Overig

Bruce Springsteen – Nostalgie in een (heel) sexy jasje.

1577291
Foto credits: Geert Van de Velde – Humo

De wei van Werchter, 9 juli 2016. Ik maak een dagje geschiedenis mee.
Zo voelt het tenminste.
Op het podium staat één van ’s werelds grootste muzieklegendes: Bruce Springsteen. Een 66-jarige kerel.
Een ferme 66-jarige kerel.

Ik beleef een beetje jeugdsentiment. Nostalgie.
Bij ons thuis werd er alleen maar ‘goede muziek’ gespeeld. AC/DC, The Stones, The Beatles (inderdaad, je kan heus voor beiden zijn), Tina Turner, Queen, Golden Earring tot zelfs de Beach Boys (toen was dat echt goed, ja) en alles daartussenin.
En ook Bruce Springsteen.
Ik heb mijn muzieksmaak van niet ver geërfd. Iets met genen en smaak die mijn vader heeft doorgegeven aan mij.
Ik voelde me weer heel even dat kleine meisje dat voor d’r ouders stereo-toren (letterlijk, het ding was groter dan mij) stond met die grote knoppen en van die vreemde schuifdingetjes aan, waar ik niet mocht aankomen. Maar toch deed.
En waar dan zulke zaligmakende muziek uit kwam gerold.

Ik sta met open mond te staren. Of zo lijkt het toch. De muggen hadden veel plezier met me die avond.
Onder de indruk. Ondersteboven. Geen woorden voor.
Of toch: ’t is een beest. In iedere (positieve) zin van het woord.
Ook in die zin van het woord 😉

Zingt hij het ene na het andere liedje naadloos aan elkaar (ademt die vent wel eens?!), vindt hij ook nog eens de tijd en vooral de energie om het hele podium af te dweilen.
En zich tussen de mensenmassa te begeven.
Ondertussen gretig handjes schuddend en met een steeds blijvende glimlach op zijn knappe (damn!) smoelwerk geplakt.
Ben ik trots op het feit dat ik 17km aan een stuk kan lopen, voel ik me nu heel klein bij het zien van welke topsport deze man neerzet op dat podium.

Zijn stem lijkt nog niks verandert. Als ik mijn ogen sluit bij The River lijkt het alsof ik naar de song op een cd luister. Alleen het feit dat zijn stem iets grauwer lijkt dan op de cd verraadt dat ik hem live bezig zie en hoor.
En dat iets grauwere? Het maakt hem alleen maar nog meer sexy dan hij al was.

Een pintje van een toeschouwer aannemen en ad fundum achterover kappen? Geen probleem.
Borden met teksten van het publiek aannemen èn er zijn tijd voor nemen om ze te lezen? Why not?
Een kind het podium op sleuren en het even laten meezingen? Vaneigenst da!
Nog een vrouw- en manmens of 7, 8 op datzelfde podium uitnodigen om mee te shaken? Het werd allemaal gedaan.
Moeiteloos, oprecht en met liefde.

Meer dan eens denk ik ‘het is eigenlijk een heel lief opa-typetje’.
Maar dan een verdomd sexy en rock n’ roll-opatypetje.
En zonder de opa-kont.

Dit zijn geen mannen (en vrouw 😉 ) die het nog moeten doen voor de centen. Neen, dit zijn mensen die het puur en alleen uit liefde voor de muziek doen. Omdat ze het graag doen en daar WILLEN staan.
En dat stralen ze ook langs alle kanten uit.

Ik blijf me bijna 3 uren vergapen aan al die schoonheid en mijn oren nemen al dat moois in zich op.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de E Street Band. Die verdienen eigenlijk een heel eigen stuk.

Ik heb op diezelfde wei groepen gezien als Muse, de Red Hot Chili Peppers, The Rolling Stones (ok, zij staan op gelijke stand met den Bruce), Florence and the machine, The Simple Minds en nog meer.
Maar geen enkele kon tippen aan wat ik zaterdag heb gezien. Dat was van een heel ander kaliber.
En die jonge kereltjes van tegenwoordig? Die kunnen nog veel leren van zo’n ‘oude knar’ als den Bruce.

‘The Boss’ vat nog niet helemaal samen wat die man is.
Er zijn geen woorden om uit te drukken wat of wie hij is.
En er zijn niet genoeg letters in het alfabet om het nog maar te kunnen benoemen.

Maar ik probeer het toch in mijn nederige, niet zo uitgebreide vocabulaire: een legende.
Uniek in zijn hele wezen.

Waar Bruce Springsteen en zijn E Street Band me zaterdag weer heel even dat kleine meisje lieten voelen dat zo opkeek naar de groten der aarde, voelde ik me de dag erna terug een oud wijf.
Herstellen van maar 4 uurtjes slaap gaat nu eenmaal niet meer zo vlot.
Maar het was het o zo dubbel en dik waard.
En ik kijk nog steeds even hard als toen op naar zulke groten.
Misschien zelfs nog meer.

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertisements

Een gedachte over “Bruce Springsteen – Nostalgie in een (heel) sexy jasje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s