Leven, liefde & gezin

Reusje is jarig!

9 jaar geleden waggelde ik na een zevental uurtjes weeën rood aangelopen en 25 kilo zwaarder dan nu richting ziekenhuisingang.
Het was niet om aan te zien.

Nog eens een uur of drie later werd ik richting operatiekwartier gerold en werd ‘de baby’ plotseling ‘Arend’. Een klein rood/blauw krijsend wezentje van iets meer dan 3 kilo.
Man, wat was je mooi.
Het eerste wat ik door mijn tranen heen aan de vroedvrouw vroeg toen ik je hoorde krijsen vanachter het blauw/groene doek was ‘heeft hij haar?!’
Voor de één of andere reden was dat het eerste dat in mij opkwam. Waarschijnlijk omdat ikzelf zo’n bos haar heb en ik wilde weten of ik dat gen op je had overgezet.
Ja dus. Nog geen paar uren later kon ik het al alle kanten opzetten. Wat ik dan dus ook deed.
Er lag een prachtige zoon met gitzwart haar en even zwarte ogen in mijn schoot.

Vandaag word je 9. Ondertussen ben je al zoveel veranderd.
Je bent veruit overal de grootste en dat zal je waarschijnlijk ook altijd blijven.
De grootste flapuit ook. Wat je denkt, zeg je. Eerlijk en het hart op de tong.
Je hebt me al meerdere keren rode wangen bezorgd.

Een heel sterk karakter dat soms het bloed vanonder onze nagels haalt, maar waar we dan ook wel blij om zijn want later, als je groot bent, zal dat zijn vruchten afwerpen. Je zal een man zijn die stevig in zijn schoenen staat en die niet over hem heen laat lopen.

Het ene moment lig je lui in de zetel en heb je alleen maar zin om naar de tv te staren om dan vijf minuten later het hele huis op stelten te zetten.
Je hangt nog net niet in de luchters.

Langs de ene kant een pietje precies en brul je de hele straat bijeen omdat die ene sok niet goed zit ‘aan dat lijntje’.
Aan de andere kant een sloddervos en kom je ’s avonds dan ook thuis met kleren onder de modder.
‘Wassen of verbranden?’ is soms mijn enige gedachte dan.

Langs de ene kant soms een zweem van smetvrees en wil je nog niet in de buurt komen van die beker waar ik juist uit heb gedronken.
Aan de andere kant een schetenlatend viezerikske.
Die ze zelf geweldig lollig vindt.
En ze blijft ontkennen.
Ook al is hij de enige die bij mij in de auto zit.

Een grote denker ook. Zaken van drie jaar geleden sluimeren nog steeds in je geheugen.
En tegelijkertijd soms heel impulsief.

Een knuffelbeer en tegelijkertijd wil je ‘groot’ zijn en je al een beetje lostrekken. Hang je het ene moment aan m’n lijf te bengelen, mag ik je 5 minuten later geen kus geven aan de schoolpoort.
Doe ik lekker toch.

Begaan met anderen, zelfs met de Sint, want ‘dat is toch niet eerlijk dat iedereen al bezig is met de Kerstman nog voor de Sint is geweest?!’

Slim, intelligent, maar toch een tikkeltje naïef.
Je twijfelt nog altijd als ik vertel dat ik ’s nachts in een heks verander.

En geweldig hoe je met je broer en zus omgaat. Want ‘stief-‘ dat bestaat niet voor jou.

Meestal het grootste zwijn van de bende. Jezelf intomen ken je niet. Je hebt je bijnaam ‘kadet’ niet voor niets gekregen.

En ‘moe’ ken je ook niet, ook al lig je half slapend tegen me aan. Om dan daarna, als we je in je bed stoppen, het klokje rond te slapen.

Zo groot, maar tegelijkertijd eigenlijk nog zo klein.

Voor al deze kleine dingetjes houd ik zo veel van je. En voor nog zo veel meer redenen…
Ze maken je tot wie je bent, de meest geweldige negenjarige zoon die ik me maar kan wensen.
‘I love you to the moon and back’ vat het zelfs nog niet samen.
Mijn ‘kleine reusje’, al 9 jaar mag ik mezelf de trotste mama van jou noemen en je maakt me alleen maar trotser en trotser!

Gelukkige verjaardag, rockstar!

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s