Leven, liefde & gezin

Het went nooit… – vakanties bij een nieuw samengesteld gezin.

Het went nooit... - vakanties bij een nieuw samengesteld gezin - mrscurlyblog.wordpress.com

Ik sta in het midden van de straat als een gek te zwaaien. Ja, zelfs nog nadat de auto al de hoek om is gedraaid.
Diezelfde auto de straat zien uitrijden. Met jouw kind erin. Die net als jij als een halve gare zit te zwaaien.
Neen, het went nooit. En het doet iedere keer weer pijn om afscheid te moeten nemen van je zoon.

Jouw zoon die nog geen drie kwartier ervoor al vechtend tegen de tranen ‘ik ga je missen, mama’ zei.
En ‘ik ben dat niet gewend zo lang zonder jou’.
Ik schrok er even van. Zoonlief, die grote negenjarige beer, die nooit echt goed is geweest in het verwoorden van gevoelens en emoties, verwoordt nu perfect wat zowel hij als ikzelf voelen.
En mijn moederhartje breekt ervan.
Ook al weet ik dat hij zich ook zal amuseren bij zijn vader, toch doet het pijn om hem zo te moeten laten gaan.

Die middag werken we nog wat samen in ons moestuintje, maken aardbeitjes met chocolade rond (die we daarna zo goed als allemaal binnenproppen), relaxen wat in de zetel en doen nog een basketwedstrijdje onder ons twee.
Terwijl we ondertussen de wijzers op de klok voorbij zien glijden.
En bij ieder uur dat wegtikt worden onze zuchten iets dieper en zwaarder.
*zucht* Verdomme… maar twee uurtjes meer…

Terwijl jij me op mijn doos geeft tijdens het basketten rijdt die zwarte auto de straat in.
Daar is je vader die je komt oppikken.
We gaan naar binnen en halen je spulletjes. Ik geef je een kaartje dat ik die ochtend nog heb gemaakt. En terug vecht je tegen je tranen.
Had ik misschien beter niet gedaan. Sentimentele trut die ik ben. Wil ik je zo graag laten merken en weten dat we je keihard gaan missen en doodgraag zien, besef ik misschien niet dat ik het afscheid zo misschien net iets zwaarder maak voor jou.

DSC_0001

Je hangt aan m’n lijf te bengelen en knuffelt me kapot. En ik jou.
En dan moeten we samen naar die auto. Waar je ook in instapt. En zoals gewoonlijk het afscheid begint te rekken.
Totdat je vader zegt dat ‘jullie nu echt wel moeten vertrekken’.
En dan sta ik daar, die vreemde vrouw in het midden van de weg.

Dat heb je natuurlijk met gescheiden ouders, vakanties worden verdeeld. Breng je eerst twee weken bij die ene door, ga je daarna naar de andere om daar twee weken door te brengen. En terwijl jij (stief)mama of (stief)papa iedere keer twee weken moet missen, moeten wij jou ook iedere keer zo lang missen.

Het huis is maar stilletjes. Husband die gaat werken, stiefdochterlief en stiefzoonlief zijn bij hun moeder en zoonlief bij zijn vader voor de komende twee weken.
Ik sleep me vooruit. Mijn energiebommetjes, mijn vitamientjes zijn er niet. En dat voel ik.
Terwijl ik wat loop aan te lummelen denk ik aan wat ooit iemand tegen me zei: ‘Het went. Je wordt het gewoon op den duur.’
Neen.
Bullshit.
Grootste leugen ever.
Het went NOOIT. Het wordt alleen maar erger en erger. De band die je met je (stief)kind hebt wordt alleen maar sterker en sterker naarmate ze ouder worden. Dat zet je niet zomaar even stop voor twee weken.
Er is niks zo onnatuurlijk als afscheid moeten nemen van je kind. Al is het ‘maar voor 2 weken’. Het gaat tegen je hele ziel en zijn in.

En ook al weet ik dat alle drie de koters zich wel amuseren bij ‘de andere ouder’, ik tel toch de dagen af.
En ook al vinden Husband en ik wel manieren om de tijd te doen passeren en om ‘ervan te profiteren’ nu eens dingen te doen die niet zo evident zijn met drie ronddenderende buffels in huis, toch tellen we de uren af.

Lieve mensjes,
Als jullie vandaag zeuren dat die koters van jullie voor de tiende keer het huis overhoop hebben gehaald, als je krijst dat ze moeten stoppen met zo luid te brullen of als je vanavond doodmoe in slaap valt in de zetel omdat je de hele dag hun shit achter hun kont hebt moeten opruimen, denk dan eens aan dit: ik zou er alles voor over hebben om dat nu te mogen doen.
En knuffel deze avond jullie bengels eens extra hard voor mij.
Ik moet er nog bijna twee weken op wachten…

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

Advertisements

9 gedachten over “Het went nooit… – vakanties bij een nieuw samengesteld gezin.

  1. Mooi geschreven, ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder zichzelf ook regelmatig zo gevoeld heeft. Gelukkig heeft mijn vader zich nooit aan de verdeelde vakanties gehouden dus ik ben nooit lang bij mijn mams weg geweest maar zelfs die ene nacht vond ik al vreselijk.

    Like

    1. Die mama-gevoelens, he… Ik denk dat ik perfect weet hoe jouw mama zich moet gevoeld hebben.
      En gelukkig voor jou (en je mama) werd er niet zo nauw omgesprongen met die vakantie-regeling. :*

      Like

  2. Ah zo mooi geschreven en yes ik laat ze vandaag totaal vrij hier in huis want JA je hebt gelijk.

    Ik vind het mooi dat jouw zoon zijn gevoelens dan toch uit, voor een kereltje van 9 is dit toch best gaaf.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s