Overig

Yoga, heelt het echt body and soul?

silhouette

Na al enkele keren te horen hebben gekregen van verschillende artsen dat yoga echt iets voor mij zou zijn, voor mijn chronische migraine tot dat het goed zou zijn om te leren ontspannen, heb ik er me eindelijk aan gewaagd.
Na jaren van twijfelen en nu ik eindelijk dicht bij een stad woon en het zo dus eenvoudiger is om zo’n centrum te bezoeken (als je in een dorp in the middle of nowhere woont en je moet eerst meer dan een half uur met je auto rondtuffen gaat de zin om eraan te beginnen nogal vrij snel weg, moet ik zeggen) ben ik gisteren eindelijk voor de eerste keer naar zo’n yoga-les gegaan.

Ik stond er nogal vrij sceptisch tegenover. Ik stelde me er taferelen bij voor van een heleboel zweverige mensen met vooraan de meest zweverige persoon. Belletjes die om de zoveel tijd rinkelden. Mantra’s die nergens op sloegen die om de zoveel tijd werden herhaald. Je weet wel, van dat geitenwollensokkengedoe.
Soit, ik kon het maar proberen, niet? Een mens moet voor alles open staan, vind ik dan. En man, wat zat ik er even naast! Helemaal geen zweverig gedoe, maar in plaats daarvan werd ik bij het binnenkomen van het centrum verwelkomd door een heel sympathieke, nuchtere dame die me wat uitleg gaf en me wat meer op mijn gemak stelde over het feit dat het mijn aller-, echt, allereerste keer was.
Na het betalen van Husband’s ‘toegangskaartje’ en dat van mezelf mochten we kennismaken met de lesgeefster, die op haar beurt misschien zelfs nog sympathieker was en dat laatste beetje ongemak wegnam.

Husband (yep, hij werd meegesleurd. Geen ontkomen aan! Dit deed ik niet op mijn eentje) en ik kozen ons een matje uit helemaal achteraan in het lokaal, in het uiterste hoekje. Ik voelde me weer even een puber die in het begin van het schooljaar in een nieuwe klas terecht kwam.
We hadden gekozen voor yin en yang yoga, de yin om de spieren te ontspannen en om de gewrichten soepel te houden en de yang om de spieren te trainen en de energie in ons lichaam te activeren. Aangezien we beiden lopers zijn, ik er ook nog eens drie keer per week 150 à 200 squats bijzwier, we af en toe ook nog eens gaan zwemmen en Husband een job heeft die nogal veel vraagt van zijn lichaam dachten we dat dit de beste keuze was. Naar het schijnt wordt je lichaam soepeler en wordt het beter bestand tegen sport- en andere letsels door deze vorm van yoga. Nog een upside: mentaal zou je je weerbaarder en meer in balans moeten voelen. En laat ons dat nu ook wel nodig hebben in ons drukke leventje.

Piece of cake, dachten we. DACHTEN we… Nog nooit in mijn leven heb ik zo vaak in mezelf gedacht ‘Man, ik ben een oud wijf’ of ‘Ben ik nu echt zo’n stijve plank?!’ of ‘This is f*cking hard!’.
Yoga zweverig en easy? Think again! Het is verdorie hard werken voor je lichaam! Ik heb plaatsen ontdekt in mijn lichaam waarvan ik het bestaan niet wist. Ik heb dingen gevoeld die ik nog nooit hebt gevoeld.
‘Wordt een plank’, en het enige wat ik kon denken was: ‘I wanna be a freaking elastic!’ Probeer maar eens een hele minuut te planken als je dit nog nooit hebt gedaan.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig, he, als je het een ander ziet doen? Het is het dus niet, ik heb nog een lange weg te gaan eer ik mijn lichaam zo soepel en onder controle heb.

Na een uur en vijftien minuten zat het erop.
‘Namaste’.
Ik draai me om naar Husband, die eruitziet of hij net zijn bed komt uitgerold. Onze gezichten spreken boekdelen, het is alles wat we dachten dat het niet was. Was hij degene die er het meest sceptisch tegenover stond (I quote: ‘Ge moogt mij alles vragen, echt alles, maar yoga? Nope, daar doe ik niet aan mee!), is ook hij nu overstag gegaan. Net als ik.
We wandelen het lokaal volledig murw en zalig zweverig (dus toch nog) uit. We hebben allebei het gevoel dat we net 30 km gelopen hebben. Dit is echt niet wat we hadden verwacht. Maar wel waar ik enigszins op hoopte.

Zowel de lerares als de sympathieke balie-dame vragen ons hoe het geweest is en delen ons mee dat het nu wel één van de zwaarste vormen yoga is die we hebben gedaan en dat voor een eerste keer. Ik ben toch een beetje trots op mezelf en lach stiekem een beetje in mezelf als ik kijk naar de quote ‘your body can stand almost anything, it’s your mind that you have to convince’ die de muur siert. Laat het bij mij meestal andersom zijn. Mijn geest wil mij altijd net dat beetje verder pushen, net als mijn lichaam laat weten dat het genoeg is geweest.

Voor de rest van de dag voelen we ons relaxed, hetzelfde gevoel dat we hebben als we net onze kilometertjes hebben gelopen. Je weet wel, dat zalige ‘ik loop op wolkjes en kan alles aan’- gevoel.

Deze ochtend werd ik wakker en voel ik voor het eerst sinds jaren niet die misselijkmakende rugpijn die ik iedere ochtend heb en bedenk ik me dat ik de voorbije nacht ook geen enkele keer wakker ben geworden door diezelfde rugpijn.
Kan het dat die ene keer yoga dit al heeft teweeg gebracht? Zou het echt zo effectief zijn dat ik misschien op deze manier van die pijn zou kunnen afraken?

Ik ben alvast overtuigd. Husband ook. De volgende les zitten we terug in die laatste rij, in dat uiterste hoekje, en ontdekken we terug dingen in ons lichaam waar we het bestaan niet van wisten, om daarna volledig murw, maar met een gelukzalig gevoel terug huiswaarts te keren. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn rug achteraf weer zo pijnvrij blijft.

Follow me on Bloglovin!

 

Advertisements

2 gedachten over “Yoga, heelt het echt body and soul?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s