Leven, liefde & gezin

Smiling already?

De week loopt op zijn einde. Een nogal bewogen week, zou je kunnen zeggen.
Wel, dat zou een understatement kunnen zijn…
Op het einde van zo’n week hebben we wel eens wat nood aan iets luchtigers, iets om weer een glimlach op ons gezicht te toveren. Om eens even alles te ‘vergeten’ (in hoeverre dat mogelijk is natuurlijk) en nog eens goed te lachen.
Laat dat nu meestal met mijn belachelijke zelf zijn.

Sluimert mijn stukje ‘Wat zouden de mensen wel niet denken?!’ ook nog steeds in mijn achterhoofd. Ik werk er nog steeds aan om het me allemaal niet teveel aan te trekken.
Het begint me te lukken (woeha!)!

Door bovenstaande redenen begon ik de voorbije dagen wat terug te denken aan al die dingen die ik al heb uitgestoken die mij en (vooral) anderen eens goed deden lachen.
Al dan niet uitlachen.
Maar wat maakt dat nu uit.

Ik ben namelijk niet de meest handige persoon die er rondloopt. Sommigen zouden het ‘lomp’ noemen. Ik verkies ‘clumsy’.
Daarom dan ook: mijn top 5 van momenten waarin ik mijn meest ‘clumsy zelf’ liet boven komen.
Want after all: wat maakt het uit wat de mensen van me denken. En als we er maar het weekend met een glimlach mee kunnen inzetten 😉

Lomp? Ik?

De laatste jaren huppel ik zo goed als alleen maar meer rond op sneakers en bottines, maar er was een tijd dat het anders was. Toen drentelde ik gans België af op hakken van minstens 12 cm. Ja, inderdaad… 12 cm., dat lees je goed.
Nu moet ik wel zeggen dat ik er toch redelijk goed in was, in dat op torenhoge stelten drentelen, maar ieder begin is moeilijk natuurlijk. Een veulen valt ook nog eens af en toe.
Nu, als ik val is het wel niet zo’n elegante veulen-val. Neen, ik val op mijn lompst, keihard op mijn kont.
De eerste keer dat ik onderuit ging door mijn hakken was in een overvol restaurant. In het bijzijn van redelijk wat vrienden en kennissen. En in het midden van dat restaurant.
Niks te elegant, gewoon keihard onderuit gegaan.
Vond mijn toenmalige vriend het heel lollig, ik vond het nogal redelijk pijnlijk toen hij me van de vloer pelde onder luid gegiechel van mijn publiek.
Nu iedere keer dat ik mijn hakken aantrek en we ergens heen gaan, hoop ik uit de grond van mijn hart dat ze daar niet zo’n gladde vloer hebben.
Of dat ik op zijn minst iets eleganter onderuit ga.

e1eb45bb84843e9f4b20d9a2b4eb8bb6

Stemmen herkennen is niet mijn sterkste punt.

Ik had een Aziatische gynaecoloog toen ik beviel van mijn zoontje. En die had ook een Aziatisch accent.
Ik had toen ook nog een relatie met de vader van mijn zoontje. En die vond het altijd lollig om accenten na te doen aan de telefoon.
Yep, je voelt hem al komen, he?
Als de gynaecoloog geen tijd had om op controle te komen op je ziekenhuiskamertje, belde hij eens.
Enkele dagen na mijn bevalling rinkelde dus de telefoon. Ik nam op en er begint iemand met een nogal zwaar accent te praten. Ik begreep hem niet goed. De stem herkende ik ook niet. Ieder ander zinnig mens zou op dat moment al door gehad hebben dat het haar gynaecoloog was.
Ik dus niet.
Mijn reactie? ‘Zoetjeuhhhhhhh, stop eens met die zever, zeg!’
Ik dacht echt dat het mijn toenmalige vriend was. Waarop de gynaecoloog heel rustig (en duidelijk articulerend) reageerde met ‘Mevrouw Vande Voorde, het is dokter…’
Hoe vreemd het ook klinkt, ook al had hij al mijn meest intieme ik gezien, dàt bezorgde me toch wel het rood op de wangen de volgende keer hij me een bezoekje bracht in het ziekenhuis.

‘Ik laat nooooooooit scheten!’

Althans, dat maak ik Husband wijs.
Natuurlijk laat ik scheten! Maar meestal verwijder ik me dan even. Er zijn nu eenmaal bepaalde zaken die ik niet wil delen met Husband.
Heb ik nu wel het geluk dat we ook nog een hond hebben die een ster is in scheten laten. Van die luide, knetterende mensenscheten.
Dus, toen ik de natuur voor één keertje niet kon tegenhouden tot ik me had verwijderd, ontsnapte er me toch één.
‘Damn! Dan maar op de hond steken…’ Of dat trachtte ik te doen.
Maar dan moet die hond natuurlijk dichter bij jou staan dan bij je husband.
En mag je husband ook niet zo goed horen.

Oh, Husband, als je dit leest: het is bij die ene keer gebleven, hoor… *ahum*

In een auto ben ik ook compleet waardeloos. Als ik multitask.

Toen Husband en ik juist een relatie hadden woonde hij in een leuke rijwoning waar iedereen zijn auto gewoon voor de deur parkeerde. Mooi achter elkaar langs de straat.
Ik parkeerde me er altijd netjes tussen. No problem. Dat lukt me nog net. Als het het enige is dat ik moet doen.
Na een paar dagen gezellig samen zijn met z’n allen, was het tijd om terug naar m’n eigen woning te keren. Had ik me goed geïnstalleerd in m’n auto, klaar voor vertrek, zie ik hem en de koters aan de deur staan om me uit te zwaaien.
Geweldig! Begin ik als een halve gare terug te zwaaien, want ‘kijk, hoe schattig!’, terwijl ik achteruit rijd om me uit het plekje te manoeuvreren.
Wat ik niet had gezien was Husband’s auto die nogal redelijk dicht achter de mijne geparkeerd stond.
Nog maar enkele weken samen en ik had al bijna zijn auto aan frieten gereden.
Hoe die man uiteindelijk nog met mij wou trouwen, is me een raadsel.

Gladde benen, altijd en OVERAL.

Dit staat toch wel met stip op nummer 1.
We wonen in het laatste huis in een doodlopende straat. Naast ons huis loopt er een beek met aan de andere kant van die beek een bedrijvenpark.
Eén van die gebouwen ‘kijkt’ een beetje uit op ons keukenraam. Nu, ik ging er altijd van uit dat het gebouw gewoon een hoge loods was met van die hoge rekken in en dat die bovenste ramen dus puur voor extra lichtinval zorgden. Geen mensen enzo.
Iedere week stond ik dus in mijn onderbroek en T-shirt rustig mijn benen te epileren aan dat raam. Je weet wel, goed licht enzo. Je wilt toch dat allerkleinste en laatste haartje weghebben.
Tot ik op een winteravond thuiskwam, de auto parkeerde, uitkeek op die ramen van dat gebouw en mensen over en weer zag lopen.
Bleek dat het geen loods was, maar gewoon een kantoor. Met bedienden die de voorbije weken een geweldig zicht hadden op mijn eigen epilerende persoontje.
En mijn blote billen.
En mijn onderbroek.

Zo. Oef. Dat ligt er weer uit. Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die zulke stoten tegenkomt.
Of toch?

Smiling already? 😉

a98ad0cf893782564aea25059a437d25

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Smiling already?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s