Leven, liefde & gezin·Overig

Mijn haat jegens de kappersspiegel.

Mijn haat jegens de kappersspiegel.

Na maanden van uitstellen was het woensdag zover. Om 13u15 stapte ik het kapsalon binnen.
Stel ik het eerst altijd überlang uit, tegen dat het zover is begin ik er uiteindelijk wel een heel klein beetje naar uit te kijken. Mijn wilde haardos heeft om de zoveel maanden echt wel nood aan een knipbeurt.
Stel ik het te lang uit, dan worden mijn krullen herleid tot een coupe rattennest.
Waar ik niks mee kan aanvangen.
Met als gevolg dat ik dan wekenlang met een messy (ünderstatement) bun rondloop.
Waar ik niet eens mee sta.

Nu, ook al begin ik er uiteindelijk wel wat naar uit te kijken, ik stap het kapsalon toch altijd met een dubbel gevoel binnen.
Omdat ik weet wat er gaat volgen.
En het verandert nooit.

Eerst barst ik van de wilde plannen.
En mijn Pinterest board van de coupes.
Stuk voor stuk plannen in mijn hoofd en foto’s van Pinterest-kapsels waarvan ik eigenlijk op voorhand al weet dat mijn haar het nooit gaat aanvaarden (‘Hair says noooooo!!!’) en waar ik nooit mee zal staan.
Uiteindelijk ga ik met de staart tussen mijn benen (of zoiets toch) in de kappersstoel zitten om met een piepstemmetje te krijsen ‘Alleenmaardepuntjes,heeee!!!!’
Alleen honden kunnen me op dat moment nog horen.

Tot zover de wilde plannen…

Dan begint het, het kappersgebeuren.
‘U mag plaatsnemen aan de wasbak.’
F*ck. Daar gaan we dan.
Ga ik met m’n hoofd achterover hangen in een poging nog iet of wat te genieten van het moment terwijl ik wild met mijn ogen knipper om rondvliegende spatten te ontwijken.
Ik kan alleen maar vermoeden dat de rest van het ‘kapsalongezelschap’ diep vanbinnen in een deuk ligt door mijn smoelwerk.

En dan komt het: ‘Ga maar in de eerste stoel zitten.’
Holy crap. Nu gaan we het krijgen.
Het, voor mij, meest gevreesde moment.
Ik neem plaats in de eerste stoel, de handdoek wordt van mijn haar gehaald en het hangt in natte slierten langs mijn gezicht te bengelen.
En het enige dat ik kan denken is ‘This is not how I looked like when I checked MY mirror the last time!!!!’

Hoe in godsnaam komt het dat je, eens in die kappersstoel, eruit ziet als een wandelend lijk?! Ik lijk verdorie wel dood, maar ik weet het zelf nog niet!
Of ben ik echt de enige die er zo mottig uitziet in die spiegels?
Om het nog wat erger te maken, wordt al mijn haar plat op mijn hoofd gekamd. Moet je net doen met iemand met een smoel zoals ik. De natuur heeft me krullen gegeven met een reden, weet je.

Wallen zien er tien keer erger uit.
Ieder lijntje (waarvan je overtuigd was dat je die nog niet had) is net iets dieper en meer geaccentueerd.
Het beetje huidskleur dat je had wordt vervangen door een wit spook dat terugkijkt.
En ieder vlekje is overduidelijk zichtbaar.
K*tspiegel.

Ik hang wat scheef in de stoel en staar mezelf aan terwijl ik me verwonder over mijn hoog ‘Amy-on-crack-gehalte’.
Amy Winehouse that is en we weten allemaal hoe die eruitzag on crack…
Wat volgt zijn wat vreemde gelaatsuitdrukkingen van mijner zijde in een poging er nog wat charmant uit te zien.
In which I fail.
Every f*cking time.

Ligt het aan het licht? Aan die spiegel? Of ben ik echt zo’n klokkenluider-van-Notre Dame-geval?
Doen kappers en kapsters aller lande dit met opzet? Ik zie hen zo al staan, achter het hoekje, hun heksenlachje bovenhalend: ‘Die hebben we ook weer goed liggen gehad! Hihihihihihihi!’

Na afloop snel ik altijd weer in hoog tempo naar huis, gooi mijn jas en schoenen ergens in een hoek en vlucht m’n badkamer in.
‘Oef… zo’n gedrocht ben ik toch nog niet.’
Mijn spiegel thuis is me iedere keer weer welgezind en troost me met het spiegelbeeld dat ik gewend ben.
Totdat de twijfel toeslaat: ‘Sh*t, maar misschien zie ik er ECHT wel zo uit als in de kappersspiegel en is mijn eigen spiegel alleen maar bedrog?!’

*zucht*

Neen, ik zal ze nooit begrijpen, de dames die iedere maand met plezier het kapsalon binnenhuppelen. De vrouwen die echt uitkijken naar zo’n kappersbezoekje en er geheel ontspannen terug buiten wandelen.
Neen.
Ik balanceer op de rand van een zenuwinzinking als ik het kapsalon uitwandel.

En het is niet alsof ik geen vergelijkingsmateriaal heb. De voorbije jaren heb ik al een heuse zoektocht naar DE perfecte kapsalonspiegel gedaan.
Het enige gevolg was nog meer teleurstelling wegens precies overal dezelfde spiegels, heel veel geld kwijt (tot €160!!! Ik schaam me er nog voor.) en irritante kapsters om me heen.

Het heeft me wel tot DE perfecte kapster voor mijn ontembare haar geleid.
Het mens weet als geen ander wat ze moet doen met die vreemde krullen op mijn hoofd.
It’s a kind of magic.
Woensdagmiddag huppelde ik dan ook alweer rond met een dikke bos krullen in plaats van die uitgezakte vogelnest. (Een bos die tot net onder mijn schouders komt. Neen, wederom geen gewaagd kapsel voor mij.)
En het is nog een wreed toffe ook.
Heb ik al gezegd dat ik van die vrouw hou?

Haar spiegel daarentegen, die haat ik.

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

Advertisements

4 gedachten over “Mijn haat jegens de kappersspiegel.

  1. Hahah!
    Ik ben dus niet de enige, mijn hoofd lijkt op een pokdalige watermeloen in de kappersspiegel 😂😝

    En je haar zit vast prachtig!! Wou dat ik van die mooie krullen had!

    Like

    1. Jeej! Het ligt dus niet aan ons! Maar aan die k*tspiegel 😀
      Ach, die krullen… soms een zegen, vaak een vloek 😀 Ik moet iedere dag het weerbericht checken voor ik de deur uitga. Mijn kapsel is volledig afhankelijk van welk weer het die dag gaat worden 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s