Leven, liefde & gezin

‘Wat zouden de mensen wel niet denken?!’

‘Ja maar, het is toch de bedoeling dat mensen je blog volgen?’, aldus Husband.
Daar had hij me. Hij heeft natuurlijk een punt, ook al blog ik nu niet bepaald om Pink Ambitions-gewijs volgers te zitten ronselen op gelijk welke manier. Ik blog in eerste instantie omdat ik het gewoon fijn vind om te doen. Een creatieve uitlaatklep, zeg maar.
Wat natuurlijk niet wegneemt dat iedere volger die ik heb of erbij krijg mij ontzettend happy maakt en iedere reactie me even ter plekke doet dansen. Interactie is altijd fijn.
Het belachelijke dansje achteraf ook.

Aanleiding van zijn reactie was hoe ik reageerde op een volgverzoek op mijn Instagram account. Van iemand die we kennen. Ik sloeg effe in paniek. Want niemand uit onze omgeving weet dat ik een tijdje terug met deze blog ben begonnen.
Vreemd, zeg je? Yeah, probably.
Al denk ik niet dat ik de enige ben die het allemaal wat stil houd voor mensen in de dichte omgeving. Omdat het je lekker veel vrijheid geeft (kan je des te meer sakkeren en lullen over je familie 😀 ), maar bij mij komt er nog een extra reden bij.

Als 32-jarige zou je niet moeten wakker liggen van wat anderen denken, he? Toch ben ik zo’n geflipte koe die het wel doet. Welnu, wakker liggen is wat zwaar uitgedrukt.
Het blijft gewoon een feit dat ik ben opgegroeid in een ‘wat zouden de mensen wel niet denken/zeggen?!’-familie. Alles wat we deden of zeiden werd onder de loep genomen.
In eerste instantie door onszelf. Door de familie. Want: wat zouden de mensen wel niet denken?

Ook al houd ik zielsveel van ze, we hebben nu eenmaal ook een familie waar er enkele tussen zitten die nogal snel klaar staan met kritiek of gegniffel. En het is niet altijd opbouwende kritiek.
Heb ik in de loop der jaren wel al een vriendenkring rond mij kunnen opbouwen die wel positief staan tegenover wat ik doe en die wel voor de nodige opbouwende kritiek zorgen, zij zorgen dan weer voor wat tegengewicht.
I love those nutcases, I really do.

Daarom misschien dat ik nu, als onze koters iets minder zelfvertrouwen hebben over iets, ik als een halve gare overenthousiast begin te doen, inclusief de op het randje van freaky peptalk.
Je ziet de ‘oh God, there she goes again’ zo op hun gezichtjes.
Van alle fouten die ik misschien al heb gemaakt als (stief)mama en misschien nog ga maken, is die fout er één die ik absoluut niet wil maken. Want dat ene zinnetje heeft me meer gevormd tot wat ik nu ben dan ik ooit had kunnen denken.
En wat ik meer dan alles wil voor die drie koters van Husband en mij is dat ze zich ten volle kunnen smijten op wat hen ook gelukkig maakt in hun leven. Zonder schroom, zonder schaamte, mèt trots en een massa zelfvertrouwen.
Zonder zich iets aan te trekken van wat de mensen wel zouden kunnen denken.

En daarom misschien ook dat ik nu, op mijn 32 jaar, nog steeds schommel tussen de ‘f*ck it, ze moeten me maar nemen zoals ik ben’ en de ‘oh nee, wat gaan ze wel niet denken?!’
Kom ik op veel vlakken over als een heel zelfzekere vrouw, kruip ik op andere momenten het liefst ver weg in een hoekje.
Zie je mij op bepaalde momenten het grootste ‘lawijt’ van de hoop uithangen (en dan hoor je mij op kilometers afstand. Echt.), ga je mij op andere momenten heel stilletjes zien.
Ben ik iemand die wel trots is op wat ze al heeft gedaan in haar leven, moffel ik nu het feit dat ik een blogje heb goed weg voor mensen die ik ken, althans vooral voor familie.

Misschien moet ik wat meer de Hollandse ‘f*ck ik, ik doe toch lekker mijn zin’-houding overnemen ipv de Belgische ‘wat zouden de mensen wel niet denken?!
Ik begin alvast met die ene toe te voegen op Instagram en ten volle, mèt plezier, verder te bloggen.
Terwijl ik dat kleine kreng in mijn hoofd dat fluistert ‘wat zouden de mensen wel niet denken?!‘ een schop onder haar kont geef.

Je kan me ook volgen op FacebookBloglovin’ en Instagram!

 

 

Advertenties

13 gedachten over “‘Wat zouden de mensen wel niet denken?!’

  1. Nou, hier Hollandse medeblogger van 38 die precies hetzelfde is als jij! Ik wil zo graag ”f*ck it” denken, maar ondertussen denk ik nog steeds ”oh jee…. ” Het is er met de paplepel ingegoten. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Heel langzaam aan ben ik met mijn blog in de openbaarheid gegaan. Toen de eerste collega mij vond stond ik doodsangsten uit. Toen mijn ouders heel voorzichtig vroegen of ze mee mochten lezen durfde ik drie dagen niet uit mijn bed te komen. Een paar maanden geleden zette ik de stap om mijn eerste blog te delen op facebook, waar al mijn familie en vrienden (en een paar collega’s) het konden zien. Het was geweldig! Er bleek respect, bewondering, ze waren trots op me. En die paar die het belachelijk vinden? Die hoor ik niet.

    Ik moest wel heel erg lachen om dit artikel. Je beschrijft het zo ontzettend leuk!

    Like

    1. Wel, hier heb je alvast een fan 😉 Ik lees net heel graag mee op je blog! Ik vind het heel moedig hoe je bepaalde onderwerpen ter sprake brengt en hoe je jouw eigen ervaringen deelt. Geweldig hoe het dan tenminste bespreekbaarder wordt!
      En degene die het belachelijk vinden? Die zijn er volgens mij niet, hoor 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Herkenbaar en volgens mij hebben meer vrouwen last van het ‘wat zullen anderen er wel niet van denken’-syndroom. Ik ben 50 en durf inmiddels wat meer van mezelf bloot te geven, maar merk dat ik nog steeds mijn woorden afweeg. Zeker als het over onderwerpen als liefde en seks gaat. Maar, ik krijg veel positieve reacties vanuit mijn omgeving en daar word ik dan ook wel weer blij van. Kortom, trek je niets aan van anderen en schrijf lekker over alles wat je maar kwijt wilt. Succes!

    Like

    1. Het is idd meer een probleem dat onder de vrouwen speelt, denk ik.
      We denken gewoon teveel na, niet? Maakt ons dat heel interessante wezens, maar tegelijkertijd soms ook heel complexe. Ook voor onszelf.
      En we moeten ons inderdaad aan de positieve reacties het meest optrekken!
      Ik wens jou ook heel veel vrijheid in alles wat je nog mag doen! 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Heel herkenbaar! Die afweging blijft moeilijk. Besef ook dat je altijd iemand mag weigeren, maar tegelijkertijd dat je jezelf nergens voor hoeft te schamen. Je bent wie je bent en daar mag je trots op zijn!
    Want eerlijk is eerlijk, ‘de mensen’ denken toch wel wat van je. En de mensen met de grootste mening zijn het onzekerst. Belangrijker is wat je omgeving denkt 🙂

    Like

  4. Leuk geschreven en tot voor kort nog herkenbaar. Ik heb je blogtekst vermeld in mijn blog die ik net schreef, omdat ik er mij toch voor een stukje in herkende!
    Blijven schrijven en je nergens iets van aantrekken. Wie het niet wil lees, klikt maar gewoon weg!
    Liefs,

    Liked by 1 persoon

  5. Ook ik heb nooit bewust verteld aan vrienden en familie dat ik blog, maar blijkbaar is mijn zus er op een of andere manier toch achter gekomen… Hoewel ik niet bang ben van hun reacties, deed ik het vooral omdat ik op eigen houtje volgers wil aantrekken! Als mijn lief naast mij in de zetel zit en ik zie dat hij mijn blog leest, kruip ik zo ver mogelijk weg. Ik ben bang dat hij het niet goed genoeg zal vinden maar dat hij mij dat niet durft te vertellen :p Net als jij ben ik bij bekenden een echte flapuit, maar bij vreemden wacht ik liever een beetje af… Want wat zullen de mensen wel niet van mij denken? Eigenlijk moet je dat inderdaad gewoon aan je laars lappen, maar helaas, het is volgens mij een beetje eigen aan de mens…

    Like

    1. Eigenlijk zijn we gewoon een beetje te veeleisend van onszelf, denk ik. We denken altijd dat het nooit goed genoeg zal zijn terwijl het dat eigenlijk wel is.
      En ivm jouw vriend: laat hem maar gewoon meelezen 😉 Wedden dat ie super fier op je zal zijn? Husband was degene die ik het juist wèl wou vertellen en die leest alles heel trouw en trots! (En verbetert mijn schrijffouten 😀 )

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s