Leven, liefde & gezin

Hij is nog maar 9.

Hij is nog maar 9.

Vorige week las ik het volgende artikel op de blog van Marion: ‘Maat 46 is normaal’.
Ik las het en het kwam aan.
Niet met betrekking op mezelf (al zou dat wel kunnen, maar dat is voor een ander keertje), maar op mijn zoontje.

Net als Marion twijfelde ik ook eerst of ik het wel zou neerschrijven. Laat staan delen.
Maar toen dacht ik ‘Why the hell not?’. Wie weet zijn er nog wel ouders die met hetzelfde zitten als ik? Of kan ik misschien anderen een beetje wakker schudden zodat ze weten dat de opmerkingen die voor hen misschien onschuldig lijken, voor mij en dan vooral voor mijn zoontje niet zo onschuldig zijn.
En, you know: kleine beetjes maken één grote.

Zoonlief is 9 jaar. Nog mààr 9 jaar. Maar hij is groot. Heel groot. Fysiek gezien staat hij een pak verder dan de meeste negenjarigen.
Heeft ie van zijn vader. Die is 1m98. De kinderarts heeft ons jaren geleden al het nieuws gegeven dat zoonlief minstens zo groot zal worden. Minstens, he, mensen.
Nu, mij maakt het geen moer uit dat ie zo groot zal worden.

Hij is nu groot, hij zal alleen maar groter worden. Daar kan ik niks aan veranderen. Waarom zou ik ook?
Hij is hoe hij is. Het maakt hem Arend, mijn ‘kleine reusje’.

Waar ik het moeilijk mee heb zijn de opmerkingen van sommigen.
Opmerkingen als ‘Ga je dat niet proberen afremmen, die groei?’, ‘Er bestaan daar testen voor, hè! En medicatie!’ zijn ons niet vreemd. En worden het liefst gegeven terwijl zoonlief het hoort.
Waarom zou ik dat doen? Kan iemand mij dat eens uitleggen?
Is iemand die groter is dan 2 meter vreemd? Is dat een ziekte? Wordt die verstoten uit de maatschappij voor één of andere bizarre reden waar ik tot op vandaag nog niks van afweet?
Who actually cares?
Hij gaat groot zijn. Punt.
Als hij besluit verder te zetten met basketten moet hij zelfs niet jumpen.
En hij zal nooit mijn probleem kennen tijdens concerten: dat ie geen zak te zien krijgt.

Maar weet je waar ik nog het meest triest van word? Dat mensen zoveel meer van hem verwachten omdat hij er ouder uitziet. Hij ZIET er ouder uit, hij IS het niet.
Hij gedraagt hem zelfs jonger dan een negenjarige zich ‘zou moeten’ gedragen. Waar hij fysiek en verstandelijk uitblinkt, staat hij op emotioneel vlak een beetje ‘achter’ in zijn ontwikkeling.
Haalt hij alleen maar achten, negens en tienen op school, weet hij nog steeds niet goed hoe zich te gedragen in bepaalde situaties.
Althans niet volgens ‘de normen van de maatschappij’.

En ja, mijn kind van 9 in het lichaam van een elfjarige gedraagt zich soms als een kleuter.
Hij kan midden in de winkel al eens een tantrum krijgen voor het meest banale dat je ooit hebt gehoord. En geloof me, je hebt geen tantrum gezien voordat je die van hem hebt gezien.
En af en toe slaat hij nog peuterpraat uit. Maar misschien is dat wel omdat hij zo graag die ‘-je’ eens achter zijn naam wil horen.
En soms flapt hij er al eens iets uit waarvan zelfs wij nog versteld staan.
En neen, zijn sokken aandoen lukt hem nog altijd niet goed. Waar een andere negenjarige zonder probleem zijn sokken aandoet, kan hij er een kwartier over doen. Omdat het ‘lijntje’ (het naadje aan de tenen dus) niet goed zit. Hetzelfde met zijn broek. Of T-shirt. Of trui. Of jas. Of fietshelm.
Als hij zich pijn doet, vloeit er een traan. Vergezeld van dramatisch gebrul.
En hij kan ook voor andere zaken in huilen uitbarsten. Emmers vol.
Verleden tijd kan hij nog steeds niet goed. ‘Hij liep’ is bij hem ‘hij loopte’. En ‘hij bracht’ wordt ‘hij brengde’. Het zijn maar enkele voorbeelden.
Tijdsbesef is ook niet zijn ding. Zeg ik op dinsdag dat we de volgende zondag iets leuk gaan doen, draait hij op donderdag helemaal door omdat hij ‘zweert dat mama echt wel beloofd heeeeeeeft dat het die dag ging gebeuren!!!!’
Ik kan nog wel even doorgaan…
De opmerkingen ‘Dat moet jij toch al kunnen?!’ of ‘Daar moet jij toch tegenkunnen?!’ worden op zo’n momenten niet met open armen ontvangen.

Weet je wat hij wel kan? Hij kon op amper driejarige leeftijd met mes en vork eten. En zelf zijn vlees snijden.
Als peuter legde hij puzzels die voor kinderen voor het eerste en tweede kleuterklasje bestemd waren.
Op zijn eerste verjaardag liep hij zèlf naar het doopvont.
Toen hij nog geen 5 was telde hij al zonder probleem tot 100.
En één van zijn eerste woordjes was ‘vlieger’. Niet ‘wafwaf’ of ‘bal’. Neen, ‘vlieger’.
Hij zit al sinds het eerste leerjaar een paar niveau’s hoger als het op lezen aankomt.
En rekenen is ‘saai omdat het veel te gemakkelijk is’.
Op kop van de klas staat hij, al sinds het begin.
Hij kon amper stappen, maar schopte wel links, keihard, zonder aarzelen, op een bal.
Een natuurtalent.
Ook hier kan ik nog even doorgaan…
Maar daarover horen we nooit iemand ‘Amai, kan jij dat al?!’

Hij heeft geen sticker op zijn voorhoofd waarop staat dat hij nog maar 9 is, dus als je hem voor de eerste keer ziet, zal ik zo’n opmerking weglachen. En hijzelf ook.
Maar als je die opmerking voor een tweede, derde, vierde of zelfs vijfde keer geeft dan loop je wel de kans dat je al eens mijn ergste ‘bitch face’ te zien zal krijgen zoals alleen ik dat kan.
Waar ik er mij al verschrikkelijk bij voel, bij de zoveelste keer die opmerking te horen, voelt hij hem waarschijnlijk nog 1000 keer erger.
Wie wil er nu wel beoordeeld worden op hoe hij eruitziet?

Ik zie het aan zijn gezicht. Aan zijn ogen. Iedere keer hij het hoort.
Hij wil ook graag behandelt worden als het kind van nog maar 9 dat hij is.
En hij wil onbezorgd het zwijn kunnen uithangen en fouten maken zonder scheve blikken of opmerkingen te krijgen omdat mensen meer van hem verwachten.
Meer omdat hij er gewoonweg ouder uitziet.
Torenhoge eisen die aan hem gesteld worden is hij al lang beu. En samen met hem, ik ook.
Hij is nog maar 9. Ik ben allang blij als de kak en pies in de wc terecht komt en de badkamer maar  5 op de 10 douches tot een zwembad omgevormd wordt.

Het is kotjesdenken in de maatschappij. We zien iemand en meteen hebben we er een oordeel over.
Bijna niemand wil nog verder kijken dan wat hij gewoon ziet.
Men zou nochtans versteld staan van wat men soms zou vinden.

En we eisen zoveel van elkaar (en van onszelf).
Op die leeftijd moet men al dit en dat en dat kunnen. Zoniet heb je wel één of andere stoornis.
Weet je hoe dit heette in mijn kindertijd? ‘Een trage’. Of ‘een wilde’ of ‘een moeilijk karaktertje’. Een karaktertrekje dus.
Nu zoeken we naar een labeltje. Zonder soms ook maar één keer stil te staan bij het feit dat het gewoon iemand zijn karakter kan zijn.
En dat we dat ook gewoon mogen aanvaarden.

Think outside the box

Laat een kind toch gewoon een kind zijn. Met al hun vreemde karaktertrekjes. Minder goede en heel goede kantjes. En hun kwaliteiten.
Sommigen onder jullie zien een kind van 10 à 11 jaar dat tegen niet veel kan.
Ik zie nog steeds dat kleine peutertje dat mijn gezicht aandachtig in hem opnam om dan ‘Mama moooooooi!!!’ te kwelen.
Ik zie nog steeds dat kleutertje dat mij ’s ochtends wakker maakte met kusjes over m’n hele gezicht.
En ik zie een negenjarige voor mij die wèl al heel veel kan.

kus

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’!

 

 

Advertisements

15 gedachten over “Hij is nog maar 9.

  1. Heel mooi uitgelegd en ik versta heel veel van wat je zegt. (Ik heb een zoon van 10) Mensen moeten stoppen met zich te bemoeien. En ik vind ook dat een kind van 10 nog kind zou moeten zijn. Men verlangt tegenwoordig zoveel. Een kind van 10 zou al volwassen moeten zijn voor de maatschappij van vandaag. Waarom? Groetjes.

    Liked by 1 persoon

    1. Kinderen moeten al zoveel kunnen tegenwoordig. Ik val soms achterover van wat ze allemaal al moeten kunnen voor school. Komen daar ook nog eens die eisen van de maatschappij bij.
      Kinderen moeten kinderen zijn. Ten volle. Met hart en ziel. :*

      Liked by 1 persoon

  2. Zoveel herkenning. Uiteraard. Ik zou zelf geloof ik tussen de 2.04 en 2.09 worden. In mijn tijd (ik ben nu 38) een lengte die zo extreem was en zeker voor een vrouw, dat het ”logisch” was dat ik in behandeling ging. Ik ben er nu wel dankbaar voor. Ben 1.86 m. geworden uiteindelijk.

    Ik leef mee met je zoontje. Pijn en verdriet kan je niet voorkomen. Je kan er alleen voor hem zijn en hopen dat hij niet alles gaat opkroppen. Ik kon heel goed meekomen op school, net als die van jou, maar de sociale omgang met anderen liep totaal vast. Het anders voelen dan anderen en ook zo behandeld worden heeft een stempel gelegd op de rest van mijn leven. Tot nu. Nu leer ik eindelijk dat ik oké ben zoals ik ben. Ik hoop echt met heel mijn hart dat jouw lieve schat dat eerder gaat inzien dan ik dat heb gedaan. Mijn moeder heeft zo vaak tegen mensen gezegd: Ze is nog maar een kind. Behandel haar aub ook zo. Het drong niet door. Het drong niet door…. Sterkte en succes. ♥

    Liked by 1 persoon

    1. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij het inderdaad vroeger gaat inzien. We doen ons uiterste best natuurlijk.
      En ik hoop dat jij ten volle verder mag groeien in jouw zijn en het besef dat je inderdaad helemaal oké bent! Je verdient dat dubbel en dik!
      Zo zie je maar weer… hoe hard je mensen toch kan inspireren, he, Marion 😉
      Bedankt! :*

      Liked by 1 persoon

    1. Ik zeg altijd: moesten we allemaal hetzelfde zijn of moest iedereen perfect zijn, de wereld zou verdomde saai zijn! 😉
      Het maakt het juist allemaal zo interessant: al die verschillende karaktertjes, al die verschillende wezentjes. En allemaal even waardevol.

      Like

  3. Wat ontzettend mooi geschreven! Kreeg meteen met m te doen. Mensen verwachten veel ja. Zo jammer!

    Weet je dat boek Temperamentvolle kinderen nog, die staat op mijn Instagram. Herken veel (het naadje van de sok, om maar iets te noemen).. Ook omdat ik het zelf altijd had en de kinderen nu. Is redelijk makkelijk geschreven, miss helpt het hem ook wel om zichzelf beter te begrijpen? Hij is er wijs genoeg voor denk ik 😊 en anders voor jullie als ouders.

    Dit is weliswaar ook een label/hokje, maar dan eentje voor bijzonder leuke, creatieve kinderen.

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor de tip! Misschien dat ik die inderdaad alsnog ga halen! Je weet maar nooit natuurlijk… Geen enkel boek is blindelings te volgen, maar er kunnen altijd handige tips in staan. Daar zeggen we nooit nee tegen 😉

      Liked by 1 persoon

  4. ideaalbeelden, jammer, oneerlijk en vaak niet terecht. En wie bepaald al die ideaalbeelden nou eigenlijk? maar een ieder is goed zoals hij is en ontwikkeld zich op zijn eigenwijze in zijn eigen tempo op zijn eigen manier. sterkte! 😉

    Liked by 1 persoon

  5. Heel herkenbaar voor een moeder van een dochter van 9 die met kop en schouders boven leeftijdsgenoten uitsteekt. Heel vermoeiend al die ‘goedbedoelde’ opmerkingen daarover. Het ene kind is het andere niet! Laat ze zich ontwikkelen op hun eigen manier, en als dat flink de lengte in is, so be it. Erg mooi beschreven door je!

    Liked by 1 persoon

    1. Inderdaad, zo vermoeiend. Je vraagt je dan soms af wat er in de kids hun hoofdjes omgaat, he?
      Ik hoop voor jou dat de ‘goedbedoelde’ opmerkingen mogen ophouden en dat jouw dochter even hard van haar kindertijd mag genieten als ik mijn zoontje ervan wil laten genieten. En dat ze zich helemaal niks aantrekt van de opmerkingen maar gewoon houdt van hoe ze is: perfect in haar eigen zijn.
      En anders duw je dit stukje maar onder de ‘goedbedoelende’ mensen hun neus 😉

      Liked by 1 persoon

  6. Wat heb je dat weer mooi verwoord! En wat rot dat er toch zo veel mensen zijn die overal een labeltje op plakken he??
    Precies zo als je zegt: vroeger waren kinderen gewoon traag of druk, tegenwoordig hebben ze meteen een leerachterstand of ADHD (wat niet zeggen wil dat dat ook niet bestaat natuurlijk).
    We hebben gewoon allemaal verschillende karakters en als je het mij vraagt is dat alleen maar heel mooi!!

    En die zoon van jou klinkt als een geweldig kind!!

    Liked by 1 persoon

    1. Zo is het maar juist! Is toch alleen maar geweldig dat we allemaal zo verschillend zijn? Maakt de wereld net zo interessant!
      En thanks 😉 Het is inderdaad een geweldig kind 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s