Leven, liefde & gezin

La dolce vita: onze zomerreis.

La dolce vita - mrscurlyblog

We hebben het alweer gehad, die zomerreis.
Zo lang naar uitgekeken. Zo snel weer gepasseerd.
We kunnen het maar gehad hebben natuurlijk 😉

Ondertussen is het de 4de keer dat wij richting Italië trekken. En voor de tweede keer naar dezelfde vakantiewoning.
We hebben er, om het zacht uit te drukken, ons hart verloren. Het is niet voor niks dat Husband en ik ervan dromen om er ooit ‘onzen ouden dag te slijten’.
Zijnen ‘ouden dag’ welteverstaan. Ik blijf 27.

Vandaag neem ik jullie mee doorheen onze zomerreis en misschien zitten er wel ideetjes tussen voor jullie volgende reis richting Italië!
Zie je een ♥ staan, consider it a tip from me to you. You’re welcome.

Maandagmiddag (18 juli) om 15u kwamen we aan op onze bestemming in het kleine dorpje Pergola in de regio Marche.
We hadden er een rit van ongeveer 1350 km op zitten.
Man, wat was ik blij dat ik dat huis en die kuip zag!

Home sweet home!

Op de dag van aankomst en de dag erna (dinsdag dus 🙂 ), deden we gewoon…. niks. Niente. Niets de botten.
’t Was luie wijven-dag.

’s Ochtends deden we yoga with a view en voor de rest van de dag hingen Husband en ik wat scheef op de ligzetels aan het zwembad, nog volledig murw van de rit terwijl de koters compleet los gingen in het zwembad.

♥: als je met de wagen op reis gaat, voorzie sowieso een dagje om te recupereren. Plan echt niks in. Je bent toch niks waard. Die mooie gebouwen die je wilt bezichtigen? Die rennen echt niet weg.

28 (2)
Niet om jullie jaloers te maken, ze… maar dit was een week lang mijn zicht bij het opstaan.
yoga with a view - mrs.curlyblog
 Tip: als je yoga doet, op reis gaat en weet dat je in zo’n prachtige, rustige omgeving gaat zitten als wij zaten, SLEEP DIE FRIGGIN’ YOGAMATTEN MEE! ‘Teveel bagage’ is geen excuus. Laat desnoods een paar schoenen thuis. Neen, schrap dat. Laat een paar van je husband’s schoenen thuis. Niks zo zalig om je yoga-oefeningetjes te doen op die manier.

Nadat we de wallen onder onze ogen iets zagen minderen vonden we het tijd om er even op uit te trekken!

Op woensdag gingen we richting Mondavio (♥). Een ietsie-pietsie-ministadje op de top van een heuvel.
Het mag dan heel klein zijn, dat stadje, supergezellig is het er wel! De mooie vergezichten krijg je er gratis bij 😉
We smulden er van een lekker Italiaans ijsje (zonder ons zorgen te maken over een te dikke kont) op een terrasje met Zicht (met hoofdletter Z) en in de schaduw van eeuwenoude bomen terwijl er achter ons in één van de huisjes een opera-zanger aan het oefenen was samen met zijn pianist.
Alleen krekels en het gezang dat door het openstaande raam naar buiten rolde terwijl we ons verwonderden over de natuur… wie kan daar nu niet oud en gelukkig worden?
We werden er op slag stil van.
Een unicum.

(♥ Wil je volledig relaxed smullen van echt Italiaans ijs? Ga dan via de hoofdtoegang (kan je echt niet missen, pal aan een big ass uitkijktoren) naar het dorpje. Eenmaal boven zie je een winkeltje met de meest uitgebreide collectie edelstenen die je ooit zult zien (zeker een bezoekje waard!) met daar recht tegenover een kerkje. Ga het straatje in tussen die 2 en enkele meters verder vind je het meest leuke pleintje ever dat baadt in de schaduw van geweldige bomen en waar dus ook die ijsjesbar is. (Ik ben nu een beetje boos op mezelf dat ik het adres niet genoteerd heb…)

The view & een cadeautje van Husband voor ons zesjarig jubileum.

DSC_0022 (2)
Mondavio

 Assisi (♥), de stad van de 13de-eeuwse heiligen Franciscus en Clara van Assisi was iets dat al een tijdje op ons verlanglijstje stond, maar het was er nog nooit van gekomen om er eens naartoe te gaan. Maar nadat m’n schoonvader er terug zo lyrisch over deed de laatste keer ik hem zag, besloten we om de stad dit jaar toch eens te vereren met een bezoekje van m’n eigenste bende van ellende.
Op donderdag was het dus zover, we maakten ons klaar voor een ritje van 1,5 uur.
Een rit die bijlange zo lang niet lijkt. Ik keek me de ogen uit mijn kop.
Dank u, prachtige Italiaanse heuvels.

DSC_0033 (2)

Terwijl we door de smalle straatjes slenterden, kregen we er als vorm van cadeautje links en rechts de mooie vergezichten bovenop. Het is dus toch nog voor iets goed dat ik niet altijd recht voor me uitkijk.

Ik werd een beetje teruggebracht naar San Marino… de gezellige straatjes (kuitenbijters), de kleine winkeltjes, …

Genieten van een lunch op de Piazza del Comune terwijl we ‘toeristjes-kijken’ (wij zien er namelijk nooit uit als toeristen *ahum*), de Sint-Franciscusbasiliek (♥) en de Romeinse tempel van Minerva (♥) bezoeken, wat rondkuieren door de smalle straatjes, natuurlijk afgewisseld met enkele terrasjes en wat winkelen…
Het was een geslaagde dag.

DSC_0035 (2)
de Sint-Franciscusbasiliek

We besloten om die avond niet in Assisi te eten, maar naar een restaurant in de buurt van ons vakantiehuis te gaan. Zo konden we eerst Chanel (onze hond, ter info 🙂 ) in het huis gaan oppikken en moest het arme beest niet te lang alleen blijven.

Op onze vorige reis waren we er al eens gaan eten en waren er zo tevreden overdat zelfs de koters meteen te vinden waren voor het idee!
Il Casale (♥) is eigenlijk agriturismo, maar je kan er ook heerlijk eten als je er niet verblijft.
’s Avonds installeerden we ons dus op het terras van Il Casale en kregen er de meest lekkere verse (big ass) pizza’s voorgeschoteld.
En wederom, hoe kan het ook anders: met een prachtig uitzicht op de heuvels.
We hebben duidelijk iets met uitzichten enzo 😀
En terwijl de grote mensjes nog wat natafelen kunnen de koters zich volop uitleven in al die natuur waardoor het restaurant wordt omgeven.
Zo houden ook wij ons gezond verstand.

Het personeel en de patron zijn übervriendelijk en zijn altijd in voor een babbeltje of om wat tips mee te geven over vanalles en nog wat.
Ook al kan ie niet zo fantastisch goed Engels.
En wij geen Italiaans.
Maar hij doet zijn best. En wij ook.
Geeft schone taferelen, ze.

 

Ik ben een mens van tradities.
Zo hebben we er ook één ontwikkeld tijdens onze reisjes naar Italië. Ieder jaar staat er steevast een bezoekje aan restaurant L’Angolo Di Mario (♥) in Pesaro op de agenda.

Op zaterdag trokken we dus met volle goesting richting Pesaro.
We snoven de gezelligheid van het kleine kuststadje  op terwijl we in het centrum wat winkelden om daarna richting strand te kuieren om er te gaan dineren met zicht op zee.
En terwijl Husband en ik van onze cappuccino achteraf nipten keken we uit over 3 flinke koters die over de zeedijk denderden.
Iets in die zeelucht ofzo.

DSC_0144 - kopie
Pesaro

 

Pesaro - mrscurlyblog
Dinner with a view…

Op zondag namen we nog een ‘we hangen het zwijn uit in het zwembad’- en inpakdagje, want op maandagochtend was het alweer over en uit voor ons in ons vakantiehuis.
Jammer, maar helaas… mooie liedjes blijven niet duren.
We genoten nog wat van de mooie vergezichten vanop ‘onzen berg’ terwijl we van onze Apérol Spritz slurpten, mijmerend over wederom een geweldige week in de streek en over wat een geweldige Italianen wij zouden zijn.

DSC_0017 (2)

Maandagochtend was het inpakken en wegwezen.
Wreed tegen ons goesting. Geef toe: wie wil dat (zie foto hierboven) achterlaten?!

We karden die dag een 500-tal km naar het noorden van Italië, Baveno aan het Lago Maggiore was de bestemming!
Een weekje Italië vinden wij wat weinig, zeker als je er 1350 km enkel voor in je wagen moet zitten, dus boekten we nog 2 overnachtingen bij in een appartement.

Diezelfde avond trokken we naar de oever van het meer en man, hoe mooi! Geweldig! We kozen een restaurantje uit met een terras direct aan de oever en installeerden ons. Klaar om te genieten van een lekker diner met prachtig zicht.
Was me dat een tegenvaller, zeg!
Mag je eerst een half uur wachten tot de ober nog maar komt opnemen, mag je daarna nog bijna een uur op je eten wachten dat je dan moet zoeken op je bord.
Ik was effe van plan om m’n bord terug te geven en te zeggen ‘Ik denk dat m’n eten is weggewaaid onderweg van de keuken naar hier.’ No sh*t.
En als je het miezerig hoopje hebt binnengekapt moet je nog eens meer dan een half uur wachten op je rekening!
Geen fooi. Nope. #sorrynotsorry
Van pure miserie daarna nog een ijsje gaan eten met de bengels. En wij ne tiramisu.
Zij blij, wij blij.
Die restaurantjes in Baveno aan de oever van het meer? Mijden als de pest, ik zeg het je. Ga een kilometer verder naar een dorp dat nog niet de helft zo groot is als Baveno en daar kan je aan de oever wèl iets deftig te eten krijgen (♥).
Soit, we konden er nog mee lachen.
Achteraf.

Terwijl we terug naar het appartement wandelden kwamen we een bord tegen waarop stond dat je de 3 eilandjes in het meer kon bezoeken.
Oh, hoe romantisch.
Hoe idyllisch.
Dat moesten we toch gedaan hebben, toch?

Hoppa, op dinsdagochtend stonden we klaar aan de oever. Te wachten op de boot. Of bootJE 😀
Het sloepje bracht ons eerst naar het eilandje Bella (♥). We deden amper een uur over de kleine straatjes en steegjes doorheen het eiland die ons langs talloze mini-winkeltjes en restaurantjes leidden.
We kregen er zelfs een mini-keienstrandje bij cadeau.

DSC_0178 (2)
Pescatori

Daarna bracht het bootje ons naar het tweede eilandje, Pescatori (♥), een visserseilandje.
Dacht ik dat het niet idyllischer kon dan Bella, vergistte ik me mateloos.
Pescatori was… wandelen met m’n mond open. De hele tijd.
Ik heb veel vliegjes gegeten die dag.
Smalle straatjes die ons naar de meest verrassende plekjes brachten.
En alles is er mini: een mini-pleintje in het midden van het eilandje, een mini-kerkje, een mini-kerkhof, een mini-strandje.
Ik dacht op maandag dat ik het na enkele uren al spuugzat ging zijn aan dat meer, maar dat eilandje stal toch mijn hart.

Pescatori - mrscurlyblog

Pescatori 1 - mrscurlyblog

DSC_0222 (2)
Allemaal Pescatori 😉

Die avond vielen we allemaal moe, maar heel tevreden in slaap…

…Om de volgende dag onze rit richting België aan te vatten.
Nog geen afscheid kunnen nemen van al het moois, besloten we een mooi plekje te zoeken in Zwitserland voor de lunch.
We weten allemaal dat we dat niet langs de autosnelweg vinden.
Tenzij je houdt van vieze toiletten en plastiek kaas.

We verlieten de autosnelweg en reden Bissone in, waar we een klein restaurantje vonden dicht aan een meer en dat wordt uitgebaat door de meest übercute oudere dame die je je maar kan voorstellen (Mascotte, 6816 Bissone 😉 ♥)
En het eten was ook lekker by the way.
Zij kreeg wel een dikke fooi.

Die nacht kwamen we om half 4 thuis.
Blij terug thuis te zijn.
Blij terug in mijn eigen bed te liggen.
Maar alweer aan het aftellen naar volgend jaar…

Nog wat extra tips voor de Italië-gangers:
♥ drink je graag Apérol Spritz? Sla je voorraad in in Italië! Een pak goedkoper dan bij ons!
♥ juist hetzelfde voor Prosecco 😉
♥ blijf in godsnaam weg van de toeristische plekken als je een restaurant zoekt! Wandel eens door de smalle zijstraatjes, ga op zoek naar kleine hoekjes en plekjes in stadjes. Wedden dat je pareltjes tegenkomt waar je tussen de echte Italianen kan dineren èn waar het eetbaar is èn voor een prikje?
♥ sleep muggenmelk mee. Veel.
♥ ga je niet op hotel, maar zoals ons naar een vakantiehuis? Doe dan je inkopen op de lokale markten. Lekker goedkoop, maar vooral: lekker vers!

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

 

Advertisements

9 gedachten over “La dolce vita: onze zomerreis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s