Leven, liefde & gezin

Mom confessions

Mom confessions

Soms zie ik berichtjes passeren op sociale media en op blogs waarbij ik denk ‘hoe in godsnaam krijg je dat iedere keer allemaal klaar?!’ of ‘is het leven met jullie koters ècht zo’n aaneenschakeling van alleen maar geweldige-met-roze glitters-overgoten-momenten?’
Gelukkig ben ik heel realistisch ingesteld en kan ik mezelf meteen tot de orde roepen en mijn eigen vragen beantwoorden met ‘dat is heus niet iedere keer… more like once in a lifetime alleen maar voor die leuke Instagram-foto’ en ‘de momenten waarop hun koters het kot afbreken en letterlijk in de lusters hangen met een schreeuwende moeder en vader eronder worden gewoon niet gedeeld’.
No offence voor de mama’s en papa’s die er wèl in slagen om al dat ‘sociale media-moois’ vol te houden 😉

Berichtjes als ‘Waarom vloeken in het bijzijn van je kinderen niet goed is’ en ‘Hoe leuke lunchpakketten maken voor je kids’ passeren de revue.
En ik kan me voorstellen dat, samen met mij, vele andere moeders er soms een licht schuldgevoel bij krijgen.
Want ik ben niet de perfecte Bree Van De Kamp uit Desperate Housewives die zomaar alles binnen enkele minuten klaarspeelt èn er dan nog eens perfect uitziet ook.
Inclusief perfect voorkomende koters.

En dat hoeft ook niet. Helemaal niet. Niemand is perfect.
En mensen die Desperate Housewives volgden weten dat zèlfs Bree niet perfect was.
Ik ben meer een mengeling van al de Desperate Housewives bijeen: ik probeer alles minutieus te regelen zoals Bree terwijl ik de meest Susan-achtige lompe stoten tegenkom, maar wel ondertussen een poging ondernemend om er Gabrielle-like uit te zien met 3 zwijnen achter m’n kont aanhobbelend zoals die van Lynette.

Ik ben niet perfect, verre van. Maar wie wel?
Ik heb me erbij neergelegd.
En voor degenen die denken dat die ‘sociale media-perfectie’ echt is, deze is voor jullie.
Ik breek even met die hang naar perfectie.
En ik beken…

Bento boxes

Ken je ze? Neen? Zoek ze eens op op Pinterest. Je valt achterover. Echt.
Waar sommige moeders de tijd halen, ik snap het niet. Ik ben huisvrouw en zèlfs ik kom er nog niet aan toe om die dingen in elkaar te flansen voor die 3 rondhossende varkens hier. Tenzij ik ze de avond voordien maak, maar ik kan alleen maar vermoeden dat het de dag erna tegen lunchtijd alleen maar een verlepte bedoening wordt in die lunchbox. Ook niet echt smakelijk, denk ik dan. Wèl mooi. Maar niet smakelijk…
Het blijft hier dus bij 2 sneetjes brood met vlees of kaas tussen en eentje met iets zoet tussen.
Moet ik me daar schuldig over voelen? Ze klagen niet en ze lopen nog steeds rechtop. Dus neen.

Stiekem snoepen

“Mama, wat ben je aan het doen?”
“Niks!” *propt snoep/koek/chocola in mond*
Yep, that’s me! Onze leefruimte en keuken zijn in een L-vorm. Ik kan dus stiekem iets in m’n mond proppen achter het hoekje.
Waarom? Omdat ik ook soms zin heb in iets zoet. Daarom.
De koters krijgen iedere dag een koek mee naar school (don’t stress, ze krijgen ook een stuk fruit mee), dan mag ik ook wel een koek, vind ik dan. Zonder dat zij nog een 3de, 4de of 5de in hun plakkerige mond proppen.

Verstoppertje spelen

Letterlijk dan.
Soms heb je van die dagen, of beter: hebben kinderen van die dagen, dat niks goed is, dat ze over vanalles en nog wat ruzie maken, over vanalles en nog wat zeuren en ga zo maar door.
Niks mis mee natuurlijk, het zijn mensen net als jij en ik (in een mini-versie dan wel) die ook al eens een off-day kunnen hebben. Maar na al een hele dag ‘NEEEEEEEEEE!!!!!!!!!’, ‘MAMAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!’, ‘IK WIL DAAAAAAT!!!!!’ of ‘IK WIL DAT NIEEEEEETTTT!!!!!’ enz. te horen heeft mama ook een time out nodig.
Dan muis ik er even 10 minuutjes vanonder met de uitvlucht ‘ik ga even de was insteken/uithalen’ of ‘ik ga me even opfrissen’ of…
You know, to keep me sane…

2faf80788b5644464feb76bbc13f57d6

Hoor jij iets?

Als zoonlief voor de 5de keer vanop zijn slaapkamer brult naar jou aan de andere kant van het huis met de vraag waar zijn sokken zijn of vanop de wc beneden door 2 gesloten deuren zich verstaanbaar probeert te maken naar mezelf die in de keuken een poging aan het ondernemen is om iets deftigs op tafel te toveren terwijl ik al 1000 keer heb gevraagd om niet vanop kilometers afstand te roepen, maar gewoon naar me toe te komen als hij iets nodig heeft, dan heb ik zoiets van ‘Nope, ik hoor je niet.’
Ondertussen heeft ie het al door en komt ie gewoon naar me toe als hij me nodig heeft.
Ik dank God op mijn knieën.

F*ck it

Ik ben huisvrouw, Husband werkt full time. Discussies zijn er zelden of bijna nooit, maar soms, als hij thuiskomt na een dag werken en één van de koters haalt iets uit komt soms eens de opmerking ‘sinds wanneer wordt dit toegelaten?’.
*stoom uit mijn oren* *rood aangelopen kop*
Ja, op dit moment ‘wordt dit toegelaten’, aangezien ik ondertussen al 100 keer heb gevraagd om ermee op te houden en ze na straffen, dreigen en gebrul van mijner zijde nog steeds niet willen ophouden. Dus op dit moment: f*ck it. I don’t care.
En ik weet ook wel dat consequent zijn in de opvoeding en in je regeltjes broodnodig is, maar wees eens eerlijk, soms heb je er de energie niet meer voor.

Exhaustipated-too tiredto give a shit

 

Godverdomme!

Als je het nog niet hebt gemerkt: ik vloek. Vaak.
Als ik iets laat vallen: k*t.
Als ik mijn kleine teen ergens tegen stoot: f*ck!
Als iets niet meteen lukt: godverdomme!
Pedagogisch verantwoord? Waarschijnlijk niet. Op dat vlak is het meer de kindjes die mij opvoeden ipv andersom. Want maar al te vaak krijg ik de opmerking ‘Mama/Anneke, dat mag je niet zeggen! Dat is geen mooi woord!’
Shoot me, shoot me now…

‘Als je flink bent, dan…’

Omkopen, het blijft één van de beste opvoedingsmethodes.
Probeer maar eens boodschappen te doen met 3 kinderen van 12, 10 en 9 jaar. Of een uur in de wachtzaal van de dokter te zitten. Of…
Een strijd, ik zeg het je. Ondertussen heb ik al door dat bv. tijdens het boodschappen doen hen actief te laten meedoen al helpt, maar het vooruitzicht op een snoep of zoiets helpt net dat extra beetje.

Some days it feelsa little bit more likehostage negotiatingwith a band of drunkenbi-polar piratesthan actual parenting.

Pinokkio

‘Mama, hoe worden kindjes gemaakt?’
‘Je vader weet dat beter…’

‘Waar is dit of dat?’
‘Ik heb echt geen idee’ *sluit de vuilnisbak extra goed af*

Kleine leugentjes om bestwil, white lies zo je wil, we maken er ons allemaal wel schuldig aan. (Please say ‘yes’)

Aftellen…

Klein gevolg van het puntje ‘verstoppertje spelen’.
Na een k*tdag met jengelende koters die als enige doel die dag het bloed vanonder je nagels halen hadden, tel je soms eens de minuten af naar bedtijd. Zodat jij je eindelijk in de badkamer kan verschansen om daarna, fris gewassen, in de zetel neer te ploffen om na een kwartier in slaap te vallen.
Maar niet vooraleer je je nog even schuldig hebt gevoeld over het aftellen van een uur daarvoor. En niet zonder dat je nog eens bij hen bent gaan controleren of alles nog ok is en je je verwondert hebt over zoveel schoonheid en perfectie in zulke kleine monstertjes.

Een Pinterest-huis. Yeah right…

Ik houd van inrichten. En alles wat daarmee te maken heeft.
En ik vind het leuk om alles zo net en ordelijk mogelijk te houden.
Ons huis is ons gezellige nestje.
Maar soms faal ik daar faliekant in.
Wasmanden die uitpuilen. Strijk die zich opstapelt. Of gestreken kledij die na een week nog niet in de kast is beland. Stof dat al een week niet is afgedaan. Of een hond die dringend moet geborsteld worden. Een keukeneiland dat overloopt van rommel. Of een badkamer waar je amper binnen kan van alle brol die zich heeft opgestapeld op de lavabo (guilty as charged!).
Soms lijkt ons huis zo weggelopen van een Pinterest bord, soms lijkt het meer op een scène uit Hoarders.
Het is wat het is. Soms zijn er belangrijkere dingen te doen dan OCD-achtig de boel op te ruimen en te poetsen.
Zoals tijd doorbrengen met mijn gezin.

Je ziet het, ik ben geen perfecte mama of vrouw. Maar dat maakt niet uit.
Husband heeft de scheiding nog niet aangevraagd, de koters leven nog en zijn gelukkige, onbezorgde kleine mini-mensjes.
Soms faal ik, soms slaag ik. In the end, ik doe mijn keiharde best om ervoor te zorgen dat ze zo gezond mogelijk eten, dat ik zo weinig mogelijk vloek en dat ons huis zo gezellig mogelijk blijft.
Maar bovenal: dat ik ieder moment met hen koester en dat ze zo onbezorgd en happy mogelijk hun leventje kunnen leven.
En ik houd van ze, met mijn hele hart, ziel en wezen. En ik probeer hen dat zo vaak als mogelijk te tonen.
Meer hoeft dat niet te zijn.

 

Untitled design (3)

Je kan me ook volgen op FacebookInstagram en Bloglovin’

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s