Leven, liefde & gezin

Ik geloof er nog altijd in…

Husband en ik staren naar het scherm. We worden overspoeld met beelden van het gebeurde.
Lelijke, vieze, misselijkmakende en gruwelijke beelden van wat er zich ‘s ochtends afspeelde in Zaventem en in Brussel.
Mensen die rennen voor hun leven, onder het bloed.
Gehuil en geschreeuw.
Ook van kinderen.

Vreemd is het, je verwacht het niet zo dicht bij de deur. Welgeteld 24 km van onze woning ligt de luchthaven.
Herinneringen aan mijn eerste vliegreis komen naar boven. Zeventien en naar New York. Net na 11 september. Toch een beetje bang.
En herinneringen aan mijn reis naar Australië. Achttien en op mijn eentje voor een hele maand weg. Toch wel heel trots.
En herinneringen aan de vele ‘zondagnamiddagkoffie’s’ die Husband en ik er al hebben gedronken.
Gewoon, omdat we zo houden van de sfeer op Zaventem.

Je ziet zulke dingen op tv, in het nieuws, van in verre landen, maar nooit van zo dichtbij.
Het drukt je nog maar eens extra met de neus op de feiten dat er mensen op deze aardkloot rondlopen voor wie dit dagelijkse kost is.
Hoe walgelijk.

Terwijl we de beelden in ons opnemen denk ik terug aan een paar uur eerder, toen ik onze jongste bengel ging ophalen van school.
Om 15u55 parkeerde ik mijn fiets aan de schoolpoort en wandelde ik richting speelplaats terwijl ik probeerde te bedenken hoe in godsnaam ik dit weeral ging uitleggen aan hem.
In de verte zag ik hem. Spelend, lachend, onwetend van wat er zich nu weer had afgespeeld in de wereld.
Onbezorgd en genietend van het moment.
Mèt moslimskindjes. En katholieke kindjes. En atheïstjes. En … vanalles en nog wat. Kindjes van allerhande origine.
Wat maakt hem het uit. Wat maakt mij het uit.

‘Dat kindje komt uit Afghanistan, mama. En dat kindje uit Turkije. Dat kindje uit Marokko. En dat uit Afrika. Die daar uit Irak en die… dat weet ik niet meer. Waar liggen al die landen, mama?’
Want dat is meestal het enige dat hij wil weten, waar die landen liggen. Pure nieuwsgierigheid.
Maar ook wel wat leergierigheid.
En oprechte interesse in hun gewoontes en cultuur. Want ‘Mohamed viert geen Kerstmis. Jammer, he. Maar wel een suikerfeest! Klinkt ook wel leuk! Doen we dat ook eens, mama?!’ Geweldig, toch?
En gek op alles wat maar een beetje exotisch klinkt en/of lijkt.

En ik vraag me af waarom wij dat niet kunnen, de volwassenen. Waar is onze pure nieuwsgierigheid naartoe? Die interesse. Waar in het proces van opgroeien zijn we dat verloren?
Waarom kunnen wij niet gewoon samenleven met elkaar en elkaar laten doen? Gewoon, zoals onze kinderen dat doen.
Eens niets opdringen, maar gewoon ‘live and let live’. Het is nochtans niet zo moeilijk. Zelfs een kind kan het klaarblijkelijk.
‘Hé, hoe doe je het met de ramadan?’ of ‘Geniet van je Kerstfeest!’
Wat dacht je van ‘Wow, geweldige hoofddoek heb je op!’ en ‘Dat is een mooi kruisje dat je rond je nek hebt, just for fashion of toch als teken van je geloof?’
En ‘Geniet van je halal maaltijd!’ en ‘Smaakt je koteletje?’
Klinkt allemaal belachelijk, he. Maar toch…
Katholieken vs. moslims. Het kan nochtans schoon zijn.
Of gewoon eens heel eenvoudig oprecht en luidop elkaar groeten. Zelfs dat kan al een wereld van verschil maken.
Zeg eens goedemorgen tegen elkaar. Vraag eens hoe het met die ander gaat. Knoop eens een gesprek aan.
Dik veel kans dat die moslim of die katholiek bijlange zo slecht nog niet is als je dacht.
Utopie, zegt u? Kan zijn. Maar weet je wat ik onze koters hier altijd tracht bij te brengen? Als je ’t niet probeert, ga je ’t ook nooit weten.
Zo.

Laat ik nu net gisteren ook een stuk lezen van een mede-blogster over het feit dat 1 op 5 liever geen  ‘gekleurd’ schoonkind heeft. En dat zij die ene is. Op vijf dan.
Meteen effe duidelijk stellen: ik ben niet die ene.
I don’t care. I don’t give a sh*t. Punt. Niet meer, niet minder.
Legt ze uit dat ze liever geen gekleurd schoonkind heeft omdat die meestal ook met een andere religie komen die op zijn beurt dan meestal ook een nogal inferieure rol voor de vrouw weglegt.
Ik werd er toch een beetje kwaad van. Want hoe kunnen wij nu verdraagzame volwassenen maken van onze koters als we blijkbaar zelf geen bruggen kunnen bouwen? Hoe kunnen we hen duidelijk maken dat we zoiets als religie niet tussen ons mogen laten komen als we het ZELF tussen ons laten komen?
Want is het nu niet net de rol van de ouders om ervoor te zorgen dat wij onze jeugd verdraagzaam opvoeden en er ergens voor proberen te zorgen dat we bij de volgende generatie weer een beetje minder racisme meegeven? Zodat onze kinderen op hun beurt het misschien nog beter kunnen doen bij hun kinderen?

Laat mij ook nog één iets zeker weten, beste mede-blogster, is dat je het niet bij andere culturen of geloven moet zoeken voor een inferieure rol voor de vrouw. Mijn ex was een ster in het inferieur opstellen van mij.
Bleef hij nachtenlang weg, pintjes slurpen met zijn maten terwijl ik, met een baby op mijn arm, thuis braaf op hem zat te wachten.
En neen, hij liet niks weten. En hij vond het ook niet nodig om achteraf wat uitleg te geven. Hij vertrok op dag 1 en POEF!, twee dagen later kwam hij weer tevoorschijn. Met een ferm stuk in zijn voeten. En redelijk wat euro’s minder op zak. En een groot gat in zijn geheugen. En waarschijnlijk een maîtresse of twee rijker.
Talk about een inferieure rol voor de vrouw.
Maar ’t was wel ne ‘witte Belg’. En ne katholiek, zoals ik. Zelfde cultuur, zelfde geloof, zelfde achtergrond.
Maar wel ne klootzak. Nu gij.

Dus nee, ik behoor niet tot die één op 5. Mij maakt het geen zak uit met wat ze naar huis komen. Als ze maar gelukkig zijn en met wederzijds respect met elkaar kunnen samenleven. Met een ‘witte Belg’ of ne ‘bruine Belg’, ze mogen hun goesting doen. Hell, van mijn part is ’t ne blauwe of ne gele Belg.
Ze zullen in eerste instantie zelf hun weg moeten zoeken en de raad die ik hen ga meegeven is de volgende: ongeacht welk geloof of welke kleur of welke achtergrond, compromissen moeten er toch altijd gesloten worden in een relatie. En als dat niet lukt, moeten ze maar hun conclusies trekken.

En ja, zelfs na gisteren blijf ik er nog altijd van overtuigd dat de gewone ‘huis-tuin-en keuken-moslim, -katholiek en -atheïst’ vredelievend is en wèl in vrede naast en met elkaar kan samenleven.
En ja, ik vind nog alijd dat iedereen het recht heeft om te gaan en staan waar hij wil.
En ja, ook ik voel haat, maar dan selectieve haat. Alleen tegen de daders. Niet tegen een hele bevolkingsgroep. Want ook zij zijn wederom slachtoffer van wat er nu weer gebeurd is.
En ik voel ook kwaadheid tegenover onze leiders. Investeer ons belastingsgeld (ja, die berg die je iedere keer weer mag ontvangen van het voetvolk) eens wat meer in onze veiligheid ipv in zonnepanelen en dergelijke. Ik betaal die f*cking toestanden zelf wel als ik ze wil hebben.
Maar ook: ja, ik geloof er nog altijd in… we zullen er wel geraken.

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik uit over een basketveld. Zoonlief is volop aan het passen naar kindjes van allerhande origine.
Spelend, lachend, iets minder onwetend van wat er zich nu weer heeft afgespeeld in de wereld.
Onbezorgd en genietend van het moment.
Wat maakt hem het uit. Wat maakt mij het uit.
En in gedachten wens ik iedereen een onbezorgd leven toe waarin je volop kan lachen en genieten.
Ja, ook samen met die ‘bruine Belg’ die straks misschien je pad kruist.
Lach hem of haar alvast eens mooi toe. You never know, straks is ie misschien wel jouw ‘gekleurde’ schoonkind.

 

 

Advertenties

7 gedachten over “Ik geloof er nog altijd in…

  1. Mooi geschreven! Ik heb zelf een ‘allochtone’ vriend, met ja ‘een kleurtje’. Mijn mama heeft daar nooit moeilijk over gedaan, waar ik heel blij om ben. Maar hoe vaak ik in de voorbije 5 jaar al de vraag heb gekregen ‘verschilt de cultuur niet te hard?’ Of ‘merk je niet teveel verschil?’ Nee, anders was ik niet verliefd op hem geworden en was ik al helemaal niet van hem gaan houden! Echt een leuke blog!

    Liked by 1 persoon

    1. Dan denk ik dat jouw mama juist hetzelfde is als ik: zolang haar kind maar gelukkig is en de persoon waar ze een relatie mee heeft haar met respect behandelt en haar gelukkig maakt, is het goed. Dan maakt dat kleurtje helemaal niks uit 😉
      Trouwens: koppels ‘zoals jullie’ (klinkt vreemd, maar is niet zo bedoeld, hoor 😉 ) maken de mooiste kindjes 😀

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s