan we zijn.
’s Ochtends stinken we mijlenver uit onze bek. It’s life. We can deal with that.
We zijn beiden realistisch genoeg om te beseffen dat we niet altijd naar roosjes ruiken en er niet 24/7 uitzien alsof we uit den Playboy/Playgirl weggewandeld zijn.
En dat dat best ok is.

Maar dat pipi/kaka doen in elkaars bijzijn is voor mij nog steeds een brug te ver.
Voor de één of andere reden blokkeert die blaas van me (of die darmen, afhankelijk van wat ik nou moet).
Zit ik daar op die pot de minuten en de bloemetjes op het behang te tellen sort of speak terwijl Husband maar wat aanrommelt in die badkamer. Ondertussen die vent verwensend.
Wreed zicht.
Met die onderbroek op je enkels.
Freud zou zich geamuseerd hebben met mij.

Maar voor de één of andere reden lukte het me wel toen we op reis waren.
De omgeving? Het feit dat alle stress enzo volledig van me afgevallen waren?
Of was het de big ass-bathroom die het hem deed zodat er toch nog genoeg ruimte tussen Husband en mijn pipi kletterende zelf was? (Echt, we konden met ons 5 tegelijk in die douche en dan nog hadden we plaats over!)
Ik weet het niet, maar ik deed het!
*boks*

Ik voelde me best wel trots.
Next on the list: kaka doen.
Neen, schrap dat maar. Pipi is al sterk genoeg.

Ik smeet het pardoes op internet. Zo trots was ik.
En zoveel zin had ik om weer de één of andere onnozele stoot met mijne medemens te delen.
Ge weet wel: een ander doen lachen met uw eigen belachelijke zelf.
’t Is maar hoe je ’t bekijkt.
Ik smeet er nog net niet een selfie-op-de-pot-mèt-mijlpaalkaartje bij.

Screenshot_2016-07-24-21-43-59

Hooray, hooray! Er kwam herkenning!
Bevestiging!
Zelfs van het manvolk. Ik dacht nochtans dat die gewoon pisten en kakten waar die liepen?

Ik ben dus toch niet alleen? Er zijn er nog?
Ik ben dan toch niet een oud, getrouwd wijf aan het worden?
Toch niet gek?
Ik ben dus toch normaal?
Of we zijn allemaal knettergek.
Kan ook.

Aan de milestone-kaartenmakers (is that even a name?!) onder ons: maakt dat es voor mij, seg.

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertisements

6 gedachten over “Een mijlpaal in ons huwelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s